II SA/Wr 94/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 18 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.M. na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę obejmującą nadbudowę i rozbudowę pawilonu handlowo-usługowego postanawia: odrzucić skargę. Przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę obejmującą nadbudowę i rozbudowę pawilonu handlowo-usługowego. Odpowiadając na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, wskazując, że na postanowienie Wojewody D. skarżącemu służyło zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wskazano, że w postanowieniu zawarto błędne pouczenie o przysługującym środku zaskarżenia, wobec czego Wojewoda D. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] dokonał sprostowania błędnego pouczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Po pierwsze należy powiedzieć, że stosownie do przepisu art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Innymi słowy, zaskarżyć można wyłącznie rozstrzygnięcie ostateczne w toku instancji w danej sprawie administracyjnej. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, które wydał Wojewoda D. działający w tym wypadku jako organ I instancji. W myśl art. 149 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.; dalej: k.p.a.), od postanowienia tego rodzaju służy zażalenie. W niniejszej sprawie organem II instancji niewątpliwie jest Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego. Wbrew temu pouczono w zaskarżonym postanowieniu, że służy na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Jednak błędne pouczenie skarżącego przez organ pierwszej instancji o prawie do wniesienia skargi, nie spowodowało, że skarżący takie uprawnienie procesowe uzyskał. To zaś oznacza, że skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna. Jak wynika z akt sprawy i odpowiedzi na skargę, Wojewoda D. wydał postanowienie o sprostowaniu błędnego pouczenia w zaskarżonym postanowieniu. Nie wnikając w ocenę prawną podjętego postanowienia o sprostowaniu, należy skarżącemu wskazać, że w myśl art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w postanowieniu co do prawa zaskarżenia danego rozstrzygnięcia nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Kwestią zależną od skarżącego będzie ewentualne wniesienie zażalenia na postanowienie Wojewody D. z dnia [...] r. do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, gdyż strona, która wskutek błędnego pouczenia nie wniosła środka zaskarżenia, może wnieść go równocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu, któremu strona uchybiła bez własnej winy (art. 58 k.p.a. w zw. z art. 112 k.p.a.). Niemniej skargę należało odrzucić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł po myśli art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a..