II SA/Wr 95/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Andrzej Cisek po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o. o. we W. na decyzję Wojewody D. z dnia 24 listopada 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przy ul. B. we W. postanawia: odrzucić skargę. Pełnomocnik skarżącej Spółki A Sp. z o. o. we W. – S. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody D. z dnia 24 listopada 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przy ul. B. we W. Do wspomnianej skargi został załączony dowód uiszczenia wpisu od skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie. Zgodnie z zarządzeniem z dnia 14 lutego 2007 r., Sąd wezwał pełnomocnika skarżącego do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oraz do złożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 powołanej powyżej ustawy. Ponadto Sąd pouczył skarżącego, iż nieusunięcie powyższego braku skargi w terminie spowoduje odrzucenie skargi na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 3 powołanej powyżej ustawy. Pismem z dnia 26 lutego 2007 r. pełnomocnik skarżącej spółki zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przedłużenie o 14 dni terminu złożenia pełnomocnictwa procesowego. Jednocześnie pełnomocnik załączył kserokopię odpisu z KRS oraz pełnomocnictwa. Następnie pismem z dnia 5 kwietnia pełnomocnik skarżącej Spółki ponownie zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przedłużenie o 14 dni terminu złożenia pełnomocnictwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 57 § 1 Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z póź. zm.), zwana dalej u.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wymienione w punktach 1-3 elementy, z których żaden nie wiąże się z przedmiotową sprawą. W art. 46 § 1 u.p.s.a. ustawodawca stanowi, że każde pismo strony powinno zawierać: - oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; - oznaczenie rodzaju pisma; - osnowę wniosku lub oświadczenia; - podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; - wymienienie załączników. Według art. 46 § 2 u.p.s.a., gdy pismo jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać ponadto oznaczenie miejsca zamieszkania, a w jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz przedmiotu sprawy, pismo zaś dalsze - sygnaturę akt. W art. 46 § 3 u.p.s.a. przewidziano wymaganie dołączenia pełnomocnictwa, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Materia reprezentacji osób prawnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym regulowana jest w przepisach art. 28 i 29 u.p.s.a. Zgodnie z art. 28 § 1 u.p.s.a. osoby prawne dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W art. 29 u.p.s.a. ustanowiono obowiązek wymienionych w art. 28 podmiotów co do wykazania ich umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Artykuły 46, 28 i 29 u.p.s.a. stanowią w znacznej mierze (art. 46 wprost) powtórzenie art. 126, 67 i 68 Kodeksu postępowania cywilnego. W orzecznictwie Sądu Najwyższego i sądów powszechnych konsekwentnie wyrażany jest pogląd, zgodnie z którym nieprzedłożenie dokumentu potwierdzającego umocowanie do reprezentowania strony stanowi brak formalny (między innymi: w orzeczeniu Sądu Najwyższego z dnia 4 maja 1954 r. sygn. akt II C.Z. 93/54, "Państwo i Prawo" 1955, nr 12, s. 855; w postanowieniu Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 1996 r. sygn. akt I ACz 365/96, OSA 1997, nr 11-12, poz. 67). W orzecznictwie tym zwraca się przede wszystkim uwagę na podobieństwo sytuacji podmiotu, który zaniechał wykazania dokumentem swego umocowania do reprezentacji osoby prawnej, do sytuacji osoby podającej się za pełnomocnika mimo nieprzedłożenia pełnomocnictwa. Pogląd ten obecnie przeważa w literaturze dotyczącej postępowania cywilnego (por. J. Jodłowski [w:] Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem, tom 1, Warszawa 1989, s. 157; M. Sychowicz [w:] Kodeks postępowania cywilnego, Komentarz, tom I, Warszawa, s. 281). Dodatkowo wskazać należy, iż w art. 29 u.p.s.a. ustanowiono typowo formalne wymaganie przedłożenia przy pierwszej czynności w postępowaniu, w tym przy wniesieniu skargi, określonego w tym przepisie dokumentu. Obowiązek strony w tym zakresie jest bardzo zbliżony do tych, o jakich mowa w art. 46 § 1 i 2 u.p.s.a. Brak podstaw do przyjęcia, by obowiązek ten traktować jako określenie materialnej przesłanki dopuszczalności wniesienia pisma procesowego, w tym i skargi, jako że dotyczy wyłącznie przedłożenia dokumentu. Materialnych przesłanek dopuszczalności wniesienia pisma przez osoby prawne doszukiwać się należy w treści art. 28 u.p.s.a., regulującej sposób reprezentacji osób prawnych w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W art. 29 u.p.s.a. natomiast jest mowa wyłącznie o ściśle formalnej przesłance przedłożenia odpowiedniego dokumentu, którego brak nie przesądza o nieistnieniu materialnych podstaw reprezentacji strony. Nie można przyjąć, by w art. 46 i art. 57 § 1 u.p.s.a. wymieniono wyczerpująco wszystkie wymagania formalne skargi, i twierdzić, iż z tego powodu nie jest dopuszczalne traktowanie innych przepisów jako określających przesłanki z tego zakresu. W art. 58 § 1 pkt 3 u.p.s.a. jest mowa o brakach formalnych, których nieuzupełnienie powoduje odrzucenie skargi. Ustawodawca nie określił, w jakich przepisach opisano braki czy też wymagania formalne, w szczególności zaniechał wymienienia przesłanek wskazanych w art. 46 i 57 § 1 u.p.s.a. lub odwołania się do tych przepisów. Zarówno w art. 46 § 1-3, jak i w art. 57 § 1 u.p.s.a. mowa jest jedynie o tym, jakie elementy pismo powinno zawierać, lub o tym, jaki dokument powinien być do pisma dołączony, brak natomiast jest stwierdzeń mogących wskazywać, że w przepisach tych wymieniono wszystkie wymagania formalne. Podobnie w art. 57 § 1 u.p.s.a. stwierdzono, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma procesowego, brak natomiast postanowień ograniczających krąg przepisów określających te wymagania. Ponadto art. 29 u.p.s.a. ustanawia obowiązek wykazania umocowania podmiotów działających w imieniu osoby prawnej przy pierwszej czynności w sprawie, co skłania do traktowania tego wymagania tak jak innych dotyczących czynności stron umożliwiających nadanie biegu pismu i sprawie. Sytuacja podmiotu, który podpisuje pismo w imieniu osoby prawnej, jest bardzo bliska tej, w jakiej znajduje się pełnomocnik obowiązany według art. 46 § 3 i art. 37 § 1 u.p.s.a. do przedłożenia pełnomocnictwa. Obowiązek przedłożenia pełnomocnictwa rozumiany jest jako wymaganie wykazania dokumentem, w tym przypadku dokumentem szczególnego rodzaju, umocowania pełnomocnika, a także jako obowiązek o charakterze formalnym (por. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 2003 r. sygn. akt III CZP 74/03, "Prokuratura i Prawo - dodatek" 2004, nr 5, poz. 40). W ocenie Sądu nieprzedłożenie dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony (art. 29 u.p.s.a.) stanowi brak formalny skargi, którego usunięcie w trybie art. 49 § 1 u.p.s.a. w odniesieniu do niniejszej sprawy polega na przedłożeniu właściwego umocowania do działania przed tutejszym Sądem, w terminie powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 u.p.s.a. Sąd pragnie zaznaczyć, iż siedmiodniowy termin na uzupełnienie lub poprawienie braków pisma jest terminem ustawowym i nie może być zatem na wniosek strony przez przewodniczącego przedłużony, ani skrócony.