II SA/Wr 96/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 3 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B., G. M., A. M., I. K., D. O. i R. O. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B., G. M., A. M., I. K., D. O. i R. O. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego wolnostojącego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia L. T. pozwolenia na budowę domu jednorodzinnego wolnostojącego przy ul. P. we W.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, ale także o wstrzymanie jej wykonania. Na uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji podniesiono, że wykonanie decyzji naruszy interes skarżących poprzez podniesienie terenu przez inwestora. Trwała ingerencja w sposób odprowadzenia wód opadowych doprowadzi do podtopień i zalewania nieruchomości sąsiednich w stosunku do działki inwestora, w tym domów mieszkalnych skarżących. Może zatem dojść do przenikania wilgoci do budynków należących do skarżących i niszczenia zieleni na terenie ich posesji. Przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego wymagałoby znacznych kosztów i nie ma pewności, czy inwestor podjąłby takie działania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem Sąd rozpoznając wniosek w oparciu o treść art. 61 § 3 p.p.s.a. jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. O trudnych do odwrócenia skutkach zaskarżonego aktu lub czynności mówić można tylko w odniesieniu do takich prawnych lub faktycznych ich następstw, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Z kolei niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oznacza taką szkodę, zarówno majątkową jak i niemajątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, Orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego Sąd dokonując oceny tych okoliczności obowiązany jest uwzględnić zarówno interesy strony skarżącej, jak i uczestników postępowania, bowiem konsekwencje wstrzymania, bądź braku wstrzymania zaskarżonego aktu mogą dotykać inwestora, jak i pozostałe strony postępowania. W przypadku konfliktu interesów, sąd powinien wyważyć interesy stron oraz interes publiczny, oceniając, który z tych interesów jest ważniejszy i bardziej zasługuje na uwzględnienie. Pamiętać przy tym trzeba, że niewątpliwie realizacja, na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę, zamierzenia budowlanego prowadzi często do trwałej zmiany, chociaż na różną skalę, otoczenia tej inwestycji. W ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę sąd nie ocenia jednak prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, ale to czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego. Nie chodzi tutaj przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację, w której powrót do stanu poprzedniego, zmienionego w sposób istotny i trwały, będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. Uwzględniając powyższe Sąd doszedł do przekonania, że w niniejszej sprawie skarżący nie wykazali, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący podnieśli głównie kwestię ewentualnego zalewania ich nieruchomości przez wody opadowe z działki inwestora, jednak analiza zaskarżonej decyzji wskazuje, że problem odprowadzania wód opadowych został w niej omówiony i rozstrzygnięty. W tej sytuacji argumentacja skarżących sprowadza się do polemiki z prawidłowością zastosowanego w projekcie budowlanym rozwiązania w zakresie wód opadowych, a to stanowi wkroczenie w sferę kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Tymczasem w postępowaniu wpadkowym w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Sąd nie bada legalności zaskarżonej decyzji, a jedynie wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Zaistnienia okoliczności, o których mowa w tym przepisie skarżący jednak nie wykazali, bo podnoszona przez nich kwestia spływu wód opadowych pozostaje w sferze zdarzeń przyszłych i niepewnych, przy czym we wniosku nie wskazano, jaka będzie ewentualna skala tego zjawiska i czy jego ewentualnych skutków nie da się odwrócić. W niniejszej sprawie nie można też pominąć, że stosownie do art. 35a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.) w przypadku wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję o pozwoleniu na budowę, wstrzymanie wykonania tego aktu, sąd może uzależnić od złożenia przez stronę skarżącą kaucji na zabezpieczenie roszczeń inwestora, co służy w konsekwencji ochronie interesu tego ostatniego. Brzmienie przywołanego przepisu dowodzi, że postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji o pozwoleniu na budowę, stanowić może dużą dolegliwość dla inwestora, mogącą nierzadko spowodować większą szkodę niż ta, jaka mogłaby wyniknąć z kontynuowania robót budowlanych prowadzonych w oparciu o zaskarżoną decyzję. Zatem inwestor, który prowadzi proces budowlany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, narażony jest na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie tylko w przypadku uwzględnienia skargi, ale również w razie wstrzymania wykonania decyzji. Wskazać jednak należy, że z racji niezasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd w sprawie niniejszej nie zastosował omawianej kaucji. Reasumując Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżących o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, dlatego na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.