II SA/Wr 96/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 marca 2024 r. sprawy ze skargi R. B. na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 29 listopada 2023 r., nr 1161/2023 w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych obejmujących przebudowę budynku usługowego postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 100 (słownie: sto) zł. W dniu 4 stycznia 2024 r. R. B. (dalej: strona skarżąca, skarżący), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na postanowienie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: organ, DWINB) z dnia 29 listopada 2023 r., nr 1161/2023 w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych obejmujących przebudowę budynku usługowego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 2 lutego 2024 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie 5 odpisów skargi oraz podanie numeru PESEL. Na usunięcie wskazanych braków zakreślono termin 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie awizowano w dniu 20 lutego 2024 r., a następnie ponownie awizowano w dniu 28 lutego 2024 r. W wyniku nie podjęcia przesyłki w terminie, została ona zwrócona do nadawcy. Przy przyjęciu fikcji doręczenia w dniu 5 marca 2024 r. termin na wykonanie wskazanych w wezwaniu czynności upływał z dniem 12 marca 2024 r. (wtorek). W zakreślonym terminie strona nie wykonała czynności wskazanych w wezwaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Jak stanowi art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1634 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a.", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zatem, stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., skarga, która jest pierwszym pismem w sprawie, powinna zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Stosownie do treści art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć jego odpis celem doręczenia pozostałym stronom – w tym uczestnikowi postępowania występującemu na prawach strony. W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi sąd skargę odrzuca (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie strona skarżąca nie podjęła przesyłki pocztowej z urzędu pocztowego, pomimo dwukrotnego pozostawienia zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej. Zgodnie zaś z art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1640) albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. W myśl § 2 cytowanego przepisu zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Ponadto, zgodnie z § 3 w przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Co szczególnie istotne, stosownie do § 4 doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1. Z przywołanych przepisów wynikał w niniejszej sprawie obowiązek skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wskazanie jego numeru PESEL oraz złożenia 5 odpisów skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wskazać trzeba, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i to bez względu na to, czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd (por. uchwała NSA z dnia 3 lipca 2023 r., II GPS 3/22). W kwestii odpisów skargi, jako braków formalnych skargi, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13. Sąd rozstrzygnął, że niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a. jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Z akt niniejszej sprawy wynika, że zarządzeniem z dnia 2 lutego 2024 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie numeru PESEL oraz złożenie 5 odpisów skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone przy przyjęciu fikcji doręczenia w dniu 5 marca 2024 r. Siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął zatem bezskutecznie z dniem 12 marca 2024 r. (wtorek). Skoro skarżący w zakreślonym terminie podał numeru PESEL oraz nie złożył odpisów skargi, to podlegała ona odrzuceniu. Powyższe braki stanowią bowiem braki formalne, których nieuzupełnienie uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie skargi. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy (pkt II sentencji postanowienia).