II SA/Wr 98/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Kremis – spr. Sędziowie Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Julia Szczygielska Protokolant asystent sędziego Malwina Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi S. M. L.-W. A. na decyzję Wojewody D. z dnia 12 grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku biurowo-usługowego wraz z garażem I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia 8 listopada 2010r Nr [...], Wojewoda D. uchylił poprzednią decyzję udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Skargę na tę decyzję złożyła strona, P. E. Sp. z 0.0. M. H. Sp. k., wskazując m. in. na błędną interpretację § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, regulującego kwestię zacieniania budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, wyrokiem z dnia 22 marca 2011r. (sygn. akt II SA/Wr 9/11), który stał się prawomocny z dniem 29 kwietnia 2011r., oddalił skargę wniesioną przez P. E. Sp. z 0.0. M. H. Sp. k. na decyzję Wojewody D. Nr [...], z dnia 8 listopada 2010 r. uchylającą do ponownego rozpatrzenia decyzję Prezydenta W. z dnia 15 lipca 2010r., Nr [...]. Prezydent W. decyzją z dnia 1 lipca 2011r., Nr [...], przywołując w podstawie prawnej art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zatwierdził projekt budowlany i udzielił P. E. Sp. z 0.0. M. H. Sp. k. pozwolenia na budowę dla wskazanej inwestycji. Od tego rozstrzygnięcia w ustawowym terminie odwołanie wniosła S. M. L.- W. "K.". Utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisem art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa wart. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa wart. 12 ust. 7; 4) wykonanie, w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1 powołanego przepisu, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3). W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4). Przedmiotem inwestycji objętej wnioskiem jest budowa budynku biurowo - usługowego o pięciu kondygnacjach nadziemnych i jednej podziemnej przeznaczonej na parking. Projektowany budynek zlokalizowany został w granicach działki nr [...], AM-[...], obręb P. przy ul. D. we W.. Działka inwestora przylega od południa do zabudowanej budynkami wielorodzinnymi działki nr [...], od północy, wschodu i zachodu do działek drogowych (nr [...],[...],[...]). Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu P. Ś. we W., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia [...]r. (Dz. U. Woj. Doln. Nr [...], poz. [...].), obszar objęty inwestycją usytuowany jest na terenie, oznaczonym na rysunku planu symbolem B5.2UC. Zgodnie z § 16 ust. 51 powyższego planu, na wskazanym terenie warunki kształtowania zabudowy określa się następująco: 1) nakazuje się wyburzenie istniejącego obiektu handlowego; 2) nakazuje się wprowadzenie zabudowy obrzeżnej wzdłuż ul. K. o wysokości 5 kondygnacji ze stromymi dachami w układzie kalenicowym; 3) zaleca się lokalizowanie funkcji centrotwórczej na dwóch pierwszych kondygnacjach, a na pozostałych dopuszczalna jest funkcja mieszkaniowa; 4) zaleca się wprowadzenie w projektowanej zabudowie podziału elewacji według XIX - wiecznej, istniejącej w tym miejscu zabudowy obrzeżnej; 5) projektowana zabudowa powinna być realizowana zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz uwzględniać doświetlenie w budynkach mieszkalnych. Niezależnie od powyższego projektowany budynek powinien zostać zlokalizowany zgodnie z przedstawionymi na rysunku planu liniami zabudowy, obowiązującą od strony ul. K. oraz nieprzekraczalną od strony południowej. Analiza akt sprawy wskazuje, że projektowana inwestycja poprzedzona zostanie rozbiórką istniejącego na działce m [...] pawilonu handlowego, a nowy obiekt posadowiony zostanie na przedłużeniu linii zabudowy istniejących budynków przy ul. K.. Celem przyjętych rozwiązań projektowych jest odtworzenie, biorąc pod uwagę aktualne podziały własności nieruchomości przylegających do ul. K., zabudowy kwartalnej zgodnie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na obszarze zainwestowania. Projektowana inwestycja pozostaje zatem w zgodności z § 16 ust. 51 powołanego planu w zakresie wysokości oraz charakteru projektowanego obiektu, jako budynku biurowousługowego realizującego funkcje centrotwórczą. Niezależnie od powyższego, obiekt posadowiony został zgodnie z obowiązującą i nieprzekraczalną linią zabudowy wyznaczoną na rysunku planu. Ze względu na położenie działki objętej inwestycją na obszarze funkcjonalnego śródmieścia W., intensywnie zabudowanego miejskimi kamienicami oraz obiektami użyteczności publicznej, jednym z podstawowych elementów poddanych szczegółowej analizie, w kontekście zgodności projektowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa, było rozstrzygniecie wątpliwości co do kwestii ewentualnego przesłaniania pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w obszarze oddziaływania nowoprojektowanej inwestycji. Stosownie do § 16 ust. 51 pkt 5 powołanego planu, projektowana zabudowa powinna być realizowana zgodnie warunkami technicznymi oraz uwzględniać doświetlenie w budynkach mieszkalnych. Ogólne warunki zabudowy i zagospodarowania działki budowlanej zostały określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690,z późn. zm.). Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa (§ 12 ust. 5 pkt 1). Projektowany budynek został usytuowany w odległości ok. 5,5 m od granicy działki nr [...] i zlokalizowanej na niej zabudowy wielorodzinnej S. M. "K.". Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w odwołaniu należy stwierdzić, że balkony pomieszczeń biurowych zlokalizowane po południowej stronie planowanego obiektu zaprojektowane zostały w odległości nie mniejszej niż 5,5 m od granicy z działką nr [...] należącą do skarżącej, co spełnia dyspozycję § 12 ust. 5 pkt 1 powołanego rozporządzenia. Stosownie do § 13 ust. 1 powołanego rozporządzenia, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: l) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Wysokość przesłaniania, o której mowa w ust. 1 pkt 1, mierzy się od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części (§ 13 ust. 2). Odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej (§ 13 ust. 4). Organ nadmienia, że § 13 znajduje zastosowanie zarówno w odniesieniu do projektowanych obiektów przeznaczonych do realizacji, jak też do obiektów już istniejących. Zgodnie z § 60 ust. 1 powołanego rozporządzenia, pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, przedszkolu i szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) w godzinach 8°°- 16°°, natomiast pokoje mieszkalne w godzinach 7°°- 17°°. W mieszkaniu wielopokojowym natomiast, dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju, przy czym w śródmiejskiej zabudowie uzupełniającej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny (§ 60 ust. 2). Charakteryzując obszar objęty inwestycją, za organem pierwszej instancji należy powtórzyć, że zabudowa na działce nr [...] oraz na działce [...] posiada charakter zabudowy śródmiejskiej. Teren inwestycji i działka skarżącej, S. M. "K." znajduje się na terenie osiedla P. Ś., które do 1990 r. było częścią administracyjną dzielnicy S. M.. Intensywność zabudowy oraz przeznaczenie w planie pod funkcje centrotwórczą jednoznacznie wskazuje, że projektowana inwestycja zlokalizowana została na terenie funkcjonalnego śródmieścia miasta W.. Z uwagi na znaczne zbliżenie projektowanego budynku do sąsiadujących po stronie południowej budynków mieszkalnych, inwestor przeprowadził szczegółową analizę przesłaniania (dla trzech wysokości przesłaniania) dla dwóch spośród trzech budynków należących do S., dla budynku przy ul. D. [...]-[...] oraz budynku przy ul. K. [...]-[...]. Niezależnie od powyższego przeprowadzono również analizę przesłaniania budynku projektowanego. Wyniki przeprowadzonych badań zawarte zostały w przedłożonej dokumentacji budowlanej. W pkt 1, dla najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego znajdującej się na wysokości 13,70 m- wysokość stropu nad kondygnacją czwartą. Zgodnie z dokonaną analizą (s. 203 projektu budowlanego) wysokość przesłaniania liczona od poziomu parapetu najniżej położonego okna w budynku przesłanianym przy ul. D. [...]-[...] do krawędzi przesłaniającej budynku wynosi 5,4 m. Odległość między budynkiem przesłanianym i przesłaniającą częścią budynku projektowanego wynosi 6,29 m. W pkt 2 dla najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego znajdującej się na wysokości 17,93 m- wysokość okapu. Zgodnie z dokonaną analizą wysokość przesłaniania, liczona od poziomu parapetu najniżej położonego okna w budynku przesłanianym przy ul. D. [...]-[...] do krawędzi przesłaniającej budynku wynosi 7,51 m. Odległość między budynkiem przesłanianym i przesłaniającą częścią budynku projektowanego wynosi 8,18 m. W pkt 3 dla najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego znajdującej się na wysokości 22,13 m- wysokość kalenicy budynku. Zgodnie z dokonaną analizą wysokość przesłaniania liczona od poziomu parapetu najniżej położonego okna w budynku przesłanianym przy ul. D. [...]-[...] do krawędzi przesłaniającej budynku wynosi 9,61 m. Odległość między budynkiem przesłanianym i przesłaniającą częścią budynku projektowanego wynosi 12,49 m. Inwestor przeprowadził również stosowną analizę przesłaniania dla budynku przy ul. K. [...]-[...]. W pkt 1 dla najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego znajdującej się na wysokości 13,70 m- wysokość stropu nad kondygnacją czwartą. Zgodnie z dokonaną analizą (s. 203 projektu budowlanego) wysokość przesłaniania liczona od poziomu parapetu najniżej położonego okna w budynku przesłanianym przy ul. K. [...]-[...] do krawędzi przesłaniającej budynku wynosi 5,3 m. Odległość między budynkiem przesłanianym i przesłaniającą częścią budynku projektowanego wynosi 6,29 m. W pkt 2 dla najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego znajdującej się na wysokości 17,93 m- wysokość okapu. Zgodnie z dokonaną analizą wysokość przesłaniania liczona od poziomu parapetu najniżej położonego okna w budynku przesłanianym przy ul. K. [...]-[...] do krawędzi przesłaniającej budynku wynosi 7,41m. Odległość między budynkiem przesłanianym i przesłaniającą częścią budynku projektowanego wynosi 8,18 m. W pkt 3 dla najwyżej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego znajdującej się na wysokości 22,13 m- wysokość kalenicy budynku. Zgodnie z dokonaną analizą wysokość przesłaniania liczona od poziomu parapetu najniżej położonego okna w budynku przesłanianym przy ul. K. [...]-[...] do krawędzi przesłaniającej budynku wynosi 9,51 m. Odległość między budynkiem przesłanianym i przesłaniającą częścią budynku projektowanego wynosi 12,49 m. Na spełnienie warunków określonych w § 13 powołanego rozporządzenia, wskazuje również analiza przesłaniania budynku projektowanego przez zabudowę istniejącą na działce nr [...], należącą do S. M. "K.". Zgodnie z nią, dla najwyżej zacieniającej krawędzi obiektów przesłaniających znajdujących się na wysokości 16,49 m, wysokość przesłaniania liczona od poziomu parapetu najniżej położonego okna budynku projektowanego do krawędzi przesłaniającej budynków wynosi 4,15 m. Odległość między budynkiem przesłanianym i przesłaniającą częścią budynków zlokalizowanych przy ul. D. [...]-[...] i ul. K. [...]-[...] wynosi 7,90 m (s. 204 projektu budowlanego). Niezależnie od powyższego inwestor przedłożył analizę nasłonecznienia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w budynkach mieszkalnych należących do skarżącej S. M.. Zgodnie z przedłożonymi załącznikami graficznymi, każdy z trzech budynków wielorodzinnych (znajdujące się w nich lokale mieszkalne) ma zapewnione nasłonecznienie wymagane dla zabudowy śródmiejskiej- min. 1,5 h między 7.00 a 17.00. Z analizy wynika ponadto, że projektowany budynek nie ma wpływu na nasłonecznienie istniejących budynków S. M. "K." (znajduje się od strony północnej), dlatego wzięto pod uwagę jedynie skrajne lokale mieszkalne, w których co najmniej jeden pokój powinien być nasłoneczniony min. 1,5 h w ciągu dnia. Projektowana inwestycja pozostaje zatem w zgodności z § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu należy stwierdzić, że projektowany obiekt, zgodnie z ustaleniami planu, zaprojektowano jako pięciokondygnacyjny z garażem podziemnym oraz znajdującą się ponad ostatnią kondygnacją budynku, nieprzeznaczoną na pobyt ludzi przestrzenią techniczną (przeznaczoną pod urządzenia wentylacyjne i klimatyzacyjne), dostępną przez wyłazy w stropach bezpośrednio z przestrzeni klatek schodowych. Pojęcie kondygnacji zostało wyjaśnione w § 3 pkt 16 rozporządzenia. Zgodnie z przyjętą w nim definicją przez pojęcie kondygnacji należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie bądź warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia. Z akt sprawy wynika (przekrój budynku, rys. Nr Al 12, s. 49 II tomu projektu budowlanego), że wysokość w świetle poziomej przestrzeni na urządzenia techniczne, przewidzianej w projekcie budowlanym, nie przekracza 1,90 m. Nie spełnia ona zatem definicji kondygnacji zawartej we wskazanym przepisie. Podobnie antresola zaprojektowana przez inwestora na ostatniej kondygnacji budynku, nie jest odrębną kondygnacją, lecz górną częścią kondygnacji i odpowiada definicji antresoli zawartej w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późno zm.). Przedłożony projekt budowlany został zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczenia przeciwpożarowego. Zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 121, poz. 1137), projekty budowlane obiektów budowlanych, o których mowa w § 4 ust. 1, uzgadniane są z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, zwanym dalej "rzeczoznawcą" przez ostemplowanie i podpisanie projektu. Ostemplowania dokonuje się na częściach rysunkowych egzemplarzy projektu budowlanego, wymaganych do uzyskania pozwolenia na budowę, na: rzucie kondygnacji podstawowej obiektu budowlanego, mapie zagospodarowania działki lub terenu. Niezależnie od powyższego inwestor uzyskał pozytywną opinię D. Komendanta Wojewódzkiej Straży Pożarnej z dnia 19 marca 2010 r. dotyczącą zbliżenia projektowanego budynku biurowo- usługowego do istniejących budynków mieszkalnych zlokalizowanych na działce nr [...]. Ze względu na to, że działka nr [...], na której przewidziano zasadniczą część inwestycji w postaci budynku biurowo- usługowego jest bardzo wąska, projektowany parking podziemny, obejmujący 63 miejsca parkingowe, zlokalizowany został praktycznie na całym obszarze parceli w bezpośrednim sąsiedztwie (ok. 0,6 m), trzech bloków mieszkalnych należących do S. M. L.- W. "K.". Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, projekt budowlany powinien zawierać, w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno- inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych. W przedłożonym projekcie budowlanym zawarty został opis zabezpieczenia projektowanego wykopu pod jednokondygnacyjny garaż podziemny. Zgodnie z nim projektuje się palisadę z pali żelbetowych o średnicy 42 cm, która przeniesie całkowity nacisk gruntu sprawiając, że warunki posadowienia istniejących fundamentów nie ulegną zmianie. Na pozostałej części obiektu przewiduje się stalową ściankę szczelną, wciskaną. Przyjęte rozwiązania zabezpieczyć mają istniejące budynki a w szczególności ich posadowienie. Projektowane rozwiązanie na styku projektowanego obiektu z istniejącymi blokami pokazano na rys. K/5 (str. 142 II tomu projektu budowlanego ). Powyższe wnioski poparte zostały zawartą w aktach sprawy opinią geotechniczną, dotyczącą sposobu wykonania części podziemnej budynku biurowo- usługowego przy ul. K. dr inż. O. P.. Inwestor przedłożył również ekspertyzę techniczną dotyczącą aktualnego stanu budynków zlokalizowanych przy ul. D. [...]-[...], K. [...]-[...] oraz – D. [...]-[...] we W. dr inż. Z. M., z której wynika, że stan techniczny istniejących budynków nie stanowi przeszkody dla planowanego przedsięwzięcia budowlanego. Stosownie do postanowień § 8 ust. 3 pkt. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. Nr 120, poz. 1133), projekt zagospodarowania działki lub terenu powinien określać układ sieci i przewodów uzbrojenia terenu, przedstawiony z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych. Zgodnie zaś z § 11 ust. 2 pkt 7 oraz § 12 ust. 1 pkt 5 wskazanego rozporządzenia, zarówno opis techniczny jak i część rysunkowa wchodząca w skład projektu architektoniczno-budowlanego, powinna przedstawiać i określać rozwiązania zasadniczych elementów wyposażenia budowlano-instalacyjnego, zapewniające użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, w szczególności instalacji i urządzeń budowlanych: sanitarnych, grzewczych, wentylacyjnych, klimatyzacyjnych ogrzewczych, wentylacji grawitacyjnej, grawitacyjnej wspomaganej i mechanicznej, chłodniczych, klimatyzacji, gazowych, ł elektrycznych, telekomunikacyjnych, piorunochronnych, a także sposób powiązania instalacji obiektu budowlanego z sieciami zewnętrznymi. . Przedłożony projekt budowlany spełnia powyższe wymagania przepisów rozporządzenia. Inwestor w opisie technicznym zawarł opis rozwiązań dotyczący sieci wodociągowej, sieci ciepłowniczej, oraz kanalizacji ogólnospławnej. W przedłożonym projekcie podano również rozwiązanie kolizji sieci ciepłowniczej, sieci kanalizacji ogólnospławnej, sieci wodociągowej oraz sieci gazowej z projektowanym budynkiem biurowo- usługowym a inwestor uzyskał wymagane warunki techniczne przyłączenia oraz warunki przebudowy sieci kolidujących z zamierzeniem inwestycyjnym Z akt sprawy przekazanych organowi odwoławczemu wynika jednoznacznie, że projektowana inwestycja pozostaje w zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu P. Ś. we W., zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej W. Nr [...] z dnia 20 stycznia 2000r. oraz warunkami technicznymi a inwestor przedłożył wymagane prawem opinie i uzgodnienia. Niezależnie od powyższego należy stwierdzić, że załączony do 'wniosku projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia a projektant opracowując projekt budowlany zobowiązany jest sporządzić go w sposób zgodny z wymaganiami ustawy Prawo budowlane, przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Odnosząc się natomiast do podniesionej w odwołaniu przez skarżącą kwestii niedogodności związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji w bezpośrednim sąsiedztwie należących do S. budynków mieszkalnych, należy podkreślić, że sama niedogodność w usytuowaniu nieruchomości sąsiednich nie uzasadnia odmowy wydania pozwolenia na budowę, jeżeli inwestor spełnił wszystkie wymagania stawiane przez obowiązujące przepisy. Biorąc zatem pod uwagę fakt, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa nie znaleziono podstaw do uwzględnienia argumentów zawartych w odwołaniu. Na ostateczną decyzję w sprawie skargę do sądu administracyjnego złożyła S.M. "K.". Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 6, 7, 8 i 77 § 1 kpa poprzez przeprowadzenie postępowania niezgodnie z zasadami praworządności, pogłębiania zaufania i obowiązku informowania, a w konsekwencji błędną ocenę materiału dowodowego i błędne uznanie zasadności udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę, art. 138 § 1 pkt 1 kpa, przez jego błędne zastosowanie, pomimo całkowitego braku przesłanek do utrzymania decyzji organu pierwszej instancji. Nadto skarga zarzuca wydanie skażonej decyzji z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 -3 w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego oraz § 13 ust. 4, § 204 ust. 5 i § 206 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (156 § 1 pkt 2 kpa) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy projektowana inwestycja pozostaje w oczywistej sprzeczności zarówno z ustaleniami obowiązującego planu, jak i nie spełnia wymogów, wynikających z przepisów techniczno-budowlanych. Na uzasadnienie strona skarżąca podnosi, że skarżona decyzja pozostaje w ewidentnej sprzeczności z poprzednią decyzją organu odwoławczego, który uchylając uprzednią (również korzystną dla inwestora) decyzję uchylił, przekazując sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania, a trafność tej decyzji zaakceptował sąd oddalając skargę inwestora na decyzję wojewody. W zaleceniach, zawartych w uzasadnieniu tamtej decyzji wskazano, że organ pierwszej instancji nie dokonał rzetelnej analizy zgodności planowanej inwestycji z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego w szczególności w zakresie jej dostosowania do nieprzekraczalnej linii zabudowy i przepisami techniczno-buowlanymi, w zakresie (w szczególności) § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący podnosi, że organ drugiej instancji przesądził, iż projektowane w budynku wykusze przekraczają obowiązującą linię zabudowy, a obecnie mimo niezmienienia projektu w tym zakresie organy projekt zaakceptowały. Nadto skarżąca kwestionuje przyjęcie przez organy obu instancji, że teren, na którym inwestycja ma być realizowana ma istotnie charakter zabudowy śródmiejskiej, co ma istotne znaczenie dla projektowanych odległości budynków. Skarga polemizuje z wnioskami organów, jakoby osiedle P. Ś. mogło być obecnie uznane za centrum miasta. W dalszej części skargi strona skarżąca podnosi też, że opinia Dr inż. Z. M., z uwagi na wykonanie przez eksperta zbyt małej ilości odkrywek i zbieżność nazwisk biegłego i pełnomocnika inwestora w postępowaniu administracyjnym, pozbawiona jest waloru obiektywizmu. Wskazując na dostrzeżone (zdaniem uczestnika postępowania) uchybienia w sprawie strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ewentualnie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Skarga podlega uwzględnieniu, choć z innych niż naprowadzone w nich przyczyn. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swoich kompetencji ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego albo istotnych, mających ewidentny wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Stosownie do treści art. 134. § 1 ppsa Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając tę okoliczność na względzie sąd doszedł do przekonania, że popełnione przez organ administracyjny błędy proceduralne spowodowały, że skarżona decyzja musiała zostać wyeliminowane z obrotu prawnego. Materialno-prawną podstawę wydanych przez te organy decyzji stanowią przepisy art. 35 ust. 1 i n. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j. t. Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz.1623 ze zm.) stosownie do których przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza (między innymi): zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Zatem, jednym podstawowych obowiązków, nałożonych na organy archichitektoniczno-budowlane, w toku badania wniosku o pozwolenie na budowę, jest dokonanie oceny czy projekt budowlany, który ma być zatwierdzony posiada wymagane prawem pozwolenia, opinie i uzgodnienia. Jak wynika z lektury akt administracyjnych, a co uszło uwagi organów orzekających w sprawie, stanowiące niezbędne, w świetle ustawy, opinie d-ra inż. O. P. i d-ra inż. Z. M. nie zawierają spójnej treści, a to mogło doprowadzić do niewłaściwych wniosków, wywiedzionych przez jednego z tychże biegłych. Otóż, jak pisze w części 2, zatytułowanej dane wyjściowe ekspertyzy, dr inż O. P. "przy opracowaniu opinii geotechnicznej posłużono się następującymi materiałami....: Pod pozycją 4 materiałów wykorzystanych umieszczono ekspertyzę techniczną dr inż. Z. M.. Dalej na s. 8 omawianej opinii autor napisał, że w ekspertyzie dr inż. Z. M. oceniono stan techniczny sąsiednich budynków jako dobry (vide ostatni akapit rozdziału poświęconego charakterystyce konstrukcji istniejących budynków). Taka konkluzja nie odpowiada stanowi rzeczywistemu, bowiem na s. 12 swojej ekspertyzy (p.6.7) biegły Z. M. ocenił, po dokonaniu badania w terenie, stan techniczny budynków jako średni. Natomiast w. rozdziale 3 swojej ekspertyzy - "Opis aktualnego stanu technicznego budynku" podał klasyfikację przedmiotową ocen budynków w następującej skali: stan dobry, stan zadowalający, stan średni, stan lichy i stan zły. W konkluzji, skoro opinia geotechniczna, będąca bardzo istotnym dowodem (z uwagi na plany dotyczące części podziemnych budynku) została oparta na błędnych przesłankach, wynikających, - jak się zdaje - z mylnego odczytania poprzedniej ekspertyzy, jej wnioski nie mogą być uznane za wiarogodne. Okoliczność ta, (o czym była mowa wcześniej) jak wynika z dołączonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych, całkowicie uszła uwadze orzekających w toku kontrolowanego postępowania organów administracji. Nadto, wobec uchylenia zaskarżonej decyzji, dodatkowo należy wskazać, że uszło również uwadze organu odwoławczego, że treść decyzji organu pierwszej instancji nie jest zbyt jasna. Lektura osnowy tej decyzji brzmi bowiem w sposób następujący "zatwierdzam projekt budowlany i udzielam pozwolenia na budowę (skreślono słowa "rozbiórkę/roboty budowlane"). Natomiast w p. 3 decyzji pozostawiono terminy rozbiórki. W kontrolowanym postępowaniu jest to o tyle istotne i wymagające szczególnie jednoznacznych sformułowań, że przedłożony do akceptacji projekt budowlany obejmuje zarówno budowę jak i rozbiórkę obiektu posadowionego obecnie na działce, której dotyczy inwestycja (i który stosownie do unormowań obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego winien być wyburzony), natomiast sam wniosek inwestora dotyczy wyłącznie pozwolenia na budowę. Jeśli chodzi o zarzuty skargi, to trzeba wskazać, że prawidłowo organy orzekające w sprawie dokonały analizy planowanego zamierzenia inwestycyjnego pod kątem jego zgodności z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, w zakresie części tekstowej tego planu. Cytowane fragmenty tekstu planu wskazują na dokonanie sprawdzenia zgodności planowanej inwestycji z zapisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Pojęcie "zabudowa śródmiejska" określone zostało w § 3 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowiącym, iż ilekroć w tymże rozporządzeniu jest mowa o "zabudowie śródmiejskiej – należy przez to rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze funkcjonalnego śródmieścia, który to obszar stanowi faktyczne lub przewidywane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego centrum miasta lub dzielnicy miasta". Reasumując, wobec dostrzeżonych błędów skarżona decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego, po myśli art. 145. § 1 pkt 1) a i c) ppsa. Ponownie rozpoznając sprawę rzeczą organów będzie zastosowanie się do wcześniejszych uwag i wskazówek. Orzeczenie zawarte w p. II wyroku znajduje swoje uzasadnienie w art. 152 ppsa.