II SAB/Wr 1/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 maja 2022 r. sprawy ze skargi N. M. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. N. M. (dalej: skarżąca) w dniu 10 grudnia 2021 r. (data wpływu do organu) poprzez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę do WSA we Wrocławiu na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Skarga ta poprzedzona została ponagleniem z dnia [...] grudnia 2019 r., w którym zarzucono, że Wojewoda dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 5 czerwca 2020 r., sygn. akt III SAB/Wr 390/20 stwierdził, że Wojewoda dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązując organ do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania odpisu wyroku wraz z aktami sprawy. Skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, w dniu 10 października 2021 r. ponownie wniosła skargę na bezczynność w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Do skargi załączono opisane wyżej ponaglenie z dnia [...] grudnia 2019 r. jako dowód na okoliczność wyczerpania drogi administracyjnej poprzez złożenie ponaglenia przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej p.p.s.a.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn obejmuje w szczególności sytuację, gdy skarżący złożył skargę pomimo niewyczerpania środków zaskarżenia, jakie służyły mu w administracyjnym toku instancji. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Ponadto stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z treści tego przepisu wynika, że uprzednie ponaglenie stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że bezczynność organu w tej samej sprawie, wszczętej wnioskiem strony z dnia [...] października 2019 r. (a więc tym samym, na który strona powołuje się w tej sprawie) było już przedmiotem kontroli sądowej. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 czerwca 2020 r., sygn. akt III SAB/Wr 390/20 stwierdzono m.in. bezczynność organu administracji, zobowiązując go do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od dnia doręczenia akt. Jak wynika z akt i uzasadnienia ww. orzeczeń, dopuszczalność skargi była uwarunkowana złożonym przez stronę ponagleniem z dnia [...] grudnia 2019 r. W związku z powyższym, stwierdzić należy, że wskazane wyżej ponaglenie zostało niejako "skonsumowane" poprzez złożenie skargi z dnia 20 lutego 2020 r. w rozpoznaniu której zapadł wyrok z dnia 5 czerwca 2020 r. Nie może zatem stanowić środka poprzedzającego wniesienie skargi obecnie rozpatrywanej. Chcąc skarżyć po raz kolejny bezczynność Wojewody (zaistniałą po wydaniu ww. wyroku przez Sąd) konieczne było wyczerpanie drogi administracyjnej, czyli złożenie kolejnego ponaglenia. Zaniechanie tej czynności skutkuje odrzuceniem skargi, albowiem dopóki strona nie wniesie ponaglenia niedopuszczalne jest uruchomienie trybu kontroli sądowej działania (tu bezczynności organu administracji). W związku z czym skargę strony należało odrzucić jako na tym etapie postępowania przedwczesną. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. odrzucił skargę, o czym orzeczono w pkt I postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy (pkt II sentencji postanowienia).