II SAB/Wr 1002/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Marta Pawłowska (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 19 września 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Y. K. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego K. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wyrobienia i wydania karty pobytu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 10 lipca 2025 r. skarżąca reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wyrobienia i wydania karty pobytu. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 31 lipca 2025 r. przedstawiciel skarżącej został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi ujawnionych na etapie jej wstępnego badania, przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. aktu urodzenia. Również zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II z dnia 31 lipca 2025 r. przedstawiciel skarżącej został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. W wydanych zarządzeniach zakreślono termin na ich wykonanie wynoszący 7 dni oraz rygor odrzucenia skargi. Pismem z dnia 19 sierpnia 2025 r. przedstawiciel ustawowy skarżącej złożył wniosek o cofnięcie uprzednio złożonej skargi. Oświadczenie o cofnięciu skargi zostało przekazane Sądowi przez organ w dniu 10 września 2025 r. (data wpływu). Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru (karta 24 akt sądowych), przesyłka zawierająca wezwania do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi została doręczona w dniu 8 września 2025 r. Termin do uzupełnienia braków upłynął z dniem 15 września 2025 r. (poniedziałek). Wezwania pozostały bezskuteczne, braki skargi nie zostały uzupełnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z kolei art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ten przepis należy odczytywać w kontekście regulacji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd zobligowany jest odrzucić skargę w sytuacji, gdy jej braki formalne nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie. Ponadto zgodnie z art. 230 p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (§ 1), a w dalszej swojej części wyjaśnia, że pismem, o którym mowa w § 1 jest m.in. skarga (§ 2). Zgodnie z przyjętymi standardami proceduralnymi brak opłaty sądowej w formie wpisu traktowany jest jako szczególny brak formalny skargi, którego stwierdzenie obliguje Sąd do wezwania strony skarżącej do uiszczenia wpisu w podanej kwocie, w ustawowym terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Taki bowiem skutek zaniechania w tym zakresie ustala przepis art. 220 § 3 p.p.s.a Odnosząc się natomiast do treści pisma z dnia 19 sierpnia 2025 r. (wycofanie skargi), należy zwrócić uwagę na pogląd reprezentowany zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że sąd administracyjny z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia zarówno wymieniona w art. 58 § 1 jak również art. 220 § 3 p.p.s.a. Zgodnie wprawdzie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę i cofnięcie to wiąże sąd, jednakże cofnięcie skargi jest niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Tym samym badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga wniesiona została skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego, przyjąć należy, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (postanowienia: NSA z dnia 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07; NSA z dnia 27 czerwca 2008 r., II OSK 923/08; WSA we Wrocławiu z dnia 11 lipca 2016 r., II SA/Wr 373/16). Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca a nie umarza postępowanie (B. Dauter, [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 161). Wobec powyższego, Sąd orzekł jak w sentencji.