II SAB/Wr 109/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA del. do WSA Krystyna Anna Stec po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na niewykonanie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2003r. uchylającego decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia 22.08.2000 r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji postanawia odrzucić skargę. Wyrokiem z dnia 03.07.2003 r. sygn. akt II SA/Wr 2176/2000 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu uchylił decyzję D. Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W. z dnia 22.08.2000 r. Nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. z dnia 08.02.1999 r. Nr [...] odmawiającą M. P. stwierdzenia choroby zawodowej. W dniu 20.10.2003 r. M. P. wniósł ponownie skargę, zarzucając organowi pierwszej instancji niewykonanie wyroku sądu poprzez zwlekanie z wydaniem decyzji stwierdzającej chorobę zawodową. Skarżący wnosi o zobowiązanie przez Sąd Powiatowego Inspektora Sanitarnego w W. do wydania satysfakcjonującej stronę decyzji. Ze skargi oraz akt sprawy wynika, że w dniu 02.10.2003 r. skarżący został poddany badaniom w D. Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w W., a dnia 10.19.2003 r. Ośrodek ten zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy w S., z prośbą o ponowne badanie M. P. w trybie konsultacyjnym. Skarżący niw wyraził zgodny na powtórzenie badań. Na podstawie art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) z dniem 01.01.2004 r. przestała obowiązywać ustawa z dnia 11.05.1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, a sprawy, w których skargi zostały wniesione do NSA przed dniem 01.01.2004 r., podlegają rozpatrzeniu - zgodnie z art. 97 § 1 cytowanej ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271 ze zm.) - przez wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 - dalej w skrócie p.s.a). Celem sądowej kontroli administracji jest doprowadzenie do zniesienia sprzecznego z prawem działania organu lub jego bezczynności, nie zaś podejmowanie działań lub rozstrzygnięć merytorycznych w sprawie. Stąd też droga sądowa staje się dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego - co następuje poprzez wyczerpanie dostępnych w tym postępowaniu środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.s.a.). W przypadku bezczynności organu administracji środkiem takim jest zażalenie do organu wyższego stopnia (art. 37 § 1 k.p.a.). Szczególnym rodzajem skargi na bezczynność organu jest skarga przewidziana w art. 154 § 1 p.s.a., który stanowi, że w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Wezwanie organu do wykonania wyroku odgrywa w tym wypadku podobną rolę, co zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a., tj. zabezpiecza przed wniesieniem skargi z pominięciem wcześniejszych prób załatwienia sprawy na drodze administracyjnej. W przedmiotowej sprawie Sąd w dniu 05.11.2003 r. zwrócił się do skarżącego o oświadczenie, czy przed wniesieniem skargi złożył zażalenie na bezczynność organu administracyjnego do organu wyższego stopnia. Z pisma M. P. z dnia 17.11.2003 r. oraz z pisma z dnia 17.10.2003 r. wynika, że skarżący nie składał zażalenia, a jedynie poinformował organ o złożeniu skargi. Z akt sprawy nie wynika ponadto, by skarżący zwracał się do organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku, o którym mowa w art. 154 p.s.a. Z tych względów biorąc pod uwagę powyższe należy w przedmiotowej sprawie uznać drogę sądową za niedopuszczalną. Z uwagi na niedopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej skarga na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6) p.s.a. w związku z art. 53 § 1 podlega odrzuceniu, stąd też Sąd postanowił, jak w sentencji.