II SAB/Wr 1180/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2025 r. sprawy ze skargi S. M., A. S. i W.K. na bezczynność Burmistrza Miasta Lubawka w przedmiocie nakazania przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na nieruchomość I. stwierdza, że Burmistrz Miasta Lubawka dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu; II. stwierdza, że bezczynność Burmistrza Miasta Lubawka nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta Lubawka do wydania aktu lub dokonania czynności; IV. zasądza od Burmistrza Miasta Lubawka na rzecz strony skarżącej kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. S. M., A. S. i W. K. (dalej: skarżący, strona), reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta L. (dalej: Burmistrz, organ) w przedmiocie nakazania przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na nieruchomości. Skarżący wnieśli o zobowiązanie Burmistrza do wydania decyzji w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, zasądzenie kosztów postępowania oraz wydanie postanowienia sygnalizacyjnego, o którym mowa w art. 155 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024, poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zaskarżoną bezczynność skarżący upatrują w braku rozpatrzenia w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych lub terminie wskazanym w art. 36 § 1 k.p.a. sprawy o ustalenie stosunków wodnych w celu przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom, w której w dniu 28 kwietnia 2024 r. został złożony wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego, doręczony Burmistrzowi w dniu 6 maja 2024 r. Motywując zasadność wywiedzionej skargi wskazano, że wskutek przebudowy ulicy [...], nastąpiła ingerencja w substancję terenu działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] skutkująca zmianami stanu gospodarki wodnej. Ingerencja ta spowodowała zmianę kierunku spływu wód oraz intensywności spływu wód z działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obręb [...] (ul. [...] w L.) na teren działek skarżących (domy). Dotychczasowy stan wód ul. [...] został zmieniony ze szkodą dla terenów sąsiadujących, a stanowiących własność skarżących, którzy ponoszą skutki niewłaściwie przeprowadzonych robót budowlanych. Strona podniosła, że zgodnie z art. 234 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2023 r., poz. 1478, dalej: p.b.) właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych ani kierunku odpływu wód ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Nadto, na właścicielu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie na skutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich (art. 234 ust. 2 p.w.). Natomiast, jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie, szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie wójt, burmistrz lub prezydent miasta z urzędu lub na wniosek, w drodze decyzji nakaże właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegającym szkodom, ustalając termin wykonania tych czynności. Odpowiedzialność właściciela gruntu, skutkująca możliwością nałożenia na niego obowiązku określonego w art. 234 ust. 3 p.w., uzależniona jest od spełnienia dwóch przesłanek, które w przedmiotowym stanie faktycznym zostały wypełnione. Po pierwsze właściciel drogi poprzez wykonane roboty budowlane w toku inwestycji ul. [...] dokonał zmiany stanu wód, za co ponosi odpowiedzialność, po drugie nastąpił związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy zmianą stanu wód a szkodą dla gruntów sąsiednich. W związku z powyższym, skarżący złożyli w dniu 29 kwietnia 2024 r. wniosek o ustalenie stosunków wodnych, który wpłynął do właściwego organu w dniu 6 maja 2024 r. Do dnia wniesienia ponaglenia Burmistrz nie powiadomił strony o wszczęciu postępowania ani o podjętych czynnościach faktycznych. Skarżący wskazali, że do dnia złożenia skargi i pomimo wniesienia kolejnego ponaglenia w dniu 8 stycznia 2025 r., organ nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. Nie zawiadomił też o przyczynach zwłoki i nie wskazał nowego terminu załatwienia sprawy, co winien uczynić zgodnie z art. 36 k.p.a. To zaś potwierdza opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta L. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu przedstawił okoliczności faktyczne sprawy wskazując, że skarżący w dniu 8 maja 2024 r. wnieśli do Przewodniczącego Rady Miasta L. pismo, które w swej treści zawierało skargę oraz wniosek o ustalenie stosunków wodnych w celu przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonaniu urządzeń zapobiegających szkodom. Skarżący bowiem po pierwsze zarzucili naruszenie ich interesów w trakcie prowadzenia postępowania w zakresie realizacji inwestycji budowalnej dotyczącej przebudowy ulicy [...] w L. polegające na naruszeniu art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego poprzez prowadzenie robót budowlanych niezgodnie z prawem przez inwestora Gminę L., co spowodowało zalewania nieruchomości należących do skarżących przez wody opadowe. Po drugie wnieśli o wszczęcie postępowania o ustalenie stosunków wodnych między ul. [...] a działkami nieruchomości, stanowiącymi ich własność w oparciu o art. 234 p.w. w celu przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. W dniu 14 maja 2024 r. Przewodniczący Rady Miejskiej poinformował Burmistrza o wpłynięciu skargi wraz z wnioskiem o ustalenie stosunków wodnych i przekazał skargę z dnia 8 maja 2024 r. Burmistrzowi w celu zajęcia stanowiska i przedłożenia wyjaśnień w terminie do dnia 27 maja 2024 r. W dniu 20 maja 2024 r. w siedzibie Urzędu Miejskiego w L., w obecności Burmistrza, odbyło się spotkanie ze skarżącym S. M. dotyczące przedmiotu skargi z jednoczesnym poinformowaniem o konieczności wydłużenia terminu na udzielenie odpowiedzi z uwagi na oczekiwanie stanowiska radcy prawnego. Następnie, 22 maja 2024 r., w siedzibie Urzędu odbyło się kolejne spotkanie z udziałem S. M., projektanta, Kierownika Wydziału Inwestycji i Infrastruktury Urzędu Miasta w L. wraz z pracownikiem tego wydziału. W jego trakcie projektant wyjaśnił, że niweleta drogi przechylona jest w kierunku stadionu miejskiego, co powoduje, iż wody opadowe spływają w kierunku stadionu miejskiego a nie na nieruchomości skarżących. S. M. wskazał zaś, że niweleta wjazdu do nieruchomości jest nieodpowiednia, w wyniku czego doszło do czterokrotnego zalania nieruchomości. W dniu 1 lipca 2024 r., skarga z dnia 8 maja 2024 r., była przedmiotem posiedzenia Komisji Rewizyjnej Rady Miejskiej w L., w trakcie której wysłuchano S. M., a następnie dokonano lustracji terenu ul. [...]. W wyniku poczynionych ustaleń Komisja Rewizyjna stwierdziła, że realizacja inwestycji nie naruszyła interesów prawnych skarżących oraz, że w świetle braku pewności co do stanu faktycznego i zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze Burmistrz winien przeprowadzić postępowanie na podstawie art. 234 ust. 3 p.w. W dniu 30 lipca 2024 r. odbyła się wizja lokalna z udziałem Kierownika Wydziału Inwestycji i Infrastruktury Urzędu Miasta w L. oraz wykonawcy inwestycji, podczas której przeprowadzono wywiad środowiskowy z osobami, które złożyły oświadczenia o szkodliwości skutków zmiany nachylenia pobocza w pasie drogowym w wyniku przebudowy ul. [...] w L. Podczas tego wywiadu większość mieszkańców, którzy przedłożyli te oświadczenia zaprzeczyła, aby po remoncie wskazanego odcinka drogi dochodziło do podtopień nieruchomości. O wynikach przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, skarżący zostali powiadomieni pismem z dnia 2 sierpnia 2024 r. W dniu 31 lipca 2024 r. skarżący wnieśli ponaglenie, zaś w dniu 21 sierpnia 2024 r. S. M. złożył pismo, w którym nie zgodził się z treścią wywiadu środowiskowego. Wreszcie, pismem z dnia 22 sierpnia 2024 r., Burmistrz Miasta L. zawiadomił pełnomocnika skarżących o wszczęciu postępowania. W tym też miesiącu Kierownik Wydziału Inwestycji i Infrastruktury Urzędu Miasta w L. oraz wykonawca dokonali rozeznania w terenie po realizacji inwestycji drogowej. Uchwałą z dnia [...] sierpnia 2024 r. Rada Miejska w L. uznała skargę z dnia 28 kwietnia 2024 r. na Burmistrza Miasta L. za bezzasadną. Pismem z dnia 15 stycznia 2025 r. skarżący wskazali na brak informacji co do przebiegu wszczętego postępowania o ustalenie stosunków wodnych. W odpowiedzi na to, w dniu 14 lutego 2025 r., zawiadomiono ich o wydłużeniu do dnia 14 marca 2025 r. terminu do wydania decyzji, z uwagi na konieczność przeprowadzenia dodatkowych czynności wyjaśniających. Decyzją z dnia 9 września 2025 r. (Wl.6730.7.2025) Burmistrz Miasta L. odmówił nakazania przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na nieruchomościach wnioskodawców. Odnosząc się do sformułowanych w skardze zarzutów, Burmistrz wskazał, iż nie znajdują one potwierdzenia w stanie faktycznym ani prawnym. Wyjaśnił, że wniosek skarżących o wszczęcie postępowania o ustalenie stosunków wodnych otrzymał stosowny bieg urzędowy w sierpniu 2024 r., zawiadomieniem o wszczęciu postępowania administracyjnego. Dalej Burmistrz podał, że z uwagi na to, iż pismo skarżących zawierało w swej treści również skargę na działanie organu, to w pierwszej kolejności podjęto działania na jej rozpoznanie, które zostały wcześniej opisane. Pod koniec postępowania skargowego, zostało wszczęte postępowanie w sprawie ustalenia stosunków wodnych. Skomplikowany stan sprawy, konieczność przeprowadzenia wywiadu środowiskowego oraz rozeznania w terenie spowodowały iż postępowanie zostało wydłużone do 14 marca 2025 r. Kolejne wydłużenie było spowodowane wszczęciem postępowania przez Wody Polskie w zakresie kontroli wpustów ulicznych na ul. [...] w L. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Z kolei zgodnie z brzmieniem § 1b art. 149 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, został upoważniony w kompetencję o charakterze merytorycznym, uprawniającą do rozstrzygnięcia we własnym zakresie o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Wreszcie, na podstawie § 2 art. 149 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Pojęcie bezczynności nie zostało zdefiniowane w przepisach p.p.s.a., jednak wynika odpowiednio z brzmienia z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., normującego instytucję ponaglenia. W przepisie tym ustawodawca określa bezczynność jako stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie wskazanym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia, czy i w jakim stopniu do nieterminowości działania organu przyczyniła się sama strona. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę na bezczynność bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności. Dla uznania bezczynności konieczne jest ustalenie w pierwszej kolejności, czy w zaistniałym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie, następnie, czy uczyniono to w przepisanym terminie, a dalej czy ewentualne opóźnienie jest usprawiedliwione (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1296/17, CBOSA). Wymaga przy tym podkreślenia, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażoną w art. 12 § 1 i 2 k.p.a., jest zasada jego szybkości. Istota tej zasady sprowadza się do konstatacji, że organy administracji publicznej powinny działać w sprawie nie tylko wnikliwie, ale i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Zwłaszcza sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji czy wyjaśnień, winny być załatwione niezwłocznie. Przepis z art. 35 § 1-3 k.p.a. stanowi rozwinięcie powyższej zasady, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Przy czym niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. W ocenie Sądu w realiach rozstrzyganej sprawy mamy do czynienia z tak rozumianą bezczynnością wobec złożonego przez skarżących wniosku o wszczęcie postępowania o ustalenie stosunków wodnych w oparciu o art. 234 ust. 1 pkt 1 p.w., który to wniosek wpłynął do organu w dniu 6 maja 2024 r. Oczywiście Sąd odnotował, że został ona złożony wraz ze skargą na działanie organu, niemniej okoliczność ta nie mogła stanowić zaniechania podjęcia działań ukierunkowanych na rozpoznanie wniosku skarżących w zakreślonych przez ustawę terminach. Z materiału aktowego analizowanej sprawy - w sposób niebudzący wątpliwości – wynika zaś, że organ znacznie przekroczył - określony w art. 35 k.p.a. - termin do załatwienia sprawy. Analiza akt postępowania administracyjnego, jak również treść udzielonej odpowiedzi na skargę dowodzi, że dopiero pod koniec postępowania skargowego, tj. w dniu 22 sierpnia 2024 r., czyli na 7 dni, przed podjęciem uchwały w uznającej skargę na działalność organu za bezzasadną, Burmistrz zawiadomił o wszczęciu postępowania. W tym też miesiącu dokonano "rozeznania w terenie dotyczącego funkcjonowania odwodnienia po remoncie ulicy [...]". Dalej - przez kolejnych niemal 6 miesięcy - organ nie podejmował żadnych czynności w sprawie. Zaktywizował się dopiero po otrzymaniu kolejnego pisma skarżących, w którym podnieśli okoliczność braku oczekiwanego działania ze strony organu. W dniu 14 lutego 2025 r. podjął bowiem zawiadomienie o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do 14 marca 2025 r. Termin ten jednak nie został dochowany. Dopiero bowiem, po wniesieniu skargi, tj. w dniu 9 września 2025 r. została wydana decyzja odmawiająca nakazania przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na nieruchomości skarżących. Co jednak istotne - z akt sprawy nie wynika aby między lutym 2025 r. a wrześniem 2025 r. były podejmowane jakiekolwiek czynności w sprawie ukierunkowane na zebranie i rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego. Przywołane okoliczności bezspornie wskazują, iż na dzień wniesienia skargi Burmistrz Miasta L. pozostawał w sprawie bezczynny, naruszając zasady i terminy określone w art. 35 i art. 36 k.p.a. W świetle zaistniałych w sprawie okoliczności, Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Jednocześnie Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, przez co należy rozumieć stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. np. wyrok NSA z dnia 22 września 2021 r., III OSK 995/21). Chodzi tu o naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (vide: B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi bowiem posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Sąd miał przy tym na uwadze stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 13 kwietnia 2021 r. (II OSK 2460/20, CBOSA) – aprobowane także w orzecznictwie - gdzie wskazano, że z rażącym stanem bezczynności lub przewlekłości mamy do czynienia przede wszystkim wówczas, jeśli organ wielokrotnie (co najmniej kilkunastokrotnie) przekracza przewidziany w ustawie termin załatwienia sprawy (por. też wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 stycznia 2024 r., sygn. akt II OSK 784/23, z dnia 13 lutego 2024 r., sygn. akt II OSK 483/23, dostępne w CBOSA). Przenosząc powyższe do ustaleń kontrolowanej sprawy, wskazać należy, że niewątpliwie doszło do przekroczenia terminów jej załatwienia, ale w świetle przywołanego orzecznictwa, nie miało ono charakteru rażącego. Po pierwsze bowiem, sprawa zainicjowana wnioskiem, który wpłynął do organu w maju 2024 r., licząc do dnia wniesienia skargi, procedowana była od 12 miesięcy, co wskazuje, że na dzień jej wniesienia nie doszło do kilkunastokrotnego przekroczenia terminu. Po drugie zaś, uznać należy, że zaistniała zwłoka nie była przejawem celowego działania organu, a wynikała bardziej ze swoistej jego nieporadności w procedowaniu wniosku skarżących i bezpodstawnego przyjęcia, iż stosowne czynności należało podjąć dopiero po rozpatrzeniu skargi powszechnej. Wreszcie, nie można też nie dostrzec, że ostatecznie Burmistrz wydał decyzję kończącą postępowanie wszczęte z wniosku skarżących. Mając zatem powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a p.p.s.a, stwierdził, że w niniejszej sprawie organ dopuścił się bezczynności, przy czym bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (pkt I i II sentencji wyroku). Jednocześnie wobec faktu, że w dniu 9 września 2025 r. - a więc już po wniesieniu skargi ale przed dniem jej rozpoznania - wydana została decyzja kończąca postępowanie, Sąd umorzył postępowanie w części dotyczącej zobowiązania organu do załatwienia sprawy przez wydanie aktu administracyjnego, o czym zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono w pkt III sentencji wyroku. Sąd nie uwzględnił zawartego w skardze wniosku o wydanie postanowienia sygnalizacyjnego, na podstawie art. 155 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że w razie stwierdzenia w toku rozpoznawania sprawy istotnych naruszeń prawa lub okoliczności mających wpływ na ich powstanie, skład orzekający sądu może, w formie postanowienia, poinformować właściwe organy lub ich organy zwierzchnie o tych uchybieniach. Zdaniem Sądu, uwzględnienie skargi i stwierdzenie bezczynności organu w niniejszej sprawie, nie było wynikiem tak istotnego naruszenia prawa, które mogłoby być podstawą wydania ww. postanowienia. W ocenie Sądu, wskazany przepis ma na celu zasygnalizowanie właściwym organom takich naruszeń prawa, które wynikają z dostrzeżonych przez sąd administracyjny wadliwych uwarunkowań systemowo-organizacyjnych. Za takie okoliczności nie można zaś uznać stwierdzonej w sprawie bezczynności Burmistrza Miasta L. Z przedstawionych wyżej względów, działając na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt I - III sentencji wyroku, a o kosztach postępowania Sąd postanowił zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt IV sentencji wyroku). Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.