II SAB/Wr 1223/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi V. L. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 4 września 2025 r. V. L. (dalej: skarżąca), działając przez pełnomocnika A. G., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 24 września 2025 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zawierającego oświadczenie, którym z podmiotów wymienionych w art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) jest pełnomocnik i podanie numeru PESEL strony skarżącej bądź złożenie oświadczenia o jego nieposiadaniu oraz do nadesłania kopii ponaglenia wniesionego w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego do organu wyższego stopnia oraz dowodu potwierdzającego fakt jego złożenia – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca powyższe wezwania została doręczona adresatowi poprzez upoważnionego pracownika w dniu 22 października 2025 r. (zgodnie z z.p.o. – k. 13 akt sądowych). Pismem z dnia 19 września 2025 r. adresowanym do organu i przekazanym Sądowi przez organ w dniu 21 października 2025 r., pełnomocnik skarżącej oświadczył, że cofa złożoną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga wniesiona do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Z kolei art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Ten przepis należy odczytywać w kontekście regulacji art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd zobligowany jest odrzucić skargę w sytuacji, gdy jej braki formalne nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie. Stosownie do art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Przepis art. 37 § 1 p.p.s.a. stanowi, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 p.p.s.a. pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku gdy jest pierwszym pismem w sprawie: a) oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników, b) numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku, lub c) numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku - numer identyfikacyjny REGON albo numer w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numer identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania, d) oznaczenie przedmiotu sprawy. Niezachowanie zaś określonego w powołanym przepisie wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bez względu na to czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2023 r., sygn. akt II GPS 3/22 – dostępne w CBOSA). Z akt niniejszej sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącego został wezwany do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zawierającego oświadczenie, którym z podmiotów wymienionych w art. 35 p.p.s.a. jest oraz podania numeru PESEL strony skarżącej bądź złożenia oświadczenia o nieposiadaniu przez stronę skarżącą numeru PESEL. Niezależnie od powyższego, skarga dotknięta była również innymi uchybieniami, w związku z czym stronę wezwano do usunięcia braków formalnych poprzez nadesłanie kopii ponaglenia wniesionego w trybie art. 37 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak już wspomniano, wezwania zostały skutecznie doręczone adresatowi w dniu 22 października 2025 r., wskutek czego zakreślony 7-dniowy termin upłynął w dniu 29 października 2025 r. (środa). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że w zakreślonym terminie braki skargi nie zostały uzupełnione, pomimo stosownego wezwania i pouczenia o rygorze odrzucenia skargi w razie zaniechania wykonania wskazanej czynności. Na marginesie należy zauważyć, że w niniejszej sprawie skarga i tak podlegałaby odrzuceniu z powodu braku uprzedniego wniesienia ponaglenia do organu, co wynika z przesłanych przez organ akt administracyjnych. W świetle powyższego Sąd uznał, że nawet gdyby brak fiskalny skargi został uzupełniony, z uwagi na niespełnienie ww. wymogu dopuszczalności skargi, podlegałaby ona odrzuceniu. Odnosząc się zaś do oświadczenia pełnomocnika skarżącej o cofnięciu skargi zawartego w piśmie przekazanym Sądowi w dniu 21 października 2025 r., Sąd wyjaśnia, że skierowanie do strony wezwania do usunięcia braków skargi oraz ich nieuzupełnienie wykluczyło w niniejszej sprawie badanie skuteczności ww. oświadczenia (art. 60 p.p.s.a.). W tym stanie rzeczy, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.