II SAB/Wr 123/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA del. do WSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. J. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie ze skargi złożonej w przedmiocie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie bezczynności Rady Miejskiej W. dotyczącej rozpatrzenia skargi na Zarząd Miasta W. zakończonej postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2003 r. sygn. akt II SAB/Wr 98/03 p o s t a n a w i a odrzucić skargę o wznowienie postępowania. Prawomocnym postanowieniem z dnia 29 października 2003 r. sygn. akt II SAB/Wr 98/03 Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił skargę S. J. złożonej w przedmiocie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie bezczynności Rady Miejskiej W. dotyczącej rozpatrzenia skargi na Zarząd Miasta W. W uzasadnieniu tego postanowienia podano, iż pismo strony, które w początkowej fazie potraktowano jako skargę w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), zawierało braki formalne uniemożliwiające nadanie mu dalszego prawidłowego biegu, a w szczególności nie zawierało sprecyzowanego żądania, mieszczącego się w kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego. Postanowienie to doręczono skarżącemu w dniu [...] r. W dniu [...] r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu wpłynęło pismo S. J. zawierające wniosek o wznowienie postępowania w sprawie II SAB/Wr 98/03. Domagając się wznowienia postępowania w tej sprawie skarżący podał, że: "w Postanowieniu NSA stosuje Pomocnictwo Art. 422 Kc. Orzekając na niekorzyść skarżącego gdy z akt sprawy wynika bezspornie że NSA nie wykonało obowiązku doręczenia odpisu skargi Stronie Przeciwnej o którym doręczeniu mowa w Art. 133 § 2 Kpc z Art. 59 NSA". Oświadczył, że "w sprawie II SAB/Wr 98/03 istotą sporu jest czyn o wysokiej szkodliwości społecznej naruszający interes społeczny oraz interes obywateli o którym mowa w Art. 7 Kpa to jest Zasada Kpa z Art. 59 NSA, gdyż nie było nie ma nadal Organów o których organach mowa w ustawie o Samorządzie terytorialnym gdyż ustawa o Samorządzie terytorialnym nie przewiduje podstawy Prawnej Powołania Organów o którym Powołaniu Organu mowa w Art. 42 § 1 Kodeksu Cywilnego co jest niezgodne z Konstytucją a w szczególności z Art. 1 Konstytucji gdyż Powołanie Organu Art. 42 § 1 Kc jest dobrem wspólnym wszystkich obywateli jest to Fakt powszechnie znany o którym Fakcie mowa w Art. 213 Kpc oraz Art. 77 § 4 Kpa z Art. 59 NSA". Zarzucił, że tych faktów nie uwzględnia NSA, gdyż nie doręczono odpisu skargi stronie przeciwnej. W dalszych motywach tego pisma skarżący podał, iż: "Strona zauważyła że bez udziału Trybunału Konstytucyjnego NSA nie może wykonać obowiązku doręczenia odpisu skargi Stronie Przeciwnej Osobie Prawnej Gminie W.". Zarzucił, że "ustawa o Samorządzie terytorialnym jest niezgodna z Konstytucją z uwagi na powyżej opisane Fakty powszechnie znane oraz znane z Urzędu NSA". Skarżący podkreślił, iż jego pismo jest wnioskiem z art. 58 ustawy o NSA, a nie jest skargą o wznowienie z art. 409 kpc, "gdyż NSA myli Wniosek z Art. 58 NSA ze Skargą z Art. 409 Kpc - który nie ma nic wspólnego z Wnioskiem Art. 58 NSA gdyż we Wniosku 58 NSA wystarczy tylko napisać ze strona jest Niezadowolona z Orzeczenia na Niekorzyść Skarżącego". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270). Przepis art. 271 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, iż można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności: 1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Stosownie do art. 272 § 1 cytowanej ustawy można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. W myśl ust. 2 tego artykułu w sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Zgodnie z art. 273 § 1 wyżej wymienionej ustawy można żądać wznowienia na tej podstawie, że: 1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Przepis § 2 tego artykułu stanowi, iż można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Stosownie do jego § 3 można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy. Powyższe przepisy formułują podstawy wznowienia postępowania sądowo administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 277 cytowanej ustawy skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. W myśl art. 279 tej ustawy skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Stosownie do art. 280 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Wbrew poglądom skarżącego do dnia 31 grudnia 2003 r. podstawy do skutecznego złożenia wniosku o wznowienie postępowania, o którym była mowa w art. 58 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.), były tożsame z podstawami wznowienia wymienionymi w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego. Wynikało to jednoznacznie z treści art. 59 ustawy o NSA, w myśl którego przepisy Kodeksu postępowania cywilnego w tym zakresie były stosowane odpowiednio. Zgodnie zaś z art. 103 cytowanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, od dnia 1 stycznia 2004 r. w sprawie o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004 r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W niniejszej sprawie żadna z wyżej wymienionych podstaw wznowienia nie zachodzi. Zarzuty skarżącego mające uzasadniać jego żądanie nie są żadną z wyżej wymienionych ustawowych podstaw wznowienia postępowania. Nie mogą więc one zostać uwzględnione w niniejszym postępowaniu. W tym stanie rzeczy, skoro brak jest ustawowej podstawy wznowienia - zgodnie z art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - należało orzec jak w sentencji postanowienia.