II SAB/Wr 1255/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 16 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. B. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. W dniu 14 listopada 2024 r., O. B. (zw. dalej: skarżącym) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Z urzędu Sądowi wiadomym jest, że wyrokiem z dnia 28 listopada 2024 r., wydanym w sprawie II SAB/Wr 781/24, tut. Sąd oddalił w całości skargę skarżącego na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej p.p.s.a.) Sąd wydaje postanowienie o odrzuceniu skargi, jeśli sprawa objęta skargą między tymi samymi stronami jest w toku (lis pendens), lub została już prawomocnie osądzona (res iudicata). Odrzuceniu będzie podlegała skarga w sprawie, w której ze względu na tożsamość podmiotową (tożsamość stron) oraz przedmiotową (tożsamość sprawy) wydany został już prawomocny wyrok lub toczy się postępowanie (A. Kabat, Skarga (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2009 r.). Sprawy o sygn. akt II SAB/Wr 781/24 oraz o sygn. akt II SAB/Wr 1255/24 dotyczą bezczynności Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę z tego samego wniosku oraz złożonego przez ten sam podmiot. Konsekwencją stwierdzenia tożsamości podmiotowej – ta sama strona skarżąca oraz tożsamości przedmiotowej skargi – obie skargi dotyczą bezczynności Wojewody w procedowaniu sprawy z tego samego wniosku, jest uznanie, że nie można wyprowadzić podstaw do wniesienia dwóch skarg na bezczynność tożsamej sprawy. W tych okolicznościach ponowną skargę strony skarżącej w tej samej sprawie należało zatem odrzucić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.