II SAB/Wr 1272/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda (sprawozdawca) Asesor WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi V.H. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego datę złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. V. H., profesjonalnie reprezentowany, dnia 25 września 2025 r. wniósł skargę na przewlekłość w sprawie wydania zaświadczenia potwierdzającego datę złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt. Skarżący wskazał dzień 12 marca 2025 r. jako datę złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia. Jego zdaniem doszło do naruszenia przepisów k.p.a.: art. 8, 12, 35 § 1 i 3 przez rażące naruszenie terminów załatwienia sprawy. Skarżący wniósł o stwierdzenie przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do wydania zaświadczenia lub postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia w terminie 7 dni od daty prawomocności wyroku, przyznanie kwoty 5000 zł, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski zwrócił się o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Czynność w postaci wydania zaświadczenia jest czynnością jednostronną z zakresu administracji publicznej, podejmowaną w sprawie indywidualnej, w tym znaczeniu, że jej przedmiotem jest określony i zindywidualizowany stosunek administracyjny (uprawnienie), którego źródłem jest przepis prawa powszechnie obowiązującego. Dla dokonania powyższej czynności ustawodawca przewidział szczególny, rygorystyczny termin. Mając to na uwadze stwierdzić należy, że przewlekłość i bezczynność postępowania w przedmiocie wydania zaświadczenia podlega kognicji sądu administracyjnego stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a; (zob. orzeczenia NSA: z 7 maja 2019 r., I OSK 891/19 i z 5 lutego 1999 r., I SAB 90/98). Chociaż skarga na przewlekłość w sprawie wydania zaświadczenia podlega kognicji sądu administracyjnego, to należało ją odrzucić ze względu na art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w brzmieniu: sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi jest przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie wydania zaświadczenia potwierdzającego datę złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt. Kluczową kwestią dla oceny takiej skargi jest pismo strony formułujące wniosek o wydanie zaświadczenia, ponieważ dokumentuje zamiar strony oraz pozwala ustalić czas, jakim dysponuje organ na załatwienie sprawy. Akta sprawy podają, że dnia 26 listopada 2024 r. do organu wpłynął wniosek skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżący ponaglił Wojewodę w tej sprawie pismem z dnia 17 marca 2025 r. W aktach administracyjnych widnieje następnie ponaglenie "na niezałatwienie sprawy w terminie i bezczynność organu w przedmiocie wydania zaświadczenia", zarejestrowane w Dolnośląskim Urzędzie Wojewódzkim dnia 29 kwietnia 2025 r. Pismem z dnia 27 czerwca 2025 r. pełnomocnik skarżącego zwrócił się o przyśpieszenie postępowania, o informację w sprawie przesłanek niespełnionych przez stronę mogących skutkować decyzją niezgodną z żądaniem strony; do pisma załączono potwierdzenie opłaty skarbowej od zezwolenia na pobyt czasowy. Kolejnym pismem, z dnia 31 lipca 2025 r., pełnomocnik skarżącego ponownie zapytał o ewentualne przesłanki, których nie spełnił w sprawie sfinalizowania procedury wydania zezwolenia na pobyt czasowy. Na etapie postępowania sądowego wezwano organ (pismem z dnia 25 marca 2026 r.) do nadesłania wniosku strony skarżącej o wydanie zaświadczenia. W odpowiedzi organ poinformował, że takiego wniosku nie posiada, precyzując, iż w dniu 12 marca 2025 r. pełnomocnik skarżącego złożył kilkanaście wniosków o wydanie zaświadczenia, jednak nie ma wśród nich wniosku stosownego dla przedmiotowej sprawy; jedynym adekwatnym dokumentem jest datowane na 12 marca 2025 r. ponaglenie (wpłynęło do organu 17 marca 2025 r.). Odpowiednie wezwanie dnia 2 kwietnia 2026 r. Sąd wystosował do pełnomocnika strony skarżącej, wskazując termin 3 dni. Pomimo skutecznego doręczenia w dniu 7 kwietnia 2026 r. pełnomocnik skarżącego nie odpowiedział na wezwanie. Stosownie do art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. skarga powinna zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Należy przez to rozumieć podanie przez skarżącego przyczyny, która jego zdaniem uzasadnia wniesienie skargi do sądu. Wykazanie okoliczności w postaci naruszenia prawa lub interesu prawnego warunkuje nadanie sprawie biegu. W kontrolowanej sprawie naruszeniem prawa (interesu prawnego) będzie niewydanie przez organ zaświadczenia w terminie ustawowym, liczonym od dnia wniesienia podania – wniosku o wydanie zaświadczenia. Dla ustalenia faktu wniesienia podania o zaświadczenie konieczne jest wykazanie istnienia tego podania wraz z dowodem nadania go w odpowiednim trybie. Zrelacjonowany przebieg postępowania administracyjnego nie pozwala przyjąć, że taki wniosek został przez skarżącego złożony. Jedynym "śladem" złożenia takiego wniosku jest twierdzenie ze skargi, jednak niczym nie podparte. Wezwanie Sądu wystosowane do strony skarżącej o przedstawienie stosownego dokumentu, mające na celu wykazanie źródła interesu prawnego u skarżącego, nie doczekało się odpowiedzi. W tym znaczeniu i kontekście brak było podstaw, aby odmówić wiary oświadczeniu organu, że Urząd Wojewódzki takiego dokumentu nie ma, tym bardziej, że akta administracyjne nie zawierają wniosku skarżącej o wydanie zaświadczenia. Stąd Sąd ocenił, że strona skarżąca nie wykazała naruszenia prawa lub interesu prawnego, przez co skardze zabrakło jej obligatoryjnego elementu, i w konsekwencji doprowadziło do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji postanowienia).