II SAB/Wr 13/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2004r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi 1. M. S. K. 2. A. S. na bezczynność Starosty Ś. w przedmiocie wniosku o uchylenie wszystkich pozwoleń wodno-prawnych na odprowadzanie ścieków do rowu Starego Koryta Ś. W. oraz o wydanie na rzecz Gminy Ś. Ś. pozwolenia wodnoprawnego dotyczącego odprowadzania wód opadowych do rzeki Ś. W. p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. Skarżący działając w imieniu własnym wnieśli skargę na bezczynność Starosty Ś. wobec wadliwie wydanych decyzji (opisanych w dołączonym do skargi piśmie z dnia [...]) oraz w zakresie uregulowania formalno-prawnego odprowadzania ścieków za pomocą systemu kanalizacji deszczowej, będącej własnością gminy Ś.Ś. W uzasadnieniu wyjaśnili, że bezczynność ta odnosi się do wniosku, złożonego przez nich w charakterze pełnomocników gminy, o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, który to wniosek został przez organ pozostawiony bez rozpatrzenia. Po wyjaśnieniu, że skarżący nie występują w nin. sprawie jako pełnomocnicy gminy, przewodniczący wezwał skarżących do uzupełnienia skargi przez dołączenie odpisu zażalenia wniesionego przez nich w tej sprawie (art. 37 k.p.a.). Skarżący nie dołączyli żądanego odpisu i nie twierdzili, że złożyli takie zażalenie. Organ wniósł o odrzucenie skargi w oparciu o argumentację o charakterze merytorycznym. W ocenie Sądu skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, a w szczególności po wniesieniu zażalenia. Według twierdzeń skarżących i treści akt sprawy, ich wnioski składane były w ogólnym postępowaniu administracyjnym regulowanym przez KPA. Ustawa ta przewiduje jako jeden ze środków zwalczania bezczynności organu administracyjnego, w art. 37, zażalenie do organu wyższego stopnia. Wobec niewyczerpania przez skarżących środków zaskarżenia, należało zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy, orzec jak na wstępie.