II SAB/Wr 13/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym skargi E. Z. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. w przedmiocie przekazania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji postanawia: odrzucić skargę. E. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W., wskazując, że pismem z dnia 24 stycznia 2010 r. skierowanym za pośrednictwem tego organu do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażądał stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 lutego 2007 r. nr [...]. Skarżący podniósł, że skierowane do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 15 lutego 2007 r. nie zostało przekazane zgodnie z właściwości, natomiast Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. wezwaniem z dnia 8 lutego 2010 r. zażądał od skarżącego usunięcia braków podania poprzez sprecyzowanie sformułowanego w nim żądania. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że w sprawie skarżący nie złożył zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie zgodnie z art. 37 k.p.a. Odnosząc się do stanowiska organu administracyjnego zawartego w odpowiedzi na skargę, skarżący pismem z dnia 30 marca 2010 r. zwrócił się do Sądu o rozważanie zasadności dokonanego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. wezwania do usunięcia braków podania. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącym w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Postępowanie w zakresie bezczynności organu w załatwianiu sprawy administracyjnej reguluje art. 37 k.p.a. Brzmienie art. 37 k.p.a. w sposób jednoznaczny wskazuje, że na nie załatwienie sprawy w terminie określonym przez art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronom służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zatem niezbędną przesłanką do złożenia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest wcześniejsze złożenie w/w zażalenia do organu wyższego stopnia. Jak wynika z przedstawionych akt sprawy administracyjnej oraz odpowiedzi na skargę skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia, przysługujących w toku postępowania administracyjnego z mocy art. 37 k.p.a., przed wniesieniem skargi do Sądu. Należy jednocześnie stwierdzić, że kwestia dopuszczalności dokonanego przez organ wezwania do usunięcia braków podania nie może stanowić przedmiotu rozważań Sądu na obecnym etapie postępowania, gdzie bada się dopuszczalność wniesienia skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który mówi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.