II SAB/Wr 131/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II w dniu 10 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w P. na bezczynność Prezydenta Wrocławia w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją w sprawie zmiany decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę w całości. S. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: skarżąca, spółka, strona), po uprzednim wniesieniu ponaglenia, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, skargę na bezczynność Prezydenta Wrocławia (dalej: Prezydent, organ) w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Wrocławia nr 477/2021 z dnia 11 lutego 2021 r., rozstrzygającą o zmianie ostatecznej decyzji Prezydenta Wrocławia nr 2130/06 z dnia 11 grudnia 2006 r. wraz z następnymi zmianami, w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego: budowę zespołu apartamentowo-biurowego z usługami w parterze i garażami podziemnymi wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, drogową w granicach opracowania i przyłączami przy ul. [...] i ul. [...] na działce nr [...] (podzielonej na działki nr [...], [...], [...]), działce nr [...] (podzielonej na działki nr [...], [...]), działce nr [...], [...], [...], AR_[...] i działce nr [...] (podzielonej na działki nr [...] i [...]), AR_[...] oraz na działce nr [...], AR_[...], obręb G. we W. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 35 § 1 i 3 w zw. z art. 36 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2023 r., poz. 803, dalej k.p.a.) i wniosła o: - stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności; - zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu administracyjnego co do rozstrzygnięcia istoty sprawy; - stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; - zobowiązanie Prezydenta Wrocławia do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie; - wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznanie na rzecz strony sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; - zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że wnioskiem z dnia 5 października 2023 r., przywołując jako podstawę art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zwróciła się do Prezydenta o wznowienie postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej wydaniem ostatecznej decyzji Prezydenta Wrocławia nr 477/2021 z dnia 11 lutego 2021r. wraz z wnioskiem o wstrzymania wykonania tej decyzji. Postanowieniem z dnia 16 listopada 2023 r. (nr 3031/2023) organ wznowił postępowanie w sprawie zakończonej przywołaną decyzją, natomiast postanowieniem z dnia 4 stycznia 2024 r. (nr 25/2024) oddalił wniosek strony o wstrzymanie wykonania decyzji. Na to postanowienie skarżąca w dniu 17 stycznia 2024 r. złożyła zażalenie do Wojewody Dolnośląskiego. Pomimo faktu, iż wniosek o wszczęcie postępowania pochodzi z 5 października 2023 r., i że w dniu 16 listopada 2023 r. organ wznowił postępowanie do dnia wywiedzenia skargi, Prezydent nie wydał decyzji co do istoty sprawy, chociaż dawno upłynęły terminy załatwienia sprawy przewidziane w art. 35 § 1-3 k.p.a. Skarżąca podkreśliła, że organ nie tylko nie przejawia jakiejkolwiek aktywności w sprawie, lecz także ignoruje wszelkie próby uzyskania informacji na temat przyczyn takiego stanu rzeczy bowiem nie zrealizował przewidzianego w art. 36 § 1 k.p.a. obowiązku zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie wynikającym z art. 35 k.p.a., wraz z podaniem przyczyny zwłoki i wyznaczeniem nowego terminu. Skarżąca nadmieniła, że w trakcie rozmowy telefonicznej z pracownikiem organu, powziął informację, że Prezydent Wrocławia nie podejmuje decyzji co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, z uwagi na wniesione przez stronę zażalenie na postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji, co wymagało przesłania Wojewodzie wszystkich dokumentów sprawie. Strona podniosła, że wstrzymanie wykonania, o którym mowa w art. 152 § 1 k.p.s. jest formą tymczasowej ochrony interesu strony na czas trwania wznowionego postępowania administracyjnego. Ma zabezpieczyć interesy stron postępowania, aby rozstrzygnięcie wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego nie wywoływało dalszych negatywnych skutków i nie może być interpretowane jako jako powód do niewydania decyzji co do meritum. Dysponując bowiem pozwoleniem na budowę inwestor może nadal prowadzić prace budowlane. Istnieje więc uzasadniona obawa, że w przypadku kontynuacji prac budowlanych bez tymczasowej ochrony na czas wznowionego postępowania oraz bez uchylenia decyzji w terminie przewidzianym w art. 35 § 1-3 k.p.a., skarżąca nie będzie już mogła w czasie przerwać rozpoczętych bez swojej zgody prac budowlanych. Jednocześnie z wielomiesięcznym opóźnieniem zwiększa się prawdopodobieństwo, że wystąpi przesłanka z art. 146 § 1 k.p.a., uniemożliwiająca uchylenie decyzji w wyniku wznowienia. Skarżąca wskazała także, iż uzyskała od pracownika organu informację, iż sprawa może trwać wiele miesięcy, jeśli nie lat, tymczasem zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Z kolei w myśl art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić - stosownie do art. 35 § 3 k.p.a. - nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. O bezczynności w rozpoznaniu danej sprawy można mówić wówczas, gdy organ administracyjny nie załatwia sprawy administracyjnej lub określonej kwestii wpadkowej w ustawowo wyznaczonym czasie lub w innym niezbędnym okresie wyznaczonym do załatwienia danej sprawy. Czas oczekiwania przez stronę na załatwienie sprawy powinien być rozsądny i dający się usprawiedliwić zachowaniem organu. Niezależnie bowiem od treści art. 35 k.p.a. zakreślającego okres maksymalnie 2 miesięcy na prowadzenie sprawy szczególnie skomplikowanej, zawsze organ administracyjny może przedłużyć okres prowadzenia takiego postępowania. Przedłużanie to musi mieć jednak charakter wyjątkowy i szczególny i być w należyty sposób uzasadnione. Zdaniem strony przywołane okoliczności dowodzą, że naruszono prawo w sposób oczywisty, a bierność organu z pewnością wyczerpuje znamiona rażącego naruszenia prawa. W odpowiedz na skargę Prezydent Wrocławia wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie w całości. W uzasadnieniu organ wskazał okoliczności faktyczne sprawy, w tym wydane postanowienie o wznowieniu postępowania oraz o odmowie wstrzymania, które zostało przez skarżącą zaskarżone w drodze zażalenia. Nadto, Prezydent podniósł, że w dniu 12 lutego 2024 r., wydała decyzję nr 295/2024, którą odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Wrocławia nr 477/2021 z dnia 11 lutego 2021 r. z powodu braku podstawy do wznowienia postępowania, przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Odwołanie od tej decyzji złożyła skarżąca. Organ zauważył też, że postanowieniem z dnia 5 marca 2024 r., Wojewoda Dolnośląski, po rozpatrzeniu ponaglenia skarżącej, nie stwierdził bezczynności Prezydenta Wrocławia w załatwieniu ww. sprawy wywodząc, że "wydanie przez właściwy organ decyzji w sprawie, wyłącza możliwość uwzględnienia ponaglenia nawet wówczas, gdy ta decyzja została podjęta z naruszeniem przewidzianego terminu ich wydania. W takim przypadku dochodzi do spełnienia celu ponaglenia na bezczynność organu administracyjnego, ponieważ doszło do wydania rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym. W konkluzji Prezydent wskazał, że wniosek skarżącej otrzymał stosowny bieg, co ma uzasadnienie w czynnościach powziętych przez organ zgodnie z kompetencją tj.: analizie dokumentacji projektowej obejmującej szesnaście odrębnych postępowań administracyjnych, wystąpieniu do obecnego Inwestora o uzyskanie jednoznacznych informacji o stanie zaawansowania robót budowlanych objętych zaskarżonymi decyzjami, wnikliwej analizie zgromadzonego materiału dowodowego, zakończonej wydaniem decyzji z dnia 12 lutego 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, zw. dalej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Z kolei zgodnie z brzmieniem § 1b art. 149 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, został upoważniony w kompetencję o charakterze merytorycznym, uprawniającą do rozstrzygnięcia we własnym zakresie o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Wreszcie, na podstawie § 2 art. 149 p.p.s.a. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W razie zaś nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Pojęcie bezczynności nie zostało zdefiniowane w przepisach p.p.s.a., jednak wynika odpowiednio z brzmienia z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., normującego instytucję ponaglenia. W przepisie tym ustawodawca określa bezczynność jako stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie wskazanym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Zarówno doktryna, jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w ustalonym przepisami terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności materialnej (wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.). Dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie ma przy tym znaczenia, czy i w jakim stopniu do nieterminowości działania organu przyczyniła się sama strona. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę na bezczynność bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności. Dla uznania bezczynności konieczne jest ustalenie w pierwszej kolejności, czy w zaistniałym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie, następnie, czy uczyniono to w przepisanym terminie, a dalej czy ewentualne opóźnienie jest usprawiedliwione (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 1296/17, CBOSA). Oceniając działanie organów w tym kontekście uwzględnić trzeba, że zobowiązane są one do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym zasady szybkości postępowania, nakazującej organom wnikliwe i szybkie działanie w sprawie przy wykorzystaniu możliwie najprostszych środków prowadzących do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.). W ocenie Sądu w realiach badanej sprawy nie mamy do czynienia z tak rozumianą bezczynnością i związku z tym niniejsza skarga podlegała oddaleniu w całości. W tym kontekście trzeba przede wszystkim zauważyć, iż żądanie skarżącej w przedmiocie wznowienia, opisanego na wstępie postępowania, wpłynęło do Prezydenta Wrocławia w dniu 11 października 2023 r. wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania w trybie art. 152 § 1 k.p.a. Skarżąca jako przesłankę wskazała art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wznowienie postępowania to instytucja procesowa, która umożliwia weryfikację ostatecznej decyzji administracyjnej pod kątem wydania jej w postępowaniu obarczonym jedną z kwalifikowanym wad procesowych enumeratywnie wymienionych w art. 145 § 1, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a. Postępowanie to należy postrzegać jako tryb postępowania nadzwyczajnego umożliwiający ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Z uwagi jednakże na to, że może on prowadzić do wzruszenia tejże decyzji, co przełamuje zasadę trwałości rozstrzygnięć ostatecznych wynikającą z art. 16 § 1 k.p.a., wznowienie postępowania obwarowane jest szczególnymi wymogami. Wniesienie podania nie wszczyna postępowania wznowieniowego, tylko uruchamia fazę wstępną postępowania, której celem jest ustalenie, czy wznowienie postępowania jest w określonym przypadku dopuszczalne. W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2019 r. sygn. II OSK 408/17; wyrok NSA z dnia 8 marca 2018 r. sygn. II OSK 2101/17; wyrok NSA z dnia 2 lutego 2018 r. sygn. II OSK 1107/17), jak i w piśmiennictwie (por. Nadzwyczajne tryby postępowania administracyjnego, red. K. Sobieralski, Warszawa 2018, s. 275) jednolicie przyjmuje się, że dopuszczalność wszczęcia omawianego nadzwyczajnego trybu postępowania uzależniona jest od stwierdzenia, iż z żądaniem wznowienia postępowania wystąpił podmiot do tego uprawniony, a zatem strona, której przysługuje interes prawny (art. 28 k.p.a.), podmiot ten powołał się w złożonym podaniu na okoliczność stanowiącą jedną z przesłanek wznowienia (art. 145 § 1 pkt 1 – 8, art. 145a § 1 i art. 145b § 1 k.p.a.), wskazana przesłanka wznowienia zaistniała w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną (art. 145 § 1 k.p.a.), jak też podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w przewidzianym w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. terminie. Stąd, wobec szczególnego charakteru omawianego postępowania, w realiach badanej sprawy samo wystąpienie skarżącej o wznowienia postępowania nie spowodowało jego wszczęcia w dacie wpływu podania do organu, ale obligowało w pierwszej kolejności do zbadania czy żądanie to jest dopuszczalne, co też ocenił organ wydając postanowienie z dnia 16 listopada 2023 r. w przedmiocie wznowienia postępowania. W rezultacie, to od daty podjęcia tego postanowienia należało, liczyć termin do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 23 maja 2023 r., sygn. akt II SAB/Wr 1426/22, CBOSA), który zasadniczo - zgodnie z przywołanymi regulacjami k.p.a. - wynosi miesiąc lub dwa miesiące. Bezspornie jednak do dnia 16 stycznia 2024 r., jak również do dnia wywiedzenia skargi, tj. 31 stycznia 2024 r., na który to dzień Sąd dokonuje oceny zaskarżonej bezczynności, Prezydent nie wydał żadnego aktu kończącego postępowanie w przedmiocie wznowionego postępowania. Nie oznacza to jednak, iż należy organowi postawić uzasadniony zarzut bezczynności. Nie można wszak zapominać, iż w realiach badanej sprawy rzeczą organu było nie tylko wypowiedzenie się co do meritum, ale również przed tym, rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania, złożonego przez skarżącą w trybie art. 152 § 1 k.p.a. Wstrzymanie wykonania decyzji, zgodnie z tym przepisem, może bowiem nastąpić jedynie w toku postępowania (por. wyrok z dnia 11 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 379/22, CBOSA). Stosownie do brzmienia art. 152 § 1 i 2 k.p.a. organ administracji publicznej, właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Na postanowienie w tym przedmiocie przysługuje zażalenie. W orzecznictwie podkreśla się, że owo "prawdopodobieństwo" powinno polegać na podaniu tej przesłanki wznowieniowej, która w ocenie organu ma w danej sprawie zastosowanie, z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną przesłankę oraz omówieniu względów, dla jakich zdaniem organu możliwe jest uchylenie decyzji. W konsekwencji, w uzasadnieniu jego wydania muszą zostać przedstawione okoliczności sprawy uprawdopodabniające uchylenie decyzji w wyniku wznowienia postępowania, a więc organ musi być wstępnie przekonany o tym, że nastąpi skuteczne wznowienie postępowania, a w jego wyniku dojść może do uchylenia decyzji (por. wyrok NSA z 15 lutego 2018 r. II OSK 1000/16, wyrok NSA z 19 stycznia 2021 r. II OSK 1834/18, wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2023 r., sygn. akt II OSK 2725/20, CBOSA). Wydając postanowienie w oparciu o art. 152 § 1 k.p.a. organy zobowiązane są zbadać rzetelnie przesłanki wznowienia. To, że w postępowaniu dotyczącym wstrzymania wykonania decyzji na podstawie powołanego przepisu nie bada się merytorycznej zgodności z prawem decyzji stanowiącej przedmiot wznowieniowego postępowania oraz konieczności jej ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego, nie zwalnia organu od zbadania przesłanek wznowieniowych, gdyż ich zaistnienie może przesądzać o uprawdopodobnieniu możliwości uchylenia decyzji będącej przedmiotem postępowania, a co za tym idzie o zaistnieniu przesłanek o których mowa w art. 152 k.p.a. (wyrok WSA w Krakowie z dnia 21 października 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 1103/23, CBOSA). Z akt sprawy wynika, iż postanowienie w tym przedmiocie organ wydał w dniu 4 stycznia 2024 r. i zostało ono doręczone skarżącej, a następnie zaskarżone przez nią w drodze zażalenia, które wpłynęło do organu w dniu 22 stycznia 2024 r. i wymagało nadania mu dalszego biegu, w tym przekazania wraz z aktami sprawy Wojewodzie Dolnośląskiemu jako organowi właściwemu do jego rozpatrzenia. W ocenie Sądu wymóg rozpatrzenia niniejszego wniosku w kontekście zakreślonych przez prawodawcę przesłanek, obowiązek jego doręczenia, a następnie konieczności nadania biegu, wniesionemu przez stronę zażaleniu w istotnym stopniu wpłynęło na czas procedowania Prezydenta. W tej sytuacji nie można organowi czynić zarzutu bezczynności i z tego też względu wniesiona skarga podlegała oddaleniu. Odnosząc się z kolei do zarzutów skargi, oczywiście trzeba przyznać rację stronie, iż rzeczą organów jest sprawne i szybkie działanie, ale zawsze niniejsze wymaga każdorazowego odniesienia się do realiów konkretnej sprawy, a te w znacznej mierze podyktowane są również ciążącym na organie obowiązkiem zbadania sprawy w jej całokształcie i z uwzględnieniem złożonych w niej wniosków. Stąd o ile oczywiście instytucji z art. 152 k.p.a. nie można traktować jako powodu do nie wydawania decyzji, ale jednocześnie nie można pomijać, iż konieczność rozpoznania wniosku w tym zakresie, z racji również przyznanego środka zaskarżenia, wydłuży postępowanie. W tej sytuacji czynienie zarzutu co do opieszałości w działaniu organu jest bezpodstawne. W tych okolicznościach Sąd, kierując się brzmieniem art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.