II SAB/Wr 1384/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Malwina Jaworska-Wołyniak po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 10 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. M. na bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. W dniu 8 listopada 2024 r. I. M. wniosła skargę na bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podnosząc m.in., że w dniu 12 stycznia 2024 r. wydał decyzję w przedmiocie udzielenia skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy i pracę ważnego do dnia 12 stycznia 2026 r. Decyzja ta została wysłana na adres pełnomocnika strony i skutecznie doręczona w dniu 26 stycznia 2024 r. W dniu 14 marca 2024 r. skarżąca odebrała kartę pobytu, wydaną na podstawie powyższej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Należy podkreślić, że zarówno skarga na bezczynność, jak i na przewlekłe prowadzenie postępowania skierowane są przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest załatwiona bądź nie jest załatwiana. Ocena wystąpienia każdego ze stanów pasywności organu administracji (bezczynności lub przewlekłości) powinna być dokonywana przez sąd administracyjny każdorazowo na dzień wniesienia skargi. W orzecznictwie sądowym podnosi się, że skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, wniesiona już po zakończeniu tego postępowania, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi (zob. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19; z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt II OPS 1/21, CBOSA). Z taką zaś sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W jej realiach skarżąca w dniu 8 listopada 2024 r. wystąpiła ze skargą na bezczynność i przewlekłość Wojewody w sprawie wydania zezwolenia na pobyt czasowy, podczas gdy decyzja udzielająca jej takiego zezwolenia z terminem ważności do dnia 12 stycznia 2026 r. została wydana w dniu 12 stycznia 2024 r. i doręczona w dniu 26 stycznia 2024 r. Tym samym, w dacie złożenia niniejszej skargi nie istniał stan bezczynności i przewlekłości, który podlegałby ocenie sądu administracyjnego. W tych okolicznościach złożona skarga jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935). Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia.