II SAB/Wr 1415/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi S. B. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego A. B. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis sądowy w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. S. B. (dalej: skarżąca) reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego A. B. złożyła 05.11.2025 r., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wskazanym w sentencji. Zarządzeniem z 19.11.2025 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do nadesłania odpisu ponaglenia wniesionego w trybie art. 37 k.p.a. do organu wyższego stopnia, zakreślając siedmiodniowy termin na dokonanie tej czynności liczony od dnia następującego po dniu doręczenia skarżącemu tego pisma, pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Ponadto wezwano pełnomocnika do: 1) usunięcia braku formalnego skargi poprzez podanie numeru PESEL przedstawiciela ustawowego strony skarżącej bądź złożenia oświadczenia o nieposiadaniu przez przedstawiciela ustawowego numeru PESEL; 2) złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. aktu urodzenia strony skarżącej. Jak wynika z akt sprawy przesyłka zawierająca ww. wezwania została skierowana na adres pełnomocnika podany w skardze oraz skutecznie doręczona osobie upoważnionej do odbioru korespondencji 12.12.2025 r. (k. 17 akt sądowych). Do dnia wydania niniejszego postanowienia wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Jak stanowi art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 2 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (§ 3 pkt 1). Jak stanowi art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie, Sąd nie miał podstaw do przyjęcia, że skarga na bezczynność Wojewody w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy została poprzedzona złożeniem ponaglenia. Jego odpisu, pomimo wezwania Sądu, nie przedstawił również pełnomocnik skarżącego. Przesyłka zawierająca wezwanie do nadesłania odpisu ponaglenia została doręczona 12.12.2025 r. Tym samym siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku skargi upłynął z 19.12.2025 r. Niezależnie od powyższego należy zaznaczyć, że pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podanie numeru PESEL przedstawiciela ustawowego skarżącego albo złożenia oświadczenia o jego nieposiadaniu oraz złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. aktu urodzenia strony skarżącej i z tego obowiązku również się nie wywiązał. Z kolei w myśl art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b skarga, która jest pierwszym pismem w sprawie, powinna zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Wskazać trzeba, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że niezachowanie, określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i to bez względu na to, czy ten numer znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd (por. uchwała NSA z 03.07.2023 r., II GPS 3/22). W myśl zaś art. 27 p.p.s.a., osoba fizyczna niemająca zdolności do czynności w postępowaniu sądowym może je podejmować tylko przez swojego przedstawiciela ustawowego. Przedstawiciel ustawowy ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Z powyższych względów, z uwagi na nienadesłanie odpisu ponaglenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.