II SAB/Wr 1425/25

PostanowienieWSA we Wrocławiu2026-02-16

Skład orzekający: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność organu powinna zostać odrzucona, jeśli strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi, w tym nie wykazała umocowania do reprezentowania strony i nie uiściła należnego wpisu sądowego, pomimo wezwania sądu?
Ratio decidendi
Skarga na bezczynność organu podlega odrzuceniu, jeżeli strona skarżąca nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, takich jak brak dokumentu potwierdzającego umocowanie do reprezentacji oraz nieuiszczenie należnego wpisu sądowego, pomimo prawidłowego doręczenia wezwania przez sąd. Niespełnienie tych wymogów, określonych w art. 57 § 1, art. 29, art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skutkuje odrzuceniem skargi.
Stan faktyczny
Strona skarżąca złożyła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy. Sąd wezwał pełnomocnika strony do usunięcia braków formalnych, w tym do złożenia dokumentu potwierdzającego umocowanie do reprezentowania strony oraz do uiszczenia wpisu od skargi. Wezwania zostały doręczone, jednak pozostały bezskuteczne. W związku z tym sąd postanowił odrzucić skargę.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi V. H. reprezentowanej przez przedstawicielkę ustawową O. T. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 2 października 2025 r. strona skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy. Pełnomocnik strony skarżącej została wezwana do usunięcia braków skargi ujawnionych na etapie jej wstępnego badania przez: złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. aktu urodzenia strony skarżącej w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie wezwano stronę skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej powyższe wezwania (k. 17 akt sądowych) oraz odpowiedzi operatora pocztowego (k. 20 akt sądowych), przesyłka została doręczona upoważnionemu pracownikowi pełnomocnika strony skarżącej w dniu 10 grudnia 2025 r. Wezwania pozostały bezskuteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: u.p.p.s.a.), skarga powinna nadto czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Natomiast stosownie do treści art. 29 u.p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Według art. 58 § 1 pkt 3 u.p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jak wynika z art. 230 § 1 i 2 u.p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały, przy czym pismem takim jest m.in. skarga. Zgodnie z art. 220 § 1 u.p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Tym samym skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 u.p.p.s.a.). Ponieważ w realiach niniejszej sprawy w zakreślonym terminie braki formalne skargi nie zostały usunięte, a wpis nie został uiszczony to złożona skarga podlegała odrzuceniu. W tych okolicznościach kierując się dyspozycją z art. 58 § 1 pkt 3 oraz 220 § 3 u.p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 22.07.2026. · Źródło