II SAB/Wr 1441/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 września 2022 r. sprawy ze skargi R. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 100 (słownie: sto) zł. R. K. (dalej: skarżący) w dniu 5 października 2021 r. (data wpływu do organu) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Z akt sprawy wynika, że organ w dniu 29 września 2021 r. wydał decyzję udzielającą skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W orzecznictwie sądów administracyjnych spornym było, czy skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania wniesiona po jego zakończeniu, a poprzedzona ponagleniem złożonym w trakcie postępowania administracyjnego, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 lub pkt 6 p.p.s.a., czy też powinna być rozpoznana z uwzględnieniem art. 149 § 1 pkt 3, § 1a i § 2 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. Wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 7 marca 2022 r. podjął w składzie siedmiu sędziów uchwałę (uchwała NSA z dnia 7 marca 2022 r., II OPS 1/21, ONSAiWSA 2022, nr 3, poz. 34), zgodnie z którą skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W uzasadnieniu powyższej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że ustanie przewlekłości postępowania poprzez ostateczne zakończenie postępowania przez organ administracji, należy traktować jako brak przedmiotu zaskarżenia, skutkujący odrzuceniem skargi przez sąd administracyjny ze względu na jego niedopuszczalność z powodu braku przedmiotu zaskarżenia. Przechodząc do niniejszej sprawy należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, że decyzja udzielająca skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, wydana na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 35 ze zm.), zakończyła w dniu 29 września 2021 r. w sposób formalny postępowanie wszczęte wnioskiem skarżącego. Skarga została z kolei złożona w dniu 1 października 2021 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej – k. 7 akt sądowych). W tych okolicznościach uznać należało, że w rozpoznawanej sprawie zaistniał przypadek braku przedmiotu zaskarżenia. Skarga na przewlekłość została bowiem złożona po zakończeniu postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego. Konsekwencją powyższego, zgodnie z przedstawioną wyżej uchwałą NSA jest zaś konieczność odrzucenia skargi. Rozpoznając niniejszą sprawę, Sąd uwzględnił treść art. 269 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Z treści powołanej regulacji zasadnie wywodzi się moc wiążącą uchwał Naczelnego Sądu Administracyjnego, a istota tego związania oznacza, że stanowisko zajęte w uchwale wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Wobec powyższego, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w pkt I sentencji. Zwrot uiszczonego wpisu w pkt II postanowienia nastąpił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.