II SAB/Wr 1458/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Adam Habuda, Asesor WSA Marta Pawłowska, po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wojewodę Dolnośląskiego do wydania aktu w terminie 60 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. przyznaje od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącego sumę pieniężną w kwocie 1700 zł (słownie: tysiąc siedemset); V. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącego kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący (A. M.), działając przy pomocy profesjonalnego pełnomocnika, wniósł w dniu 07.09.2021 r. skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda, organ administracji), polegającą na niedotrzymaniu terminów załatwienia sprawy z jego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę – złożonego 18.12.2019 r. Działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1 i art. 53 § 2b ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 - dalej: p.p.s.a.), skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 35 § 1- 3 i art. 36 § 1 k.p.a. Na tej podstawie wniósł o: 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w przedmiocie procedowania wniosku; 2. stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 4. przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w kwocie 2000 zł oraz 5. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Skarżący uzasadnił wnioski i zaprezentował swoje stanowisko. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wskazując na typowe przyczyny opóźnienia w procedowaniu w tego rodzaju sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącego o wydanie decyzji zezwalającej na pobyt czasowy i pracę okazała się uzasadniona, albowiem z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 ani w terminie wskazanym w art. 36 k.p.a. Analiza akt administracyjnych sprawy dowodzi, że 18.12.2019 r. skarżący wniósł do Wojewody wniosek w przedmiotowej sprawie. W dniu 09.01.2020 r. uzupełnił wniosek poprzez złożenie skanu linii papilarnych w siedzibie organu. W dniu 05.06.2020 r. – wpływ pisma do urzędu wojewódzkiego - wnioskodawca po raz drugi załączył do złożonego wniosku kolejne dokumenty pozwalające przeprowadzić niezbędne postępowanie (m.in. kopię umowy o pracę, formularze ZUS dot. podleganiu obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym oraz kopię wspólnego z żoną zeznania podatkowego za 2019 r.). W dniu 21.07.2020 r. skarżący przesłał do Wojewody kolejne dokumenty mogące pomóc i przyspieszyć rozpatrywanie złożonego wniosku. Były to: zezwolenie na pracę typu A z 29.06.2020 r. oraz pozytywne decyzje na pobyt stały z dnia 03.07.2020r. dla żony oraz dwojga małoletnich córek. W dniu 08.09.2020 r. do organu wpłynął czwarty pakiet dodatkowych dokumentów (kopia decyzji o udzieleniu zezwolenia na pobyt stały dla żony, kopia karty stałego pobytu żony oraz kopia zezwolenia na pracę). W dniu 12.10.2020 r. do urzędu wojewódzkiego wpłynęły kolejne dokumenty wysłane przez skarżącego mające pomóc w pozytywnym rozpoznaniu wniosku (kopia umowy o pracę oraz raporty ZUS-owskie dot. podlegania ubezpieczeniom społecznym). Po upływie roku od złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę w dniu 14.12.2020 r. do Wojewody wpłynęła prośba (wniosek) skarżącego o przyspieszenie rozpoznania sprawy. Organ I instancji nie ustosunkował się do przedmiotowego pisma. Dwa miesiące później – w dniu 02.02.2021 r. do Wojewody wpłynęła kolejna przesyłka skarżącego zawierająca aktualne dokumenty ukazujące jego sytuację życiową w postaci: kopii nowej umowy o pracę oraz raporty ZUS-owskie. W związku z brakiem wydania rozstrzygnięcia przez organ odnośnie złożonego przez cudzoziemca wniosku w grudniu 2019 r. w dniu 24.08.2021 r. skarżący złożył ponaglenie na działanie organu. Pomimo otrzymania w dniu 07.09.2021 r. niniejszej skargi, dopiero w dniu 27.09.2021 r. organ przystąpił do dokonywania odpowiednich czynności. Tego dnia jednocześnie: wystąpił do odpowiednich służb o przekazanie informacji na temat pobytu cudzoziemca na terytorium RP; przekazał informację, że przewidywany termin zakończenia postepowania administracyjnego to 27.12.2021 r.; wezwał do uzupełnienia brakujących dokumentów w sprawie w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania poprzez udokumentowanie informacji o stabilnym i regularnym źródle dochodu, udokumentowania zapewnionego miejsca zamieszkania oraz potwierdzenia posiadania aktualnego i opłaconego ubezpieczenia zdrowotnego jak i przekazał ponaglenie Szefowi Urzędu ds. Cudzoziemców uznając je za uzasadnione. W dniu 15.10.2021 r. do Wojewody wpłynęły wszystkie wymagane wezwaniem dokumenty. Jednocześnie w dniu 05.11.2021 r. do organu I instancji wpłynęło pismo z Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu Wydziału Postepowań Administracyjnych z informacją, że pobyt cudzoziemca na terytorium RP nie stanowi zagrożenia dla ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Powyższe ustalenia wskazują, że organ pozostawał w sprawie bezczynny, naruszając w ten sposób zasady i terminy określone w art. 35, art. 36 oraz w art. 8 i art. 12 k.p.a. Okres zwłoki organu, który od daty złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, tj. 18.12.2019 r. (wraz z jego uzupełnieniem na początku stycznia 2020 r. o odciski linii papilarnych skarżącego) do dnia 27.09.2021 r. nie podejmował w sprawie jakichkolwiek czynności, znacząco przekracza maksymalne terminy określone w przepisach, a w sprawie nie zachodzą okoliczności, które mogłyby usprawiedliwić opieszałe działanie Wojewody. Z tych też względów Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że w prowadzonym postępowaniu organ dopuścił się bezczynności (pkt I sentencji wyroku). Biorąc pod uwagę czas trwania postępowania oraz błędny sposób postępowania sprzeczny z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, jak też z art. 2 Konstytucji RP (zasadą demokratycznego państwa prawa), art. 30 (godnością człowieka) i art. 37 ust. 1 Konstytucji RP (korzystaniem z wolności i praw konstytucyjnych przez cudzoziemców) Sąd uznał, że bezczynność organu administracji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku). Wobec braku przekazania przez organ informacji o wydaniu decyzji załatwiającej wniosek złożony w niniejszej sprawie, Sąd zobowiązał Wojewodę do załatwienia sprawy przez wydanie aktu kończącego postępowanie, w terminie 60 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, zgodnie z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 112a ust. 1 ustawy o cudzoziemcach oraz art. 13 ust. 1 ustawy z 17.12.2021 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2022 r., poz. 91) i art. 35 § 4 k.p.a. (pkt III sentencji wyroku). Na wniosek skarżącego, zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd przyznał sumę pieniężną w kwocie 1700 zł (pkt IV sentencji wyroku), o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. W ocenie Sądu, kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności (opisanej wcześniej postawy organu wobec strony postępowania administracyjnego), jak i trudności, z jakimi cudzoziemiec musi zmagać się nie posiadając stosownego zezwolenia na pobyt na terytorium obcego państwa. Sąd wyraża nadzieję, że konieczność wypłaty w/w kwoty przez organ posłuży zwalczeniu opieszałości organu w sprawie (zdyscyplinuje organ). Tym samym Sąd uznał, że wnioskowana w skardze kwota 2000 zł jest wygórowana. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku).