II SAB/Wr 1511/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi O. K. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego O. K. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego datę złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt postanawia: odrzucić skargę. Skarżąca O. K. reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego O. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wskazanym w sentencji. Pismem z 14.01.2026 r. wezwano przedstawiciela ustawowego skarżącej do nadesłania kopii ponaglenia wniesionego w trybie art. 37 k.p.a. do organu wyższego stopnia oraz dowodu potwierdzającego fakt jego złożenia, zakreślając siedmiodniowy termin na dokonanie tej czynności liczony od dnia następującego po dniu doręczenia skarżącemu tego pisma, pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Ponadto, wezwano do usunięcia braku formalnego skargi poprzez: 1) podanie numeru PESEL strony skarżącej oraz jej przedstawiciela ustawowego bądź złożenie oświadczenia o nieposiadaniu przez nich numeru PESEL; 2) złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, a także do uiszczenia wpisu sądowego od złożonej skargi w kwocie 100 złotych w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca ww. wezwania została skierowana na adres do korespondencji podany w skardze oraz skutecznie doręczona osobie upoważnionej do odbioru korespondencji 15.01.2026 r. (k. 18 akt sądowych –duplikat ZPO nadesłany do tut. Sądu 18.03.2026 r.). Do dnia wydania niniejszego postanowienia wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143), dalej: "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Przez dopuszczalność skargi należy rozumieć zarówno jej przesłanki przedmiotowe, a więc określenie od jakiego rodzaju form działalności organów administracji publicznej przysługuje skarga, jak i dopuszczalność skargi w zakresie podmiotowym, to jest określenie, jakim podmiotom przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Z kolei warunkami formalnymi skutecznego wniesienia skargi są: złożenie skargi od aktu objętego zakresem właściwości rzeczowej sądu, wniesienie jej po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały one skarżącemu w postępowaniu przed organem oraz wniesienie skargi przez podmiot, któremu przysługuje legitymacja do jej wniesienia. Przesłanki te muszą być spełnione kumulatywnie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z nich prowadzi do stwierdzenia niedopuszczalności skargi, a w konsekwencji do jej odrzucenia bez merytorycznego rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy zaś rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia - taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (§ 2). Ponadto, zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z przywołanych regulacji wynika, że droga sądowa jest dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. Ponadto, na gruncie art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Zgodnie zaś z art. 37 § 1 k.p.a. strona ma prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w powyższym przepisie (bezczynność), bądź kiedy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Tym samym złożenie skargi na bezczynność, czy też przewlekłość organu jest możliwe dopiero po wniesieniu (odrębnego) ponaglenia z art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy. W niniejszej sprawie z akt sprawy, jak i nadesłanych przez stronę dokumentów nie wynika, aby skarga została poprzedzona ponagleniem. Również pełnomocnik skarżącego, pomimo wezwania Sądu, nie wykazała, że takie ponaglenie zostało złożone. Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie została doręczona 15.01.2026 r. Tym samym siedmiodniowy termin do uzupełnienia braku skargi upłynął z dniem 22.01.2026 r. Niezależnie od powyższego należy zaznaczyć, że pełnomocnik skarżącej została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podanie numeru PESEL przedstawiciela ustawowego skarżącej albo złożenia oświadczenia o jego nieposiadaniu, złożenia dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej, tj. aktu urodzenia strony skarżącej, a także braku fiskalnego skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego i z tego obowiązku również się nie wywiązała. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. a i b p.p.s.a., każde pismo strony powinno zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, m.in. numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Zgodnie zaś z art. 27 p.p.s.a., osoba fizyczna niemająca zdolności do czynności w postępowaniu może je podejmować tylko przez swojego przedstawiciela ustawowego. Przedstawiciel ustawowy ma obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Z powyższych względów, z uwagi na nienadesłanie odpisu ponaglenia i dowodu potwierdzającego fakt jego złożenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.