II SAB/Wr 1515/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lipca 2022 r. sprawy ze skargi M. M. reprezentowanego przez A. M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 100 (słownie: sto) zł. Wnioskiem z dnia 11 marca 2020 r. obywatel U. M. M. reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego A. M. (dalej jako skarżący), zwrócił się do Wojewody Opolskiego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W aktach administracyjnych znajdują się dokumenty paszportowe, akt urodzenia skarżącego, umowa o pracę jego opiekuna prawnego oraz dokumenty związane z najmem lokalu. Pismem datowanym na 3 sierpnia 2020 r. skarżący zwrócił się o przekazanie jego sprawy Wojewodzie Dolnośląskiemu, ze względu na zmianę miejsca zamieszkania. Sprawa wpłynęła do Dolnośląskiego Urzędu Wojewódzkiego dnia 17 września 2020 r. Skarga na przewlekłe postępowanie Wojewody Dolnośląskiego wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu dnia 12 października 2021r. W skardze sformułowano zarzuty: 1) stwierdzenia przewlekłości w postępowaniu Wojewody, 2) zobowiązania organu do wydania stosownej decyzji, 3) przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości 3000 zł, 4) wymierzenia organowi grzywny, 5) zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Pismem datowanym na dzień 30 listopada 2021 r. organ wezwał skarżącego do uzupełnienia dokumentów. W aktach sprawy znajduje się decyzja załatwiająca sprawę skarżącego datowana na 6 grudnia 2021 r. W wykonaniu zarządzenia z dnia 2 marca 2022 r. wezwano skarżącego do nadesłania dowodu potwierdzającego fakt złożenia ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a., w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone osobie upoważnionej do odbioru korespondencji w dniu 15 kwietnia 2022 r. Do dnia wydania niniejszego postanowienia skarżący nie przedłożył wskazanych w wezwaniu dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Nadto, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. warunkiem dopuszczalności skargi do sądu jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania tryb zaskarżenia został określony w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) i wiąże się z koniecznością uprzedniego wniesienia ponaglenia (wcześniej zażalenia) do organu wyższego stopnia. Co istotne, ponaglenie zarzucające przewlekłość organu należy złożyć w toku trwającego postępowania. Jak bowiem wskazał – w postanowieniu z dnia 2 września 2020 r. (sygn. akt II OSK 3732/18) Naczelny Sąd Administracyjny - wniesienie ponaglenia ustawodawca łączy ze stanem zawisłości sprawy w danej instancji i przez to trzeba je rozumieć jako środek służący do zwalczania przewlekłości działania organu i tym samym finalnego zakończenia postępowania administracyjnego. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (w tym skargi i przesłanych akt) nie wynika aby przed wniesieniem skargi skarżący złożył ponaglenie na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę w rozpatrzeniu wniosku, kierowane do organu wyższego stopnia. Skarżący na wezwanie Sądu nie przedstawił w zakreślonym terminie żadnych dowodów na wniesienie ponaglenia, pomimo pouczenia o rygorze odrzucenia skargi w razie zaniechania czynności wskazanych w wezwaniu. W tej sytuacji uznać należało, że skarżący nie wyczerpał trybu zaskarżenia przewidzianego w art. 37 p.p.s.a. Zatem w konsekwencji skarga jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W tej sytuacji wobec niewyczerpania trybu zaskarżenia przewidzianego w przywołanych przepisach skargę należało uznać za niedopuszczalną, co powoduje konieczność jej odrzucenia na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy (pkt II sentencji postanowienia).