II SAB/Wr 152/02

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Jana B. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie nadzoru nad działalnością Zarządu Naczelnego Stowarzyszenia Polskich Byłych Więźniów Politycznych we W. postanawia: odrzucić skargę. Jan B. wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na bezczynność Wojewody D. /w okresie złożenia skargi Wojewody W./ sprawowania nadzoru nad działalnością Zarządu Naczelnego Stowarzyszenia Polskich Byłych Więźniów Politycznych we W. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres właściwości Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznacza ustawa z 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ przez określenie w art. 16 ust. 1, że sąd orzeka we sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne, 2/ postanowienia enumeratywnie wyliczone podjęte w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym, zabezpieczającym, 3/ inne niż ww. akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, 4/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego oraz akty organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego, 5/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związku, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, 6/ akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego. Naczelny Sąd Administracyjny orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Ustawa z 7 kwietnia 1989 r. o stowarzyszeniach /t.j. Dz.U. 2001 nr 79 poz. 855/ nie przyznaje prawa skargi do sądu administracyjnego na wykonywanie przez organy nadzoru nad stowarzyszeniami. Stosowanie przez organy nadzoru środków przewidzianych w ustawie o zgromadzeniach należy do oceny tego organu. Zastosowanie przewidzianych środków nadzoru nie można określić jako czynności nakazanych prawem. Nie można przyjąć, że jest to zatem czynność nakazana prawem, która na podstawie art. 45 ust. 1 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o administracji rządowej w województwie /t.j. Dz.U. 2001 nr 80 poz. 872 ze zm./ podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, skarga jest niedopuszczalna. Z tego względu na podstawie art. 27 ust. 2 powołanej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, sąd orzekł jak w sentencji.