II SAB/Wr 152/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Skargą z 14 stycznia 2022 r. A. M. (skarżąca) zaskarżyła bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w sprawie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Pismem z dnia 27 stycznia 2022 r., skarżąca cofnęła wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Sąd z urzędu dysponuje wiedzą, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym zawisła już sprawa ze skargi tej samej strony skarżącej na bezczynność organu w sprawie o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, która zarejestrowana została pod sygn. akt II SAB/Wr 1560/21. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie: p.p.s.a.) Sąd wydaje postanowienie o odrzuceniu skargi, jeśli sprawa objęta skargą między tymi samymi stronami jest w toku (lis pendens), lub została już prawomocnie osądzona (res iudicata). Odrzuceniu będzie podlegała skarga w sprawie, w której ze względu na tożsamość podmiotową (tożsamość stron) oraz przedmiotową (tożsamość sprawy) wydany został już prawomocny wyrok lub toczy się postępowanie (A. Kabat, Skarga (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2009 r.). Sprawy o sygn. akt II SAB/Wr 152/22 oraz o sygn. akt II SAB/Wr 1560/21 dotyczą bezczynności Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę z tego samego wniosku oraz złożonego przez ten sam podmiot. Konsekwencją stwierdzenia tożsamości podmiotowej – ta sama strona skarżąca oraz tożsamości przedmiotowej skargi – obie skargi dotyczą bezczynności Wojewody w procedowaniu sprawy z tego samego wniosku, jest uznanie, że nie można wyprowadzić podstaw do wniesienia dwóch skarg na bezczynność tożsamej sprawy będącej w toku instancji (postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2020 r. sygn. akt II OZ 366/20). Z tego powodu Sąd nie rozważał umorzenia postępowania, zgodnie z pismem strony z dnia 27 stycznia 2022 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., należało skargę odrzucić.