II SAB/Wr 1549/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pawłowska po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi O. D. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 5 grudnia 2025 r. skarżący wniósł skargę na opisaną w sentencji bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego. Zarządzeniem z dnia 22 grudnia 2025 r. wezwano skarżącego do nadesłania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kopię ponaglenia wraz z dowodem potwierdzającym fakt doręczenia ponaglenia wniesionego w trybie art. 37 k.p.a. do organu wyższego stopnia. Jednocześnie wezwano skarżącego usunięcia braków formalnych skargi przez podanie numeru PESEL strony skarżącej bądź złożenie oświadczenia o nieposiadaniu przez nią numeru PESEL oraz do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł. Przesyłka kierowana na adres podany w skardze, zawierająca ww. wezwania, została doręczona skarżącemu w dniu 15 stycznia 2026 r., a z dniem 22 stycznia 2026 r. upłynął termin otwarty do wykonania czynności wskazanych w wezwaniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (pkt 3) lub jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6). Stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W sytuacji gdy od skargi nie został uiszczony wpis, strona wnosząca ten środek zaskarżenia powinna na wezwanie sądu w terminie siedmiu dni uiścić wskazaną kwotę. Zaniedbanie tego obowiązku skutkuje obligatoryjnym odrzuceniem skargi, o czym stanowi art. 220 § 3 p.p.s.a. W myśl art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691) – dalej jako k.p.a., stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Z kolei zgodnie z § 3 art. 37 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyczerpanie środków zaskarżenia następuje przez wniesienie ponaglenia przewidzianego w powołanym wyżej art. 37 k.p.a. Z kolei, zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wyczerpanie przez stronę skarżącą trybu określonego w art. 37 § 1 k.p.a. poprzez uprzednie złożenie ponaglenia do organu wyższego stopnia, warunkowało złożenie do Sądu skargi na bezczynność lub przewlekłość organu administracji publicznej. W niniejszej sprawie z akt sprawy, jak i nadesłanych przez stronę dokumentów nie wynika, aby skarga została poprzedzona ponagleniem. Również skarżący, pomimo wezwania Sądu, nie wykazał, że takie ponaglenie zostało złożone. Niezależnie od powyższego, skarżący został także wezwany do usunięcia braków formalnych i fiskalnych skargi i z tego obowiązku również się nie wywiązał, co obligowało Sąd do odrzucenia skargi. Wobec przedstawionych okoliczności skarga nie może być rozpoznana merytorycznie i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.