II SAB/Wr 157/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon, Asesor WSA Marta Pawłowska, po rozpoznaniu w Wydziale II w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi V. K. reprezentowanej przez przedstawiciela ustawowego O. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy I. stwierdza, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wojewody Dolnośląskiego do załatwienia sprawy z wniosku skarżącej; IV. przyznaje od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącej sumę pieniężną w kwocie 1000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych); V. zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca (V. K.), będąc reprezentowana przez swojego przedstawiciela ustawowego O. K., działając przy pomocy profesjonalnego pełnomocnika, wniosła w dniu 10.01.2022 r. skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego (dalej: Wojewoda, organ administracji), polegającą na niedotrzymaniu terminów załatwienia sprawy z jej wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy – złożonego 24.08.2020 r. Działając na podstawie art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1 i art. 53 § 2b ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 wraz z późń. zm.) – dalej: p.p.s.a., skarżąca zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 35 § 1- 3 i art. 36 § 1 k.p.a. Na tej podstawie wniosła o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności w trakcie prowadzenia postępowania; 2) stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od dnia otrzymania przez organ I instancji odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 4) przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 6.000 zł; 5) zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Skarżąca uzasadniła wnioski i zaprezentowała swoje stanowisko. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie, wskazując na typowe przyczyny opóźnienia w procedowaniu w tego rodzaju sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga na bezczynność organu w sprawie z wniosku skarżącej o wydanie decyzji zezwalającej na pobyt czasowy i pracę okazała się uzasadniona, albowiem z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organ nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 ani w terminie wskazanym w art. 36 k.p.a. Analiza akt administracyjnych sprawy dowodzi, że 24.08.2020 r. skarżąca wniosła do Wojewody wniosek w przedmiotowej sprawie. W dniu 09.09.2020 r. pełnomocnik skarżącej wystąpił do organu o wydanie zaświadczenia w przedmiocie potwierdzenia faktu złożenia wniosku. Dnia 23.09.2020 r. pełnomocnik wnioskodawczyni wystąpił z wnioskiem o wgląd do akt sprawy. Dnia 02.11.2020 r. zwrócono się po raz kolejny o wydanie odpowiedniego zaświadczenia. Dnia 09.11.2020 r. organ drogą elektroniczną poinformował pełnomocnika, że wnioskowany wgląd będzie możliwy dnia 19.11.2020 r. o godz. 12:50. Dnia 22.03.2021 r. skarżąca złożyła ponaglenie na działanie organu. W dniu 30.04.2021 r. wnioskodawczyni dołączyła do akt sprawy kolejne dokumenty, m.in.: pismo odwołujące wcześniej udzielone pełnomocnictwa, pismo ustanawiające nowych pełnomocników oraz nowy adres do korespondencji w sprawie. Dnia 24.09.2021 r. w trakcie osobistej wizyty skarżącej w siedzibie organu pobrano od niej odciski palców. Jednocześnie przedłożono organowi kolejne dokumenty. Były wśród nich m.in.: kopie kilku stron paszportu, powiadomienie o nadaniu numeru PESEL, zaświadczenie z ZUS-u o objęciu ubezpieczeniem zdrowotnym członka rodziny oraz kopia aktu urodzenia wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski. Dnia 03.12.2021 r. uzupełniono kolejne braki formalne wniosku. Dnia 04.01.2022 r. Wojewoda poinformował skarżącą, że przewidywany termin zakończenia postepowania ustala się na dzień 28.02.2022 r. oraz wezwał do dostarczenia do siedziby organu w terminie 14 dni potwierdzenia posiadania aktualnego i opłaconego ubezpieczenia zdrowotnego na planowany okres pobytu na terytorium Polski. Tego samego dnia odpowiedni dokument został przekazany Wojewodzie. W dniu 24.01.2022 r. Wojewoda Dolnośląski udzielił wnioskodawczyni zezwolenia na pobyt czasowy do dnia 10.11.2024 r. Jednocześnie, pomimo wniesienia w dniu 22.03.2021 r. ponaglenia, dopiero w dniu 26.01.2022 r. organ przekazał je Szefowi Urzędu ds. Cudzoziemców uznając je jednocześnie za uzasadnione. Powyższe ustalenia wskazują, że organ pozostawał w sprawie bezczynny, naruszając w ten sposób zasady i terminy określone w art. 35, art. 36 oraz w art. 8 i art. 12 k.p.a. Okres zwłoki organu, który od daty złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, tj. 24.08.2020 r. do dnia 24.09.2021 r. nie podejmował w sprawie jakichkolwiek czynności, znacząco przekracza maksymalne terminy określone w przepisach, a w sprawie nie zachodzą okoliczności, które mogłyby usprawiedliwić opieszałe działanie Wojewody. Z tych też względów Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. stwierdził, że w prowadzonym postępowaniu organ dopuścił się bezczynności (pkt I sentencji wyroku). Biorąc pod uwagę czas trwania postępowania oraz błędny sposób postępowania sprzeczny z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego, jak też z art. 2 Konstytucji RP (zasadą demokratycznego państwa prawa), art. 30 (godnością człowieka) i art. 37 ust. 1 Konstytucji RP (korzystaniem z wolności i praw konstytucyjnych przez cudzoziemców) Sąd uznał, że bezczynność organu administracji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku). Wobec wydania decyzji administracyjnej załatwiającej złożony w niniejszej sprawie wniosek, Sąd umorzył w tym zakresie postępowanie, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (pkt III sentencji wyroku). Na wniosek skarżącej, zgodnie z przyznaną prawem kompetencją (Sąd "może") i nie będąc związany wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Sąd przyznał sumę pieniężną w kwocie 1.000 zł (pkt IV sentencji wyroku), o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. W ocenie Sądu, kwota ta będzie adekwatna w kontekście zaistniałych w sprawie okoliczności (opisanej wcześniej postawy organu wobec strony postępowania administracyjnego), jak i trudności, z jakimi cudzoziemiec musi zmagać się nie posiadając stosownego zezwolenia na pobyt na terytorium obcego państwa. Sąd wyraża nadzieję, że konieczność wypłaty w/w kwoty przez organ posłuży zwalczeniu opieszałości organu w sprawie (zdyscyplinuje organ). Tym samym Sąd uznał, że wnioskowana w skardze kwota 6.000 zł jest wygórowana. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku).