II SAB/Wr 1582/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi R. M. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie przekazania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. Pismem z dnia 25 listopada 2025 r. (data wpływu do organu) R. M. (dalej: strona skarżąca, skarżący) działając przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę na bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego (dalej: organ) w przedmiocie przekazania wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.); dalej: "p.p.s.a." sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określonych w pkt. 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W rozpoznawanej sprawie skarżący w dniu 25 listopada 2025 r. (data wpływu do organu) wniósł skargę na bezczynność organu. Z akt sprawy wynika, że organ 4 lipca 2025 r. (data wpływu do Wojewody Łódzkiego) przekazał sprawę według właściwości. Wymaga wskazania, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 22 czerwca 2020 r. wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 5/19, stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania przez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z uzasadnienia uchwały NSA wynika, że za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu. Z tych to powodów Sąd uznał, że skarga na bezczynność organu nie może zostać wniesiona po zakończeniu postępowania przez ten organ. Analogiczny pogląd wyraził również Sąd Naczelny w uchwale z dnia 7 marca 2022 r. (sygn. II OPS 1/21) odnoszącej się do przewlekłości, i znajduje on pełną akceptację składu orzekającego w niniejszej sprawie. Mając powyższe na względzie, skoro skarżący wniósł skargę na bezczynność i przewlekłość Wojewody po zakończeniu postępowania przed tym organem w wyniku przekazania sprawy według właściwości, należało uznać, że stanowi to przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Wobec powyższego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. (pkt I sentencji postanowienia). O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt II sentencji postanowienia).