II SAB/Wr 17/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. W. na bezczynność Burmistrza Miasta Ż. postanawia odrzucić skargę. Przepis art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do § 2 tego artykułu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Skarżący R. W. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta Ż., zarzucając dwukrotne naruszenie art. 35 kpa poprzez brak odpowiedzi na pisma z dnia 19 i 29 października 2009 r. i stwierdzając, że podstawę prawną wniesienia skargi stanowi art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści pisma R. W. z dnia [...] r. wynika, że skarżący przedstawia w nim swoje stanowisko w odniesieniu do mającego powstać w Ż. lapidarium i zarzuca Burmistrzowi Ż. podejmowanie nieprawidłowych działań. Z treści pisma skarżącego z dnia [...]r. wynika, że R. W. skarży się na "bezprawne i bezczelne postępowanie" pracownika Urzędu Miasta w Ż. Z powyższego jednoznacznie wynika, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest skargą na bezczynność w sprawie rozpatrzenia skargi powszechnej, o jakiej mowa w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 227 i nast. kpa). W pismach z dnia 19 i 29 października 2009 r. zawarte są bowiem zastrzeżenia co do prawidłowości postępowania Burmistrza Miasta Ż. i pracownika Urzędu Miast w Ż. W myśl zaś art. 227 kpa, przedmiotem skargi, o jakiej mowa w tym przepisie, może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że rozpatrzenie skargi wniesionej w trybie art. 227 kpa nie jest objęte zakresem przedmiotowym art. 16 ust. 1 pkt 1-4 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) i do postępowania skargowego określonego w przepisach działu VIII kodeksu postępowania administracyjnego nie ma zastosowania art. 17 ustawy o NSA (por. np. postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2001 r. sygn. akt II SAB 213/00 – LEX nr 54555). Stanowisko to zachowało swą aktualność również w obowiązującym od 1 stycznia 2004 r. stanie prawnym, w odniesieniu do przytoczonych wyżej przepisów art. 3 § 2 pkt 1-4 i 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W obecnie obowiązującym stanie prawnym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym także podkreślano, że do skarg i wniosków uregulowanych w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a skarga jako niedopuszczalna, zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu (por. np. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2004 r. sygn. akt II SAB/Wa 193/04 – LEX nr 165916). W tym stanie rzeczy uznać należy, iż skoro wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie dotyczy aktów, czynności lub bezczynności, o jakich mowa w przytoczonych wyżej przepisach ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, lecz jest skargą na bezczynność w sprawie rozpatrzenia skargi powszechnej, o której mowa w Dziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 227 i nast. kpa), to skarga ta – w myśl powołanych wyżej przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – jest niedopuszczalna. W tej sytuacji – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – należało orzec jak w sentencji postanowienia.