II SAB/Wr 17/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Władysław Kulon po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 16 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.G. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. w przedmiocie wydania pozwolenia na użytkowanie wybudowanego domu mieszkalnego postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 100 (słownie: sto) zł. T.G. złożył w formie elektronicznej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T.w przedmiocie wydania pozwolenia na użytkowanie wybudowanego domu mieszkalnego. Ponieważ skarżący podpisał wyłącznie pismo przewodnie, a zaniechał podpisania skargi – będącej załącznikiem – pismem z dnia 26 kwietnia 2021 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi przez nadesłanie podpisanej elektronicznie skargi. W zakreślonym terminie skarżący nadesłał podpisaną odręcznie skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Przepis zaś z art. 58 § 3 p.p.s.a. stanowi, że Sąd odrzuca skargę postanowieniem, a odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Wyznaczony siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi, o którym mowa powyżej, jest terminem ustawowym, który nie może być przedłużany ani skracany. W sytuacji więc, gdy strona w tym terminie nie usunie braków formalnych skargi Sąd zobligowany jest do jej odrzucenia. Powyższa sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. W jej realiach, wbrew prawidłowemu i jednoznacznie sformułowanemu wezwaniu, strona skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi w zakreślonym terminie przez nadesłanie podpisanej elektronicznie skargi. Nie zrzekła się również elektronicznej formy komunikacji z Sądem, dla której ustawodawca przewidział obowiązek podpisania w oznaczony sposób. Zgodnie bowiem z art. 46 § 2a p.p.s.a. "w przypadku gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno (...) zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym". W takiej sytuacji ustawodawca nie przewidział podpisu odręcznego, gdyż ten jest wymogiem wyłącznie pism wnoszonych w formie papierowej. W tych okolicznościach wniesioną skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt. I sentencji postanowienia. Natomiast rozstrzygnięcie zawarte w pkt. II znajduje swoje uzasadnienie w treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. obligującym Sąd do zwrotu z urzędu całego uiszczonego wpisu od pisma odrzuconego.