II SAB/Wr 18/05

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 9 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata T. L. o zasądzenie nieopłaconych w całości kosztów pomocy prawnej w sprawie ze skargi D., M.. M. i J. W. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. w przedmiocie niewydania decyzji w sprawie budowy budynku mieszkalnego, budynku gospodarczego i bezodpływowego zbiornika na ścieki postanawia: odmówić przyznania kosztów pomocy prawnej. Postanowieniem z dnia 1 marca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyznał skarżącym D. i M. W.prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Na tej podstawie, po wystąpieniu Sądu do Okręgowej Rady Adwokackiej we W., na pełnomocnika skarżących został wyznaczony w dniu 21 czerwca 2010 r. adwokat R. S.. W międzyczasie- wskutek błędnie włożonego do akt niniejszej sprawy wniosku adwokata T. L., który w sprawie o sygn. akt II SAB/Wr 18/09 wystąpił o przesłanie mu "wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie", do ww. adwokata został wysłany wydany w niniejszej sprawie wyrok z dnia 24 września 2009 r. Kiedy w Sądzie spostrzeżono omyłkę, to zarządzeniem z dnia 18 czerwca 2010 r. poinformowano o tym adwokata Ta. L. i zażądano zwrot przesłanego wyroku. Powyższe zarządzenia doręczono adwokatowi T. L. w dniu 24 czerwca 2010 r. Pismem z dnia 26 lipca 2010 r. adwokat T. L.oświadczył, że w związku z doręczeniem mu wyroku z dnia 24 września 2009 r. przyjął, że został ustanowiony przez Sąd pełnomocnikiem nie tylko w sprawie o sygn. akt II SAB/Wr 18/09 ale i w sprawie o sygn. akt II SAB/Wr 18/05. Dodał, że zapoznał się z aktami sprawy i sporządził wówczas opinię o "odmowie sporządzenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego". W związku z powyższym wnosi o zadośćuczynienie poniesionym kosztom sporządzenia opinii. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wynagrodzenie przysługuje wyznaczonemu (w tym przypadku przez Okręgową Radę Adwokacką) adwokatowi. W niniejszej sprawie wyznaczonym adwokatem jest Pan R.S.. Fakt, iż wskutek omyłki pracownika sekretariatu orzeczenie z niniejszej sprawy zostało przesłane do adwokata T.L. w żadnym przypadku nie upoważniało go przyjęcia, iż został z tą chwilą ustanowiony pełnomocnikiem skarżącej w przedmiotowej sprawie. Tego rodzaju twierdzenia adw. T. L. mogą świadczyć tylko albo o braku jego profesjonalizmu albo o próbie świadomego nieudolnego wprowadzaniu Sądu w błąd. Adwokat T. L. w tym samym czasie przechodził całą procedurę ustanowienia go jako pełnomocnika w sprawie o sygn. akt II SAB/Wr 18/09, czyli już z tego faktu musiał wiedzieć o tym, że aby występować jako pełnomocnik z urzędu musi otrzymać pismo z Okręgowej Rady Adwokackiej o tym, że został wyznaczony pełnomocnikiem dla danej osoby, a następnie uzyskać od tej osoby pełnomocnictwo. Z lektury akt spraw o sygn. akt: II SAB/Wr 18/09 i II SAB/Wr 18/05 wynika, że T. L. -wbrew temu co twierdzi – w ogóle nie miał świadomości, że dokonuje czynności w innej sprawie niż został wyznaczony. W ocenie Sądu T. L. zrozumiał to dopiero w momencie otrzymania zarządzenia z dnia 18 czerwca 2010 r. wzywającego go do zwrotu wyroku z 24 września 2009 r. O tym, że T. L. nie dostrzegł, iż otrzymał orzeczenie z innej sprawy i był przekonany, że sporządza opinie do spraw o sygn. akt II SAB/Wr 18/09, świadczy m.in. to, że sam w tej opinii wskazał jako przewodnią sygn. akt II SAB/Wr 18/09. Dodać należy, że niezgodne z prawdą jest również twierdzenie T. L., że przedmiotową opinię z maja br. sporządził po zapoznaniu się z aktami sprawy o sygn. akt II SAB/Wr 18/05, bowiem nie ma w aktach niniejszej sprawy żadnej wzmianki aby w tym czasie były one komukolwiek udostępniane (tym bardziej było to niemożliwe, że pracownicy sekretariatu rzetelnie sprawdzają czy wnioskująca o to osoba jest do tego uprawniona np. czy posiada pełnomocnictwo procesowe). Dodać należy, że adwokat T. L. wykorzystał praktycznie w całości treść przedmiotowej opinii w sprawie o sygn. akt II SAB/Wr 18/09, za którą to czynność otrzymał stosowne wynagrodzenie. W tej sytuacji trudno twierdzić, że w związku ze sporządzeniem opinii w sprawie o sygn. akt II SAB/Wr 18/05 stracił bezproduktywnie czas i poniósł koszty. Z treści wniosku (użycie słowa "zadośćuczynienie") wynika, że sam T. L. ma świadomość niezasadności swojego żądania (tj. przyznania wynagrodzenia na podstawie art. 250 u.p.s.a.).