II SAB/Wr 18/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mieczysław Górkiewicz, Sędziowie Sędzia NSA Halina Kremis (spr.), Sędzia WSA Alicja Palus, Protokolant Aleksandra Siwińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 października 2008r. sprawy ze skargi J.K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie doprowadzenia do stanu technicznego sprawności przewodów kominowych spalinowych i wentylacyjnych oddala skargę U Z A S A D N I N I E Skargą z dnia 8 maja 2008 r. J. K. zaskarżyła bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L.Ś. . Na uzasadnienie podała, że mimo prowadzenia postępowania w zakresie stanu technicznego przewodów kominowych w nieruchomości położonej w L.Ś. . przy ul. [...] nr [...] organ pozostaje bezczynny w przedmiocie wydania decyzji w sprawie. Na rozprawie w dniu 29 października 2008 r. skarżąca oświadczyła do protokołu, że "wskazane na stronie drugiej In fine żądanie skargi należy rozumieć jako żądanie doprowadzenia do stanu poprzedniego "sprawności przewodów kominowych spalinowych i wentylacyjnych w budynku mieszkalnym, w którym znajduje się jej lokal"(vide k. 65 akt sądowych). Jak wynika z dołączonych do odpowiedzi na skargę akt administracyjnych, już po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność organu, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję z dnia [...] nr [...] , przywołując w podstawie prawnej art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego i art. 105 § 1 i 104 kpa, umarzającą prowadzone postępowanie administracyjne w sprawie sprawności technicznej przewodów kominowych (spalinowych i wentylacyjnych) w budynku mieszkalnym wielorodzinnym położonym przy ul. [...] nr [...] w L. Po okazaniu opisanej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L.Ś. skarżąca dodała, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu tej decyzji jest całkowicie chybiona oraz potwierdziła, ze orzeczenie to zostało przez nią zaskarżone w administracyjnym toku instancji. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Przy zaistniałym stanie faktycznym Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Według art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 (art. 3 § 1 w związku z § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Zgodnie z art. 61 § 1 kpa postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Datę wszczęcia postępowania na żądanie strony stanowi dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 kpa). Wszczęte postępowanie administracyjne musi być zakończone załatwieniem sprawy. Organ administracyjny załatwia sprawę w drodze wydania decyzji, chyba że przepisy postępowania stanowią inaczej (art. 104 § 1 kpa). Nawet jeśli postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe organ administracji państwowej (samorządowej) nie może odstąpić od załatwienia sprawy. W takim przypadku wydaje decyzję o umorzeniu postępowania (art. 105 § 1 kpa). Wobec powyższego do sądu administracyjnego można wnieść skargę gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji publicznej w przypadkach określonych w art. 3 § 1 pkt 1-4 ustawy, nie wydał orzeczenia, aktu lub nie podjął czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przez bezczynność należy rozumieć zarówno brak działania ze strony organu administracji jak i odmowę podjęcia czynności, w tym wydania określonego aktu. Skarga na bezczynność może być wniesiona tylko w tych wypadkach, gdy przepis prawa przewiduje działanie, a organ pozostaje w zwłoce. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego przewidują maksymalne terminy, w których powinno nastąpić załatwienie sprawy przez wydanie decyzji, np. dla organu pierwszej instancji w przeciągu miesiąca, a w sprawach szczególnie skomplikowanych nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania dla organu odwoławczego w ciągu miesiąca - art. 35 § 3 kpa. Dla prawidłowego rozpoznania sprawy niniejszej należy wskazać, o czym była mowa wcześniej, że skarga została złożona do sądu 5 maja 2008 r., a w sprawie będącej jej przedmiotem organ administracji publicznej pierwszej instancji wydał decyzję 2 tygodnie później, czyli [...] r. Zgodnie zaś z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji sąd orzeka, biorąc za podstawę stan prawny i faktyczny sprawy z chwili orzekania. W rezultacie, jeśli w toku postępowania sądowoadministracyjnego, a przed datą orzekania (tak jak ma to miejsce w niniejszym postępowaniu), organ administracji publicznej wydał decyzję, to na ten moment organ nie pozostaje już w stanie bezczynności. W dalszej konsekwencji sąd nie ma możliwości uwzględnienia skargi w myśl art. 149 przywołanej wcześniej ustawy. Nie może bowiem zobowiązać organu do wydania aktu lub podjęcia czynności, które przed dniem orzekania zostały wydane lub podjęte (T. Woś w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 467). Skoro zatem w dacie orzekania organ nie pozostawał w bezczynności, a jak wcześniej powiedziano sąd bierze pod uwagę stan sprawy z daty orzekania, to na ten moment skargę należało uznać za nieuzadanioną. Podobny pogląd prawny zawarto między innymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, II SAB/Wa 147/06, LEX 303129 Mając na uwadze dotychczasowe rozważania oraz stan faktyczny sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.