II SAB/Wr 19/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia WSA Anna Siedlecka Asesor WSA Olga Białek (sprawozdawca) Protokolant Paweł Kysiak po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2007 r. przy udziale - na rozprawie sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w W. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy M. w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej sieci B GSM na działce nr [...] w M. postanawia umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we W. A S.A. reprezentowany przez R. O. wniósł w dniu 15 lutego 2006 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy M. w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla lokalizacji na działce nr [...] w M. stacji bazowej telefonii komórkowej sieci B GSM. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 13 sierpnia 2001 r. Spółka złożyła kompletny wniosek o wydanie wskazanej wyżej decyzji i do dnia złożenia skargi decyzja taka nie została wydana. Zauważono, że pomimo wyznaczenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. miesięcznego terminu do załatwienia sprawy, organ z obowiązku tego się nie wywiązał. Prowadzone przez ponad pięć lat postępowanie i niestosowanie się przez Burmistrza do orzeczeń organu wyższego stopnia wskazuje na jego celowe działanie, dlatego skarga na bezczynność jest uzasadniona. Do skargi załączono też kopie dotychczas wydanych przez organ gminy decyzji odmownych oraz uchylających je rozstrzygnięć Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej odrzucenie z przyczyn zawartych w art. 58 § 1 pkt 4 i pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem Burmistrza zostały spełnione przesłanki zawarte w pkt 4 przywołanego przepisu, gdyż sprawa między tymi samymi stronami jest w toku. Organ wyjaśnił, że po złożeniu wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy wydawane były kolejne decyzje odmowne, które trzykrotnie uchylał organ drugiej instancji. Szczegółowo przedstawiono dotychczasowy tok postępowania w sprawie, zaznaczając, że zostało ono zawieszone do dnia 30 lipca 2005 r. Po tej dacie – wobec nieuchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – podjęto dalsze czynności procesowe niezbędne dla jej rozstrzygnięcia (uzyskano opinie PWIS we W. oraz Starosty L., przeprowadzono rozprawę administracyjną, uzyskano opinię specjalisty w przedmiocie legalności raportu oddziaływania na środowisko i w związku z jej "negatywnym wydźwiękiem" ponownie zwrócono się do wskazanych wyżej organów o opinię na temat raportu oddziaływania na środowisko). W ocenie strony przeciwnej, skarga winna być odrzucona również z tego względu, że została wniesiona przez osobę, która zgodnie z art. 35 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie może być pełnomocnikiem skarżącego w postępowaniu sądowym, a ponadto udzielone mu pełnomocnictwo nie obejmuje czynności w postępowaniu sądowoadministracyjnym. W wyniku czynności rozpoznawczych Sąd ustalił, że R. O., zgodnie art. 35 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm) nie mógł być w postępowaniu sądowoadministracyjnym pełnomocnikiem A S.A., gdyż nie był jej pracownikiem (§ 2 wskazanego przepisu), jak również nie był profesjonalnym pełnomocnikiem o którym mowa w § 1 przewołanego przepisu. W tych okolicznościach wezwał stronę skarżącą do uzupełniania braku formalnego skargi przez jej podpisanie (art. 49 § 1 w związku z art. 58 wskazanego aktu). Brak ten został uzupełniony przez podpisanie skargi przez profesjonalnego pełnomocnika legitymującego się pełnomocnictwem do reprezentacji Spółki w postępowaniach przed sądami administracyjnymi. Obecny na rozprawie w dniu 14 lutego 2007 r. Burmistrz Miasta i Gminy M. oświadczył, że wydał już decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji i decyzja ta została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. Wniósł również o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że – wobec uzupełnienia braków formalnych skargi - nie zasługuje na uwzględnienie wniosek o jej odrzucenie ze względu na przesłankę zawartą w art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm). Brak również powodów do odrzucenia skargi ze względu na przesłankę zawisłości sprawy, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 4 przywołanego aktu, gdyż odnosi się ona do postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z ustaloną linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawach na bezczynność organu administracji publicznej Sąd rozpoznaje skargę z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego, ustalonego na dzień wydania orzeczenia (por. przykładowo wyrok NSA z dnia 23 września 1986 r., IV SAB 8/86, ONSA 1986, Nr 2, poz. 50). Kryterium ocennym zasadności skargi na bezczynność jest bowiem ustalenie, czy nakazanie organowi administracji wydania aktu administracyjnego będzie dopuszczane, uzasadnione i celowe w świetle ewentualnych zmian stanu faktycznego i prawnego. Dla dokonywanej obecnie oceny istotne jest zatem, że w okresie pomiędzy datą złożenia skargi a datą jej rozpoznania, stan sprawy uległ zasadniczej zmianie. Jak wynika z przedstawionych przez organ administracji dokumentów, Burmistrz Miasta i Gminy w M. w dniu 9 czerwca 2006 r. w wyniku rozpatrzenia wniosku strony skarżącej, wydał decyzję odmawiającą ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji. Decyzja ta została utrzymana w mocy rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. G. z dnia 4 października 2006 r. Przedstawione okoliczności prowadzą więc do wniosku, że na dzień rozpoznawania sprawy przez Sąd nie istniał stan bezczynności, a tym samym nie ma on do czego zobowiązywać organu pierwszej instancji. Z tych względów orzekanie w sprawie bezczynności organu stało się bezprzedmiotowe i należało je umorzyć na podstawie art. 161 §1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego też orzeczono jak w sentencji postanowienia.