II SAB/Wr 191/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Dominik Dymitruk po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi F. D. L. S. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Pismem z dnia 22 lutego 2026 r. F. D. L. S. (dalej: strona skarżąca) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zaświadczenia potwierdzającego złożenie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że jak wynika z rejestrów przez niego prowadzonych, przed Wojewodą Dolnośląskim nie toczy się w tej chwili postępowanie w sprawie udzielenie stronie skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy. Jak wskazał organ, skarżący złożył w dniu 22 kwietnia 2025 r. wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, jednakże jego adresatem był Wojewoda Śląski. Na potwierdzenie tego faktu organ przedłożył wydruk z rejestru wniosków pobytowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy, Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność wniesionego środka zaskarżenia. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, czyli także w sprawach, w których organ administracji zobowiązany jest do wydania decyzji. W niniejszej sprawie, organ wskazał w odpowiedzi na skargę, że jak wynika z rejestrów przez niego prowadzonych, przed Wojewodą Dolnośląskim nie toczy się w tej chwili postępowanie w sprawie udzielenie stronie skarżącej zezwolenia na pobyt czasowy. Dodał przy tym – dokumentując to stosownym wydrukiem z rejestru – że skarżący złożył w dniu 22 kwietnia 2025 r. wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, jednakże jego adresatem był Wojewoda Śląski. Wynika z tego zatem, że organ nie prowadzi postępowania zainicjowanego wnioskiem skarżącego, w tym na podstawie rzekomego podania z dnia 12 grudnia 2025 r., jak wskazuje strona skarżąca w treści skargi. W tej sytuacji, skoro organ nie prowadzi wskazanego w skardze postępowania w przedmiocie udzielenie skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy, należy uznać, że w rozpatrywanym przypadku wystąpił brak sprawy administracyjnej, której organ - pomimo prawnego obowiązku - na żądanie strony nie załatwia w przepisanej formie i terminie. Z kolei brak sprawy administracyjnej powoduje, że nie istnieje przedmiot orzekania przez Sąd, co czyni skargę niedopuszczalną, o czym Sąd rozstrzygnął w punkcie I sentencji postanowienia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z kolei orzeczenie o zwrocie całego uiszczonego wpisu od skargi, zawarte w punkcie II sentencji postanowienia, znajduje swoje umocowanie w treści art. 232 § 1 pkt 1 w zw. z art. 232 § 2 p.p.s.a.