II SAB/Wr 206/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi A. A. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania karty pobytu postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 4 maja 2023 r. skarżący zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania karty pobytu. W odpowiedzi organ wniósł o oddalenie skargi. Sąd z urzędu posiada informację, że w tutejszym Sądzie zawisła już sprawa ze skargi tego samego skarżącego z 14 czerwca 2023 r. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wydania karty pobytu, zarejestrowana pod sygn. akt I SAB/Wr 263/23. Nieprawomocnym wyrokiem z 14 lutego 2024 r., sygn. akt I SAB/Wr 263/23 tutejszy Sąd: w pkt. I stwierdził, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności; w pkt. II stwierdził, że bezczynność Wojewody Dolnośląskiego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w pkt. III zobowiązał Wojewodę Dolnośląskiego do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w pkt. IV przyznał stronie skarżącej sumę pieniężną; w pkt. V orzekł w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sąd wydaje postanowienie o odrzuceniu skargi, jeśli sprawa objęta skargą między tymi samymi stronami jest w toku (lis pendens), lub została już prawomocnie osądzona (res iudicata). Podkreślić należy, że stan zawisłości sprawy, która rozpoczyna się z chwilą wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego, trwa aż do uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Instytucja "stanu sprawy w toku" oznacza tzw. zawiśnięcie sprawy (lis pendens), polegające na zakazie wszczęcia nowego postępowania pomiędzy tymi samymi stronami i w tej samej sprawie. Sytuacja, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 4, zachodzi wówczas, gdy wcześniej złożona przez tę samą stronę i w tym samym przedmiocie skarga jest rozpoznawana merytorycznie. Dopiero przystąpienie przez sąd do merytorycznej oceny skargi legitymuje sąd do odrzucenia skargi później wniesionej przez ten sam podmiot, w tym samym przedmiocie (postanowienie NSA z 22 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 1509/12, publ. CBOSA). W okolicznościach sprawy należy podkreślić, że wyrokiem z 14 lutego 2024 r., sygn. akt I SAB/Wr 263/23 tutejszy Sąd w pkt. I stwierdził, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się bezczynności; w pkt. II stwierdził, że bezczynność Wojewody Dolnośląskiego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; w pkt. III zobowiązał Wojewodę Dolnośląskiego do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; w pkt. IV przyznał stronie skarżącej sumę pieniężną; w pkt. V orzekł w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrok ten jest nieprawomocny. W rezultacie stwierdzić należy, że pomiędzy sprawami (I SAB/Wr 263/23 i II SAB/Wr 206/24) zachodzi zarówno tożsamość podmiotowa (stronami są: A. A. i Wojewoda Dolnośląski), jak również tożsamość przedmiotowa (obie skargi mają za przedmiot bezczynność w sprawie wydania karty pobytu po uzyskaniu decyzji pobytowej z 13 maja 2022 r.). Co równie istotne stan zawisłości sprawy oznacza przede wszystkim czas oczekiwania na zakończenie tego postępowania. Skoro poprzednim wyrokiem organowi zakreślono termin do załatwienia sprawy to do czasu uprawomocnienia się tego wyroku wskazany w nim termin nie rozpoczął biegu. Dopiero niewykonanie wyroku ze skargi na bezczynność lub przewlekłość, po jego uprawomocnieniu, daje możliwość dalszego dyscyplinowania organu w postaci skargi na niewykonanie wyroku przewidzianej w art. 154 p.p.s.a. Ponieważ w okolicznościach niniejszej sprawy skarga zarejestrowana pod sygn. akt I SAB/Wr 263/23 na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego nie została prawomocnie zakończona, to Sąd nie mógł rozpoznać kolejnej skargi. Z przywołanych powyżej względów skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a, o czym orzeczono w sentencji postanowienia.