II SAB/Wr 22/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 3 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. i T.G. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie domu mieszkalnego. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącym uiszczony wpis w kwocie 100 (sto) złotych. W niniejszej sprawie skarżący wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie domu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, wniósł o odrzucenie skargi z powodu jej wniesienia przed złożeniem środka zaskarżenia (zażalenia na bezczynność organu). Po doręczeniu odpowiedzi na skargę, skarżący w piśmie z dnia 4 maja 2010 r. złożyli wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W uzasadnieniu wniosku skarżący powołali się na fakt wcześniejszego wielokrotnego skarżenia się na bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który nie pouczył strony o uprawnieniu do wniesienia skargi na takie rozstrzygnięcia. Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił wniosek skarżących o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, a przeszkodą, dla której Sąd nie mógł dokonać oceny prawidłowość działań podejmowanych przez organ nadzoru budowlanego był brak uprzedniego wyczerpania przez skarżących środków zaskarżenia, jakie służyły w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W tym miejscu zauważyć należy, że wbrew twierdzeniom przedstawionym w skardze oraz późniejszych pismach, skarżący przed wniesieniem skargi nie wyczerpali wskazanych w art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. powoływanej dalej jako ,,p.p.s.a.") środków zaskarżenia, jakie im służyły w postępowaniu przed właściwym organem administracji publicznej tj. nie złożyli na podstawie art. 37 k.p.a. zażalenia na brak załatwienia sprawy w terminie. Zgodnie bowiem z treścią art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w przepisach tego kodeksu służy stronie zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia – w tym przypadku do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W.. Oznacza to zatem, że warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu nadzoru budowlanego pierwszej instancji jest uprzednie wystąpienie przez skarżącego z zażaleniem do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Tymczasem w aktach sprawy znajduje się jedynie skierowane do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zażalenie na wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. postanowienie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania (k. 19 akt administracyjnych) oraz skierowane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. ,,Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa – wezwanie do zaprzestania faktycznej bezczynności i zakończenia przewlekania postępowania w trybie ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" (k. 18 akt administracyjnych). W ocenie Sądu żadnego z wskazanych wyżej pism nie można zakwalifikować jako odpowiadającego wymaganiom stawianym zażaleniu z art. 37 k.p.a., którego złożenie warunkuje dopuszczalność skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu nadzoru budowlanego stopnia powiatowego w niniejszej sprawie. Aby zatem skutecznie wnieść skargę na bezczynność należało wyczerpać określony w Kodeksie postępowania administracyjnego środek prawny w postaci zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, które powinno zostać wniesione do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T.. W oparciu o powyższe skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na postawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w związku z art. 52 § 1 p.p.s.a. O zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.