II SAB/Wr 23/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w dniu 18 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi J. L. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. w przedmiocie nieodpowiedniego stanu technicznego balkonów w budynku nr 12 zlokalizowanym przy ul. Z. w B. D. postanawia: umorzyć postępowanie. Pismem z dnia 7 sierpnia 2008 r. J. L. wniosła skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. w przedmiocie nieodpowiedniego stanu technicznego balkonów w budynku nr 12 zlokalizowanym przy ul. Z. w B. D. Do pisma dołączono pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej w niniejszej sprawie, udzielone przez skarżącą jej synowi – R. L. Pismem z dnia 14 sierpnia 2008 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł. W piśmie z dnia 23 sierpnia 2008 r. skarżąca zawarła wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych. W piśmie złożonym w Sądzie w dniu 3 września 2008 r. (podpisanym przez pełnomocnika), skarżąca cofnęła skargę. Jako powód cofnięcia, w uzasadnieniu wniosku podano względy o charakterze osobistym: zły stan zdrowia – ciężką chorobę, podjęcie dziewięciomiesięcznej kuracji i fakt utrzymywania się z renty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.– zwanej dalej u.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Art. 161 § 1 pkt 1 u.p.s.a. przewiduje możliwość wydania przez Sąd postanowienia o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W niniejszej sprawie skarżąca skutecznie cofnęła skargę, Sąd jednocześnie nie dopatrzył się okoliczności, które zgodnie z art. 60 u.p.s.a. przemawiałyby za koniecznością uznania tego cofnięcia za niedopuszczalne. Ponieważ skarżąca skutecznie cofnęła skargę, również postępowanie o przyznanie prawa pomocy stało się bezprzedmiotowe. Wobec tego, w oparciu o przytoczone powyżej przepisy orzeczono jak w sentencji.