II SAB/Wr 25/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 24 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 maja 2018 r. (sygn.akt SNP 2/18) w sprawie ze skargi A. O. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 września 2016 r. sygn.akt II SAB/Wr 25/16 na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy M. w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 marca 2016 r. sygn.akt II SAB/Wr 34/15 postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 maja 2018 r. , sygn. akt SNP 2/18. Pismem z dnia 7 maja 2018 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 września 2016 r. sygn.akt II SAB/Wr 25/16 oraz złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata oraz zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 25 maja 2018 r.(sygn.akt SNP 2/18) Sąd odrzucił skargę i odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. W dniu 25 czerwca 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęło zażalenie skarżącego na ww. postanowienie wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym. Postanowieniem z dnia 2 listopada 2018 r. ( sygn.akt II SAB/25/16) Sąd odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 25 maja 2018 r. Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2018 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przyznał skarżącemu prawo pomocy w żądanym zakresie. Izba Adwokacka pismem z dnia 7 lutego 2019 r. poinformowała z kolei, że pełnomocnikiem z urzędu wyznaczony został adwokat G. S., który w dniu 14 lutego 2018 r. potwierdził odbiór pisma o ustanowieniu go pełnomocnikiem z urzędu w niniejszej sprawie. Pismem z dnia 12 marca 2019 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie WSA z dnia 25 maja 2018 r. (sygn.akt SNP 2/18) odrzucającego skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku (wraz ze sporządzonym przez siebie zażaleniem ) wskazując na fakt, że skarżący w treści skargi sporządzonej osobiście złożył również wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, które to prawo zostało mu odmówione, a następnie ponowił wniosek o udzielenie prawa pomocy w złożonym przez siebie zażaleniu. W dołączonym do wniosku (o przywrócenie terminu) zażaleniu sporządzonym przez pełnomocnika uzupełniono zarzuty podniesione przez skarżącego w zażaleniu pierwotnym, sporządzonym przez skarżącego w dniu 23 czerwca 2018 r. Jak podnosi pełnomocnik, podjął on działania po uzyskaniu informacji o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu, co miało miejsce w dniu 5 marca 2019 r. (czynność przeglądania akt) i wskazał, że zmieścił się z wnioskiem do Sądu w terminie 30 dni od dowiedzenia się, że został ustanowiony pełnomocnikiem z urzędu. Na okoliczność dochowania przez niego terminu powołał orzeczenia sądowe (NSA : I OZ 307/15, I OZ 211/12; wyrok TK SK 17/12). Tym samym, w ocenie pełnomocnika skarżący nie ponosi winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku, ponieważ pozostawał on w usprawiedliwionym oczekiwaniu na wyznaczenie mu pełnomocnika z urzędu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 zdanie 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Warunkiem skuteczności wniosku o przywrócenie uchybionego terminu jest łączne spełnienie przesłanek określonych w art. 86 i art. 87 p.p.s.a. Chodzi o uprawdopodobnienie przez stronę braku winy w uchybieniu terminu, spowodowanie przez uchybienie terminu ujemnych skutków dla strony, dochowanie terminu do wniesienia wniosku i dopełnienie uchybionej czynności. Z kolei, stosownie do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 177 § 3 w zw. z art. 285l p.p.s.a. w razie ustanowienia w ramach prawa pomocy adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego po wydaniu orzeczenia, na wniosek złożony przez stronę, której doręcza się odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzonym z urzędu, albo przez stronę, która zgłosiła wniosek o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, termin do wniesienia skargi kasacyjnej (odpowiednio skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia) biegnie od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu, jednak nie wcześniej niż od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W myśl art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Zatem również termin do wniesienia zażalenia biegnie od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu z urzędu. W badanej sprawie pełnomocnik skarżącego został zawiadomiony o jego wyznaczeniu przez Izbę Adwokacką pismem z dnia 7 lutego 2019 r., które odebrał i potwierdził jego odbiór w dniu 14 lutego 2018 r. (dowód: z.p.o.) o ustanowieniu go pełnomocnikiem z urzędu. Od następnego więc dnia – w ocenie Sądu - zaczął biec termin do złożenia zażalenia. W tym też czasie pełnomocnik winien zapoznać się z aktami sprawy i złożyć wniosek o przywrócenie skarżącemu terminu do wniesienia zażalenia. Wniosek o przywrócenie terminu wraz z zażaleniem złożony został w dniu 12 marca 2019 r. ze wskazaniem, że z aktami sprawy zapoznał się w dniu 5 marca 2019 r. a fakt dochowania terminu do złożenia wniosku o przywrócenie do wniesienia zażalenia umotywowany został przywołanym wyżej orzecznictwem sądowym. W tym miejscu Sąd wskazuje, że przywołane orzeczenia sądowe dotyczą problematyki związanej z przywróceniem terminu do wniesienia skargi kasacyjnej przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu. W orzeczeniach tych wskazuje się, że termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej biegnie od daty rzeczywistej możliwości zapoznania się pełnomocnika z aktami sprawy, nie później jednak niż do 30 dni od dnia zawiadomienia go o wyznaczeniu pełnomocnikiem dla strony. Maksymalny termin 30 dni, jak wskazuje się w treści tych orzeczeń, znajduje w tym przypadku uzasadnienie w treści przepisu art. 177 § 1 w zw. § 3 p.p.s.a. (termin do wniesienia skargi kasacyjnej). W niniejszej sprawie termin do wniesienia zażalenia – w myśl art. 194 § 2 p.p.s.a - wynosi siedem dni a nie trzydzieści (jak w przypadku skargi kasacyjnej) i pokrywa się co prawda z terminem zawartym w art. 87 § 1 p.p.s.a., jednakże stwierdzić należy, że charakter przewidzianego terminu (do wniesienia zażalenia) został oceniony przez ustawodawcę na nie wymagający - tak jak w przypadku skargi kasacyjnej - dłuższego czasu na sporządzenie tego środka zaskarżenia. Pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy w dniu 5 marca 2019 r. i w dniu 12 marca 2019 r. sporządził wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, który wpłynął do Sądu w 26 dniu od daty doręczenia pełnomocnikowi zawiadomienia o ustanowieniu go pełnomocnikiem z urzędu, a więc z przekroczeniem siedmiodniowego terminu do jego wniesienia liczonego od dnia otrzymania przez pełnomocnika zawiadomienia o jego wyznaczeniu przez Izbę Adwokacką. Pomimo wykazania przez pełnomocnika skarżącego braku winy strony do skutecznego wniesienia zażalenia na postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 25 maja 2018 r., to jednak nie została spełniona druga konieczna przesłanka do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, tj. zachowanie siedmiodniowego terminu na złożenie wniosku o jego przywrócenie liczonego od daty zawiadomienia o ustanowieniu go pełnomocnikiem z urzędu. Zdaniem Sądu, w sytuacji nie zachowania przez pełnomocnika terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia – jak ma to miejsce w badanej sprawie – i jednocześnie złożenia przy wniosku stosownego zażalenia, wniosek o jego przywrócenie jest bezskuteczny. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 88 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, jako spóźniony należało odrzucić.