II SAB/Wr 26/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.K. i H. K. na bezczynność Starosty Powiatowego w D. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie bezprawnego przejęcia nieruchomości postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem z dnia [...]wezwano stronę skarżącą do usunięcia w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego wezwania braków skargi na bezczynność Starosty Powiatowego w D. poprzez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 100,- zł. Jednocześnie pouczono skarżących, iż nieuiszczenie wpisu w wyznaczonym przez Sąd terminie spowoduje odrzucenie skargi. Nadto wezwano skarżących do oświadczenia, czy przed wniesieniem skargi do sądu składali zażalenie na bezczynność Starosty Powiatowego w D. do organu wyższego stopnia. W odpowiedzi na to zarządzenie H. K. nadesłał kopię zażalenia na postanowienie Starosty Powiatowego w D. z dnia [...]skierowane do Wojewody D. oraz dowód uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wezwanie adresowane do skarżącej zostało jej doręczono w dniu [...]. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru w/w pisma wynika, iż odebrała je strona osobiście. Zakreślony siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi przez M. K. upłynął zatem w dniu [...]. Powyższa opłata nie została przez skarżącą uiszczona. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W rozpatrywanej sprawie przedmiotem skargi, wniesionej przez H. K. i M. K., jest bezczynność Starosty Powiatowego w D. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie bezprawnego przejęcia nieruchomości gruntowych na własność Skarbu Państwa. Stosownie do treści art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem tym, co wprost wynika z § 2 art. 230, jest w szczególności skarga. Art. 67 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, jeżeli stroną jest osoba fizyczna, doręczenia dokonuje się jej osobiście. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Zatem doręczenie zarządzenia skarżącej M. K. należało uznać za dokonane prawidłowo. Zgodnie z art. 220 § 1 powyższej ustawy sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Po myśli § 3 art. 220 skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Uwzględniając powyższe wniesioną przez M. K. skargę należało odrzucić na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Skarga wniesiona przez H. K. została natomiast wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z naruszeniem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W trybie art. 52 § 1 skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2 art. 52). Wyczerpanie środków zaskarżenia, w sytuacji, gdy przedmiotem skargi do sądu administracyjnego jest bezczynność organu administracji, zachodzi wówczas, gdy skarżący przed wniesieniem tejże skargi złożył zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa, zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Z akt sprawy natomiast wynika, iż H. K. nie wypełnił koniecznego do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji i nie wniósł zażalenia na bezczynność Starosty Powiatowego w D. do organu wyższego stopnia stosownie do treści art. 37 § 1 kpa. Z powyższych względów skargę H. K. należało uznać za niedopuszczalną i jako taka na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podlegała odrzuceniu. Stąd orzeczono jak w sentencji postanowienia.