II SAB/Wr 279/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 maja 2025 r. sprawy ze skargi Z. S. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 19 lutego 2025 r., Z. S. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę z wniosku złożonego w dniu 12 maja 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Sąd z urzędu dysponuje wiedzą, że przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym zawisła już sprawa ze skargi tego samego skarżącego na bezczynność i przewlekłe organu w sprawie o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę z tego samego wniosku złożonego w dniu 3 marca 2024 r. Sprawa ta została zarejestrowana pod sygn. akt II SAB/Wr 145/25. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.), dalej w skrócie: p.p.s.a., Sąd wydaje postanowienie o odrzuceniu skargi, jeśli sprawa objęta skargą między tymi samymi stronami jest w toku (lis pendens), lub została już prawomocnie osądzona (res iudicata). Odrzuceniu będzie podlegała skarga w sprawie, w której ze względu na tożsamość podmiotową (tożsamość stron) oraz przedmiotową (tożsamość sprawy) wydany został już prawomocny wyrok lub toczy się postępowanie (A. Kabat, Skarga (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 2009 r.). Sprawy o sygn. akt II SAB/Wr 145/25 oraz o sygn. akt II SAB/Wr 279/25 dotyczą bezczynności i przewlekłości Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę z tego samego wniosku oraz złożonego przez ten sam podmiot. Konsekwencją stwierdzenia tożsamości podmiotowej – ten sam skarżący oraz tożsamości przedmiotowej skargi – obie skargi dotyczą bezczynności i przewlekłości Wojewody w procedowaniu sprawy z tego samego wniosku, jest uznanie, że nie można wyprowadzić podstaw do wniesienia dwóch skarg na bezczynność i przewlekłość tożsamej sprawy będącej w toku instancji (por. postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2020 r. sygn. akt II OZ 366/20). Mając powyższe na uwadze, na podstawie powołanego na wstępie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., należało skargę odrzucić.