II SAB/Wr 3/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Halina Kremis po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w przedmiocie załatwienia pisma dotyczącego rozbudowy domu dwurodzinnego we W. przy ul. C. [...] postanawia: odrzucić skargę. W rozpoznawanej sprawie K. M. złożyła skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. wskazując, iż organ ten dotychczas nie rozpoznał jej pisma (skargi) z dnia 27 listopada 2000 r. dotyczącego rozbudowy domu dwurodzinnego we Wrocławiu przy ul. C. [...]. W piśmie z dnia 15 lutego 2005 r. - złożonym w odpowiedzi na wezwanie do określenia, czy przed wniesieniem do Sądu przedmiotowej skargi wniosła zażalenie do D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w trybie art. 37 kpa - skarżąca oświadczyła, iż wniosła za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. w dniu 9 sierpnia 2003 r. zażalenie do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Powołany przepis statuuje zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte, dopóki toczy się postępowanie administracyjne lub postępowanie takie nie zostało zakończone wydaniem merytorycznego orzeczenia przez organ II instancji. Jeżeli organ administracji zobowiązany do załatwienia sprawy nie wydaje decyzji w terminie prawem przewidzianym, przy czym zwłoka w rozpatrzeniu sprawy jest nieuzasadniona, wówczas mamy do czynienia z prawną bezczynnością organu. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie bowiem z art. 37 ust. 1 kpa na niezałatwienie spraw w terminie określonym przepisami kodeksu postępowania administracyjnego strona może wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Organ, do którego zażalenie takie wpłynęło, jeżeli uzna je za zasadne, wyznacza organowi rozpoznającemu sprawę dodatkowy termin jej załatwienia oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i usta- sygn. akt II SAB/Wr 3/05 lenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podejmuje środki zapobiegające naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości, co wynika z § 2 tegoż art. 37 kpa. Wniesienie skargi do sądu na bezczynność organu jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 kpa, ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżania w rozumieniu art. 52 § 1 u.p.s.a. Z charakteru instytucji skargi na bezczynność wynika, iż inicjatywę w tym postępowaniu winna wykazywać strona dotknięta bezczynnością organu i logicznym jest, że zażalenie w tym przedmiocie powinno być skierowane bezpośrednio do organu, który sprawuje nadzór na podmiotem pozostającym w bezczynności. Z akt sprawy wynika, iż skarżąca nie skorzystała z instytucji zażalenia na bezczynność organu administracyjnego uregulowanej w art. 37 kpa. Wskazane przez nią zażalenie z dnia 9 sierpnia 2003 r. nie dotyczyło bezczynności ale wręcz przeciwnie- działania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W., który przedmiotowym postanowieniem z dnia 11 lipca 2003 r. nr [...] podjął z urzędu postępowanie w sprawie adaptacji pomieszczeń piwnicznych, pomieszczenia garażowego oraz pracowni artystycznej na pomieszczenia mieszkalne w budynku zlokalizowanym przy ul. C. [...] we W. Wskazane pismo z dnia 9 sierpnia 2003 r. było zatem typowym zażaleniem na postanowienie wydane w toku zainicjowanego wnioskiem skarżącej postępowania. W tym stanie rzeczy niespełnienie przez skarżącą warunku określonego w art. 52 § 1 u.p.s.a. powoduje, że jej skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy, o czym orzeczono jak w sentencji.