II SAB/Wr 30/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Cisek po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. – Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe A na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia odwołania w sprawie ustalenia warunków zabudowy p o s t a n a w i a odrzucić skargę. Skarżący – K. K. – Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe A wniósł w dniu 16 lutego 2006 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozpatrzenia odwołania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu skargi K. K. podał, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie wydało w przewidzianym terminie stosownej decyzji administracyjnej od wniesionego odwołania. Pomimo posiadania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze stosownych dokumentów do zajęcia stanowiska w sprawie wniesionego odwołania, organ ten przekazał w dniu 31 marca 2006 r. posiadaną dokumentację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na wniesioną w dniu 16 lutego 2006 r. skargę na postanowienie z dnia [...] Nr [...]. Zdaniem skarżącego zachowanie organu dobitnie dowodzi o łamaniu i celowym nie przestrzeganiu Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto wskazał, że nie wydano także na czas stosownej decyzji od wniesionego odwołania od decyzji Nr [...] z dnia [...] o warunkach zabudowy wydanej przez Burmistrza Miasta N. R. Pismem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie przepisu art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przesłał powyższą skargę według właściwości – Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej odrzucenie. W uzasadnieniu organ wskazał, iż K. K. zgodnie z art. 52 § 3 cytowanej powyżej ustawy nie wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. § 3 powołanego powyżej przepisu prawa stanowi, że jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. Powołany przepis statuuje zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Postępowanie sądowoadministracyjne nie może zastępować postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że skuteczne wniesienie skargi następuje po wyczerpaniu toku instancji w postępowaniu przed organem administracji. Dopiero po spełnieniu tego wymagania, a więc wezwaniu do usunięcia naruszenia, skargę należy uznać za złożoną prawidłowo. Z akt sprawy i korespondencji Sądu wynika, iż skarżący nie wzywał organu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 u.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niewątpliwie tą przyczyną jest także niewyczerpanie środków zaskarżenia. Wprawdzie wezwanie do usunięcia naruszenia nie jest typowym środkiem zaskarżenia, lecz nadzwyczajnym, dającym legitymowanemu podmiotowi możliwość kwestionowania działania organu w celu doprowadzenia do jego uchylenia lub zmiany. Jego istotą i celem jest stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji własnego działania przez ten organ (tak T. Woś w "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, s. 241). Mając powyższe okoliczności na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.