II SAB/Wr 303/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 100 (słownie: sto) zł. S. K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Zarządzeniem z dnia 14 września 2021 r. wezwano stronę do podpisania załączonej kserokopii skargi i odesłanie jej do siedziby Sądu oraz złożenie dowodu wezwania właściwego organu do wniesienia ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Wezwanie awizowano w dniu 2 listopada 2021 r., następnie ponownie awizowano w dniu 10 listopada 2021 r. W wyniku nie podjęcia przesyłki w terminie, została ona zwrócona do nadawcy. Przy przyjęciu fikcji doręczenia na dzień 16 listopada 2021 r. termin na uiszczenie wpisu upływał z dniem 23 listopada 2021 r. W zakreślonym terminie strona nie uiściła wymaganego wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Nadto, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. warunkiem dopuszczalności skargi do sądu jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania tryb zaskarżenia został określony w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) i wiąże się z koniecznością uprzedniego wniesienia ponaglenia (wcześniej zażalenia) do organu wyższego stopnia. Co istotne, ponaglenie zarzucające przewlekłość organu należy złożyć w toku trwającego postępowania. Jak bowiem wskazał – w postanowieniu z dnia 2 września 2020 r. (sygn. akt II OSK 3732/18) Naczelny Sąd Administracyjny - wniesienie ponaglenia ustawodawca łączy ze stanem zawisłości sprawy w danej instancji i przez to trzeba je rozumieć jako środek służący do zwalczania przewlekłości działania organu i tym samym finalnego zakończenia postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. p.p.s.a. każde pismo powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Stosownie do p.p.s.a., jeśli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Taka zaś sytuacja zachodzi w przypadku pisma procesowego szczególnego rodzaju, jakim jest skarga, gdyż konsekwencją nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi jest jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (w tym skargi i przesłanych akt) nie wynika aby przed wniesieniem skargi skarżąca złożyła ponaglenie na przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę postępowania z jej wniosku. Skarżąca, pomimo wezwania Sądu, nie przedłożyła w wyznaczonym przez Sąd terminie dowodów potwierdzających, że przed wniesieniem skargi kwestionującej brak działania organu, wyczerpane zostały dostępne środki zaskarżenia. W tej sytuacji uznać należało, że skarżąca nie wyczerpała trybu zaskarżenia przewidzianego w art. 37 p.p.s.a. Zatem w konsekwencji skarga jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi, czego nie uczyniła w zakreślonym terminie. Skarga podlegała więc odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na mocy art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy (pkt II sentencji postanowienia).