II SAB/Wr 31/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Alicja Palus po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 11 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. w przedmiocie budowy pawilonu handlowo-usługowego postanawia: zasądzić od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w O. na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego w związku z uwzględnieniem wniosku skarżącego o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 listopada 2015 r. (sygn. akt. II SAB/Wr 31/15). Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 maja 2016 r. odmówiono uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 listopada 2015 r. (sygn. akt. II SAB/Wr 31/15). Na skutek uwzględnienia zażalenia skarżącego na ww. postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 października 2016 r. (sygn. akt II OZ 1037/16) uchylił zaskarżone postanowienie. Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego NSA wyjaśnił, że brak jest podstaw do orzekania przez Naczelny Sąd Administracyjny o zwrocie tych kosztów między stronami. Podstawy do rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania zażaleniowego w sprawie z zażalenia na postanowienie w szczególności nie mogą stanowić przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a., gdyż wiążą one wyraźnie zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z zaskarżeniem wyroku, a to kto jest obowiązany do zwrotu kosztów zależy od treści wyroku Sądu pierwszej instancji (oddalającego lub uwzględniającego skargę), co w rozpoznawanej sprawie odnieść należy do treści wyroku, który zapadnie na skutek rozpoznania wniosku o uzupełnienie wyroku. W tym też wyroku Sąd pierwszej instancji będzie rozstrzygał o kosztach postępowania z uwzględnieniem art. 200 i art. 205 p.p.s.a., przy czym do niezbędnych kosztów postępowania będzie mógł zaliczyć koszty postępowania zażaleniowego. Następnie wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r. (sygn. akt II SAB/Wr 31/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uzupełnił wyrok z dnia 19 listopada 2015 r. w ten sposób, że po punkcie III dodał punkt IV o następującej treści: "IV. oddala skargę w pozostałym zakresie". Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wyrokiem z dnia 19 listopada 2015 r. skargę w niniejszej sprawie co do zasady uwzględniono. Wyrok ten uzupełniono wyrokiem z dnia 15 marca 2017 r., a do uzupełnienia wyroku doszło na skutek uwzględnienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 31 maja 2016 r. o odmowie uzupełnienia wyroku. Nie został przy tym rozpoznany wniosek skarżącego o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego. Zauważyć wobec tego trzeba, że zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w razie uwzględnienia skargi. Natomiast w myśl art. 205 § 1 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Zdaniem Sądu przepisy powyższe winny znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie, ponieważ w wyroku z dnia 19 listopada 2015 r. uwzględniono zwrot tak rozumianych kosztów postępowania, jednak w wyroku z dnia 15 marca 2017 r. zwrot kosztów pominięto. Tymczasem, skoro Sąd uwzględnił wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku na skutek uwzględnienia zażalenia skarżącego na postanowienie o odmowie uzupełnienia wyroku, to uznać należy, że poniesiony koszt sądowy w postaci wpisu sądowego od ww. zażalenia stanowił koszt postępowania niezbędny do celowego dochodzenia praw. W konsekwencji zastosować należało art. 224 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny. Mając na uwadze powyższe, postanowiono jak w sentencji.