II SAB/Wr 34/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2009r . na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: odrzucić skargę Uzasadnienie: Pismem z dnia 16 listopada 2008 r. A. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. skargę na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie wydania decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu skargi wskazał, że w dniu 13 marca 2008r. złożył wniosek o przyznanie ekwiwalentu za mienie pozostawione poza granicami Polski przez swoich dziadków J. i A. W. W dniu 9 maja Wojewoda Dolnośląski wydał postanowienie, w którym zobowiązał się do wydania decyzji do dnia [...] . W listopadzie telefonicznie poinformowano skarżącego, że decyzja nie będzie wydana w najbliższym czasie. W odpowiedzi na skargę nadesłanej do tut. Sądu w dniu 12 grudnia 2008r. Wojewoda D. opisując dotychczasowy stan faktyczny sprawy wniósł o odrzucenie skargi. Wskazano, że w niniejszej sprawie w dniu [...] wpłynęła do Wojewody D. skarga na bezczynność organu. Według posiadanych przez organ informacji, w niniejszej sprawie warunek wyczerpania trybu zażaleniowego przed wniesieniem skargi nie został spełniony, bowiem skarżący nie wniósł zażalenia na przewlekłość postępowania przewidzianego w art. 37 k.p.a. W związku z powyższym, skarga do sądu na bezczynność organu jest przedwczesna i bezzasadna. Jak wynika z informacji zawartych w tym piśmie, odpowiedź na skargę została przesłana także do Skarżącego na adres podany w skardze. Skarżący do dnia dzisiejszego nie wyraził polemiki z treścią odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył co następuje. Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 135, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 przywołanej ustawy, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skarg na bezczynność organu, polegającą na niezajęciu przez organ administracji stanowiska w sprawie w przypisanej prawem formie, np. decyzji czy postanowienia, wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie środka przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zażalenie to jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozpoznawanej sprawie skarżący, przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie rozpoznania jego wniosku o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nie wyczerpał trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. - tj. nie wniósł stosownego zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia (Ministra Skarbu Państwa). Wynika to zarówno z akt administracyjnych sprawy jak i treści wyjaśnień zawartych w odpowiedzi na skargę, z którymi skarżący w żaden sposób nie polemizował Nie wyczerpują trybu zażaleniowego, o którym mowa w art. 37 k.p.a., osobiste interwencje strony w siedzibie organu. Wniesienie zaś skargi przed złożeniem ww. środka zaskarżenia skutkować musi stwierdzeniem jej niedopuszczalności. W tym stanie sprawy, wobec niedopuszczalności skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 orzeczono jak w sentencji. .