II SAB/Wr 34/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel po rozpoznaniu w dniu 15 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II skargi C. K. na bezczynność Wojewody D. w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty postanawia: odrzucić skargę. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody D. w prowadzeniu postępowania w przedmiocie potwierdzania prawa do rekompensaty za minie nieruchome wartości 200.000 zł, pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżący wskazał, że w tej sprawie skierował do skarżonego organu pisma z dnia: 03.12.2008 r., 07.12.2010 r., 21.06.2012 r. i 27.08.2013 r., które zostały zignorowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. (t. jedn.: z 2012r., Dz. U. poz. 270 ze zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Powołany przepis statuuje zasadę pierwszeństwa trybu administracyjnej kontroli postępowania organu administracyjnego w stosunku do kontroli sądowej. Organ administracji zobowiązany jest do załatwienia sprawy w terminie prawem przewidzianym (art. 35 k.p.a.). Jeśli organ administracji nie załatwia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., wówczas mamy do czynienia z prawną bezczynnością. Kodeks postępowania administracyjnego przewiduje w takim wypadku możliwość podjęcia określonych działań dyscyplinujących organ do załatwienia sprawy. Zgodnie z treścią art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia. Wniesienie skargi do sądu na bezczynność organ administracyjnego jest możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 k.p.a., ponieważ zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem zaskarżania w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a. Z lektury akt niniejszej sprawy i z odpowiedzi na skargę nie wynika, aby skarżący skorzystał z instytucji zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Za takie zażalenie nie można zakwalifikować wskazanych w skardze pism, których adresatem nie był organ wyższego stopnia lecz organ właściwy do wydania decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty. Zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.), organem wyższego stopnia nad Wojewodą Dolnośląskim w niniejszej sprawie jest Minister Skarbu Państwa. W tym stanie rzeczy niespełnienie przez skarżącego warunku określonego w art. 52 § 1 p.p.s.a. powoduje, że jego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji.