II SAB/Wr 39/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Siedlecka, , po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. i W. M. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania wieży Kościoła A w P.Z. przy ul. [...] nr [...] z powodu budowy stacji bazowej telefonii komórkowej postanawia: odrzucić skargę M. i W. M. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania wieży Kościoła A w P. Z. przy ul. [...] nr [...] z powodu budowy stacji bazowej telefonii komórkowej Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest środkiem prawnym uwzględnionym w przepisie art. 3 § 2 pkt 1-8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), określającym zakres jurysdykcji sądów administracyjnych, umożliwiającym przeprowadzenie sądowej kontroli działań organów administracji publicznej w określonym ustawowo zakresie. Podlega ona regulacji zawartej w powołanej ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 wskazywanego aktu skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W świetle zaś art. 3 § 1 i 2 pkt.8 cytowanej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej miedzy innymi orzekając w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt.1-4 niniejszego artykułu. Wskazany w art. 52 § 1 u.p.s.a wymóg ustawowy wyczerpania przez skarżącego w ramach postępowania administracyjnego środków zaskarżenia określający granice dopuszczalności wniesienia skargi do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego należy stosować odpowiednio także do przewidzianej art. 3 § 2 pkt.8 u.p.s.a. skargi na bezczynność organu administracji, której istotą jest zarzut niewydania w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo niepodjęcia czynności z zakresu administracji publicznej określonego w art. 3 § 2 pkt.1- 4 ustawy. W tym przypadku należy przyjąć, że skarżący (oprócz Rzecznika Praw Obywatelskich i prokuratora) obowiązany jest przed wniesieniem skargi wyczerpać środek prawny przewidziany w art. 37 kpa, tzn. wnieść zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie (podkreślenie Sądu ). Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § 1 kpa jest warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Zażalenie z art. 37 § 1 Kpa nie jest wprawdzie zażaleniem o którym mowa w art. 141 – 144 kpa, nie można więc do niego odpowiednio stosować przepisów dotyczących odwołań, ale stanowi swoisty środek odwoławczy w przypadku niezałatwienia przez organ sprawy w ustawowym terminie. Ponieważ do tego zażalenia nie mają zastosowania przepisy dotyczące odwołań, to zawsze organem właściwym do jego rozpatrzenia będzie organ wyższego stopnia i to niezależnie od tego, czy przepisy przewidują inny organ odwoławczy ( por. postanowienie NSA z 21 maja 1999 r. , I SAB 118/98, LEX nr 48577). Niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia, strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyrażone w trybie art. 37 § 1 Kpa. (por. wyrok NSA z 24 maja 2001 r , IV SA 572/99, ONSA 2002, Nr 3, poz. 116 ) Natomiast niewyczerpanie przed wniesieniem skargi na bezczynność w powyższym zakresie środka prawnego przewidzianego w art. 37 Kpa prowadzi do odrzucenia przez Sąd skargi jako niedopuszczalnej na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z akt przedmiotowej sprawy, nie wynika, aby w momencie, gdy skarżący M. i W. M. wnosili do Sądu skargę, w której zakwestionowali bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. w przedmiocie zmiany sposobu użytkowania wieży Kościoła A w P. Z.przy ul. [...] nr [...] z powodu budowy stacji bazowej telefonii komórkowej wyczerpali oni wymagany wskazanym przepisem art. 37 § 1 Kpa środek zwalczania bezczynności organu administracji na drodze administracyjnej w postaci zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie. Jednocześnie dodać należy, że odrzucenie skargi z powodu niewyczerpania przed wniesieniem skargi na bezczynność w powyższym zakresie środka prawnego przewidzianego w art. 37 Kpa nie przesądza jeszcze o ewentualnym merytorycznym wyniku wszczętego przez skarżących postępowania administracyjnego w sprawie zmiany sposobu użytkowania wieży Kościoła A w P.Z. przy ul. [...] nr [...] Warunkiem natomiast skutecznego wniesienia skargi do tutejszego Sądu na ewentualną dalszą bezczynność organu pierwszej instancji będzie uprzednie przedsięwzięcie przez strony wszelkich przewidzianych prawem środków jej zwalczania dostępnych w postępowaniu administracyjnym. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając skargę za niedopuszczalną – zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt.6 u.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.