II SAB/Wr 4/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. P. na bezczynność Prezydenta Miasta W. w przedmiocie skargi na postępowanie dyrektora Wydziału Gospodarki Nieruchomości i Geodezji oraz jego zastępcy postanawia: odrzucić skargę. W rozpoznawanej sprawie H. P. złożył skargę na bezczynność Urzędu Miasta Wrocławia- urzędników miejskich, precyzując w piśmie z dnia 12 stycznia 2005 r., iż to Prezydent Miasta W. jest organem, który odmawiał udzielenia mu odpowiedzi na złożone przez skarżącego następujące pisma i skargi: 1. pismo skarżącego z dnia 22 maja 2000 r., w którym zwracał się o przedłużenie umowy dzierżawy; 2. skarga z dnia 15 lutego 2002 r. skierowana do Prezydenta Miasta W. na postępowanie dyrektora Wydziału Gospodarki Nieruchomościami i Geodezji oraz jego zastępcy; 3. ustna skarga z dnia 18 lipca 2002 r. złożona Wiceprezydentowi Miasta W. Skarżący wniósł o uznanie braku odpowiedzi na w/w skargi za bezczynność i nakazanie Prezydentowi Miasta W. udzielenie odpowiedzi na jego skargi, a w szczególności: a/ dlaczego nie odpowiedziano na jego pismo z dnia 22 maja 2002 r., co uniemożliwiło mu prowadzenie działalności gospodarczej przy ul. J. N. [...]; b/ dlaczego zmuszono go do wnoszenia opłat czynszu za grunt z którego nie pozwolono mu korzystać, a w dodatku naliczając wartość od powierzchni znacznie zawyżonej - błędy urzędników wyjawił biegły sądowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści przepisów art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 2 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad działalnością administracji publicznej pod względem zgodności z prawem orzekając w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej w przypadkach nie podjęcia przez nie w ustawowym terminie w sytuacjach przewidzianych ustawami aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt. 1-4 (tj. decyzji administracyjnych; postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, a także postanowień rozstrzygających sprawę, co do istoty; postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa). Analizując wymieniony katalog spraw należało uznać, iż żadna z czynności, których podjęcia od Prezydenta Miasta W. domaga się skarżący, nie sygn. akt II SAB/Wr 4/05 mieści się w zakresie kognicji sądu administracyjnego, więc tym samym niedopuszczalna jest również skarga na bezczynność organu w tym zakresie. Zarówno skarga z dnia 15 lutego 2002 r., jak i ustna skarga z dnia 18 lipca 2002 r. należy do tzw. skarg powszechnych, których tryb rozpoznania uregulowany jest w Dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.). Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawach skarg powszechnych (zob. postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999 r., sygn. akt III SAB 7/99, ONSA 2001/1/27). Sąd administracyjny sprawuje kontrolę nad całokształtem działalności administracji publicznej, jednakże nie dotyczy to każdego przejawu tej działalności, gdyż byłoby to zadanie niewykonalne. Gwarantem działania przez organy administracyjne na podstawie prawa i przestrzeganie przez nie w toku postępowania administracyjnego praw obywateli jest katalog reguł postępowania stworzony przez ustawodawcę oraz udzielone stronie środki odwoławcze od najistotniejszych przejawów działalności tych organów (zob. art. 3 u.p.s.a.). Z kolei odnosząc się do pisma skarżącego z dnia 22 maja 2000 r. wskazać należy, iż sprawy dotyczące umów dzierżawy nieruchomości są sprawami cywilnoprawnymi i w myśl art. 2 § 1 k.p.c. podlegają kognicji sądów powszechnych. Podkreślić należy, iż Gmina funkcjonuje nie tylko jako podmiot władczy w sferze administracji publicznej, gdy wykonuje zadania zlecone jej ustawą przez Państwo czy gdy wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność jako wspólnota samorządowa. W zakresie stosunków majątkowych (m.in. w związku z gospodarowaniem gminnym zasobem nieruchomościami) Gmina występuje bowiem jako podmiot cywilnoprawny na takich samych zasadach jak każdy inny uczestnik obrotu prawnego. Sąd administracyjny jest właściwy do rozpatrywania skarg tylko na pierwszy z wymienionych zakresów działalności Gminy (czy jej bezczynność w tych dziedzinach), spory powstałe zaś w związku z funkcjonowaniem Gminy jako podmiotu cywilnoprawnego rozpatruje właściwy sąd cywilny. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 u.p.s.a., orzekł jak w sentencji.