II SAB/Wr 4/07

Wiesław Jakubiec – referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu po rozpoznaniu w dniu 23 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym kolejnego wniosku D. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi D. W., M.W., M. W. i J. W. na bezczynność Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. w przedmiocie prowadzenia robót budowlanych polegających na remoncie i przebudowie zniszczonego budynku gospodarczego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 13 marca 2008 r. Sąd przyznał m.in. skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie z obowiązku uiszczenia wpisu od skargi w części przekraczającej kwotę 50 zł, a w pozostałym zakresie (skarżąca żądała przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym) wniosku nie uwzględnił. Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącej wniesione na ww. postanowienie (sygn. akt...)Podobnie zresztą NSA postąpił w sprawie o sygn. akt II OZ ... (tut. sygn. akt II ...) czy w sprawie o sygn. akt ...(tut. sygn. akt II ...). W odpowiedzi na wezwanie o uzupełnienie braku skargi poprzez uiszczenie wpisu sądowego w wysokości 50 zł, skarżąca złożyła na urzędowym formularzu ponownie wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu wniosku skarżąca oświadczyła, iż łączny dochód jej oraz jej męża wynosi 2.195 zł i "całą emeryturę wydaje na korespondencję z Sądem w 200 procesach, a z męża emerytury opłacają niektóre sprawy i brakuje im na chleb." W piśmie złożonym w dniu 19 września 2008 r. skarżąca oświadczyła, iż nie korzysta z pomocy finansowej zarówno opieki społecznej jak i osób trzecich, nie posiada zdolności kredytowej, a dotychczasowe opłaty uiszcza z pożyczonych pieniędzy. Dodała, iż na energię elektryczną wydatkuje 100-200 zł, a leki kupują w przypadkach zagrożenia życia. Prawo pomocy w zakresie całkowitym może być przyznane, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym - zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Na wstępie wskazać należy, iż przesłanką do uwzględnienia kolejnego wniosku strony o przyznanie prawa pomocy może być tylko stwierdzenie, iż od chwili wydania poprzedniego orzeczenia w tym przedmiocie uległa zmianie (na niekorzyść) sytuacja materialna skarżącej. To na wnioskodawczyni ciążył obowiązek wskazania takich zmienionych okoliczności i wykazania, że te zmienione okoliczności uzasadniałyby obecnie przyznanie skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W niniejszej sprawie taki warunek nie został spełniony, bowiem przedstawione we wniosku okoliczności istniały już w trakcie rozpoznania poprzedniego wniosku o przyznanie prawa pomocy, a nadto - pomimo wezwania- nie zostały nadal w większości przez wnioskodawczynię należycie udokumentowane. W ocenie Sądu aktualnie przedstawiana przez skarżącą sytuacja materialna jej rodziny jest na tyle dobra (w porównaniu z przedstawianą w poprzednim postępowaniu), iż nie ma podstaw aby wobec skarżącej stosować wyjątkową instytucję prawa pomocy. Z treści wniosku wynika, iż skarżąca nie ma obecnie nikogo na utrzymaniu (wcześniej miała córkę), uzyskiwany przez jej rodzinę dochód miesięczny netto wynosi 2.195 zł, a jedyny wskazywany stały wydatek -opłata za energię elektryczną (zresztą wydatek nie udokumentowany) wynosi 100-200 zł. Podkreślić należy, iż na obecnym etapie postępowania skarżąca nie będzie zobowiązana do poniesienia innych kosztów sądowych oprócz wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł. Opłaty sądowe stanowią rodzaj danin publicznych. Zwolnienia od ponoszenia tego rodzaju danin stanowią odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, wynikającego z art. 84 Konstytucji RP. Dlatego też muszą być stosowane w sytuacjach wyjątkowych, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru dotyczącego danej osoby czy osób na współobywateli. W przypadku ubogiego społeczeństwa, jakim jest społeczeństwo polskie, prawo pomocy powinno być udzielane przede wszystkim osobom bezrobotnym, samotnym, bez źródeł stałego dochodu i bez majątku oraz pozbawionych (obiektywnie) możliwości uzyskania środków na ten cel z jakichkolwiek źródeł. Dla uznania wniosku za uzasadniony nie jest istotna wyłącznie aktualna sytuacja majątkowa strony, ale także istnienie możności zgromadzenia (choćby po parę złotych miesięcznie) środków na koszty w dłuższym okresie, bądź pozyskanie ich w drodze kredytu lub pożyczki. Koszty postępowania należy traktować jako wydatki bieżące w budżecie rodziny, które powinny być zaspokajane na równi z innymi podstawowymi wydatkami. Do oceny możliwości uiszczenia przez skarżącą kosztów postępowania nie jest istotne źródło, z którego czerpie ona środki na koszty swego utrzymania (może to być m.in. wsparcie finansowe najbliższej rodziny np. syna czy pożyczka od osób trzecich). O możliwościach finansowych skarżącej świadczy zresztą m.in. fakt uiszczenia przez nią opłat sądowych w wielu innych sprawach toczących się przed tut. Sądem z jej inicjatywy. Istotne jest również to, iż syn i córka skarżącej są osobami współskarżącymi, na których solidarnie ze skarżącą ciąży obowiązek ponoszenia kosztów sądowych. Pamiętać należy, że uiszczenie przez jednego ze skarżących wymaganej opłaty sądowej zwolni z tego obowiązku pozostałych. Ustosunkowując się do wniosku o ustanowienie adwokata powtórzyć należy, iż w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, iż ustanowienie stronie w toku postępowania przed sądem administracyjnym I instancji pełnomocnika z urzędu powinno mieć charakter zupełnie wyjątkowy, bowiem sąd ten obowiązany jest czuwać nad tym by stronom występującym w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego udzielać potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 u.p.s.a.). Sąd z urzędu zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę wszelkich naruszeń prawa jakie stwierdzi badając daną sprawę. Wskazane uregulowania gwarantują, że niezależnie od błędnie lub nieudolnie formułowanych przez wnioskodawczynię zarzutów czy braku jej zaangażowania w postępowanie sądowoadministracyjne (skarżąca nie ma obowiązku uczestniczenia w posiedzeniach Sądu) działalność (bezczynność) organu będąca przedmiotem zaskarżenia zostanie wszechstronnie przez Sąd zbadana pod względem jej zgodności z prawem. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 245 § 2 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 u.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.