II SAB/Wr 4/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Halina Kremis, Sędzia WSA - Alicja Palus /sprawozdawca/, Sędzia NSA - Julia Szczygielska, Protokolant - Paweł Kysiak, po rozpoznaniu w II Wydziale na rozprawie w dniu 29 maja 2008 r. sprawy ze skargi E. Z. na bezczynność Prezydenta Miasta J. G. w przedmiocie podjęcia czynności wynikających z postanowienia Wojewody D. z dnia 21 marca 2003r. a dotyczących skorygowania dokumentacji budowy budynku przy ul. C. nr [...]w J. G. postanawia odrzucić skargę E.Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność Prezydenta Miasta J.G. , polegającą na braku rozpatrzenia do chwili wniesienia skargi – pomimo obowiązku wynikającego z przepisu art. 35 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego – wezwania z dnia 21 września 2007r. do podjęcia czynności polegających na skorygowaniu dokumentacji budowy budynku położonego przy ul. C. [...]w J.G. . W dniu 4 marca 2008r. skierowane zostało do skarżącego wezwanie do oświadczenia, czy przed wniesieniem skargi do Sądu złożone było przez niego zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta J.G. do organu wyższego stopnia w trybie art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na wezwanie E.Z. doręczył Sądowi pismo oznaczone jako zażalenie skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. , dotyczące bezczynności Prezydenta Miasta J.G. "w zakresie czynności administracyjnych związanych z uregulowaniem stanu prawnego władania a w konsekwencji własności działki budowlanej w granicach której za wiedzą i zgodę Prezydenta" wybudowany został budynek mieszkalny oraz formułujące różne zarzuty wobec tego organu administracji publicznej z powołaniem się na przepisy art. 227 kpa i art. 231 § 2 k.c. Do pisma przewodniego skarżący załączył ponadto dziesięć pism, opatrzonych datami sprzed 21 września 2007r. określonych jako "korespondencja w tej sprawie". Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekając w sprawie zważył co następuje: Skarga na bezczynność organu jest środkiem prawnym uwzględnionym w przepisie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./ określającym zakres jurysdykcji sądów administracyjnych i umożliwia przeprowadzenie sądowej kontroli działań organów administracji publicznej w określonym tym środkiem zakresie. Podlega ona regulacji zawartej w powołanej wyżej ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści art. 52 § 1 tego aktu wynika, że bezwzględnym wymogiem formalnym skargi, wnoszonej do sądu administracyjnego, warunkującym jej dopuszczalność jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie /chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich/. Istotne zatem jest, że zgodnie z art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego, na przepisy którego powołuje się skarżący "Na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia". Przepis ten wskazuje jednoznacznie, że ustawodawca przyznał stronie postępowania administracyjnego środek prawny umożliwiający interwencję organu wyższego stopnia w przypadku niezałatwienia sprawy przez właściwy organ w terminach przyjętych przez kodeks postępowania administracyjnego. Odnosząc tę regulację do wymogu wynikającego z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzić należy, że wniesienie skargi na bezczynność organu do sądu administracyjnego bez uprzedniego wykorzystania środka zaskarżenia wskazanego w art. 37 § 1 kpa, którym w warunkach tej sprawy było zażalenie skierowane do organu wyższego stopnia właściwego rzeczowo oznacza niewyczerpanie środka zaskarżenia, jaki służył skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W ocenie Sądu nie można za czynność spełniającą warunek z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uznać zażalenia skierowanego przez E.Z. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J.G. w dniu 6 grudnia 2006r. ze względu na datowanie jej przed dniem 21 września 2007r. tj. dniem wezwania Prezydenta Miasta J.G. do podjęcia czynności, których dotyczy – jako czynności zaniechanych przez ten organ – skarga na bezczynność oraz ze względu na odmienność czynności wskazywanych w zażaleniu z dnia 6 grudnia 2006r. oraz wezwaniu z dnia 21 września 2007r. /data wpływu do sekretariatu Prezydenta Miasta J.G. /. Nie można również za taką czynność uznać samego wezwania Prezydenta Miasta J.G. z dnia 21 września 2007r., w którego treści E.Z. powołał się na przepis art. 52 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ przepis ten uprawnia do skorzystania – przed wniesieniem skargi do sądu – z wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa w przypadku innych aktów niż wymienione w przepisie art. 3 § 2 pkt 1-4 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tylko wówczas, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej. Wskazać zatem należy, że przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność Prezydenta Miasta J.G. w zakresie opisanym przez E.Z. w wezwaniu z dnia 21 września 2007r. skierowanym do tego organu, a w takiej sprawie przewidziany jest środek zaskarżenia w postaci zażalenia do organu wyższego stopnia, który ustawodawca wskazał w przepisie art. 37 § 1 kodeku postępowania administracyjnego. Ustawową konsekwencją zaniechania w tym zakresie jest odrzucenie skargi, zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 powoływanej poprzednio ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe okoliczności na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji. Sąd uznał również za właściwe wyjaśnić dodatkowo, że skarga na bezczynność Prezydenta Miasta J.G. we wskazanym zakresie może być ponownie wniesiona do Sądu po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia tzn. wniesienia zażalenia do właściwego organu wyższego stopnia, jak wymaga tego przywoływany wcześniej przepis art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. H.B. 1.07.2008r.